vrijdag de 13e

En nee ik ga hier geen verhalen vertellen over hoe die dag alles misliep. Want op vrijdag den dertiende die pas gepasseerd is, mocht onze Lukas zijn verhalfjaardagje vieren. Ja echt waar, dat manneke is al 6 maanden oud! 6 maanden geleden dat hij een gaatje prikte in mijn vliezen, en uiteindelijk toch nog wachtte tot den 13e om er uit te ‘kruipen’.

Onze Lukas, zo’n content ventje. Nen tamme, da mag wel gezegd worden. Op zijn rugske liggen is voorlopig meer dan voldoende voor hem, al begint hij wel iets ‘wilder ‘ te worden. Hij zou al graag willen zitten, maar kwakt elke keer nog om. Op zijn beentjes staan vindt hij super, dan veert hij op en neer, zo koddig! En wie weet gaat hij ooit nog ne keer rollen, we zien wel. Met tandjes is hij dan wel weer ne snelle, de eerste 2 zijn er al door (en jawel hij kan bijten!)

Mijn streefdoel was ook deze keer weer 6 maand enkel borstvoeding te geven, en jeeeui, het is weer gelukt! Vrijdag den dertiende dus mocht hij zijn eerste papje proeven. Na een eerste ’shockeffect’, appreciëerde hij het wel, en nu, een paar dagen later, wordt hij al wildenthousiast als hij het lepeltje nog maar ziet. ‘t Is toch ne makkelijke. Ik heb nog steeds trauma’s van Amelie haar eerste papjes, maar Lukas doet dat goed.

Net zoals van een flesje drinken trouwens. Waar dat bij de meisjes toch ook wel erg moeilijk was; nam hij de fles, had je weer dat ’shockeffect’ om daarna lustig de fles leeg te sloeberen. Zalig!

klaar voor de pap!

Waar blijft die pap? Dan begin ik alvast aan de bavet!

ik ben er klaar voor

de allereerste hap!

bekomen van het shockeffect

Honest scrap

Met veel veel vertraging, kom ik er toch nog mee aangewaaid. Ook ik mocht het awardje in ontvangst nemen (met een dikke bees voor Inge en Karen) en mag ik dus 10 puntjes vertellen die je nog niet over mij weet…

1. Ik ben vreselijk vies van WC’s. Helaas kan ik niet anders dan mijn ding er op doen, maar als die WC nadien niet meteen doorgespoeld wordt, word ik behoorlijk freaky. Ik doe dat dus wel meteen, maar als 1 van mijn huisgenootjes dat niet meteen doet, word ik daar echt ambetant van. Ik sta daar dus ’s nachts zelfs voor op als ik hoor dat iemand anders de WC niet doorgespoeld heeft, om die gaan door te spoelen (hoezo neurotisch?). Festivalwc’s zijn dus ware nachtmerries voor mij, maar ik heb ze toch telkens opnieuw overleefd ten tijde van mijn festivaljaren.  Ook die franse WC’s vind ik pure horror.
2. Vroeger zei ik altijd dat ik ‘juffrouw’ ging worden, lesgeven in het lager onderwijs dus. Ik ben die opleiding indertijd ook gestart, maar het effectief voor de klas staan, bleek dan toch helemaal mijn ding  niet te zijn. Het voelde zo geforceerd voor mij. Ik leer wel graag dingen aan, maar op een minder formele manier dan. Later heb ik toch nog eens een nieuwe poging gedaan met de GPB-opleiding, maar ook daar voelde het weer te geforceerd aan. Nu weet ik het dus zeker: lesgeven is niks voor mij.
3. Ik ben geen echte Limburgse. Ik ben geboren in Mechelen, heb daarna nog in Vlaams-Brabant gewoond, om dan op mijn 7^e te ‘emigreren’ naar Limburg, en ook daar zijn we nog ne keer verhuisd. Maar toch heb ik het echte ‘Limburg-gevoel’ en noem ik me dus ook trots Limburger. Ik woon hier tenslotte toch wel het grootste deel van mijn leven en zal dat ook blijven doen.  (maar ik zing niet!!)
4. Bij de 10 weetjes heb ik het bij sommigen nog gelezen, maar ik heb dus een ‘telefoonfobie’. Ik vind het vreselijk om telefoontjes te doen. Ik kan er niet tegen dat ik geen gezichtsuitdrukking zie dan. Ik ga veel liever iets persoonlijks vertellen en als dat me ook niet aanstaat, dan stuur ik wel een mailtje . ‘In Real Life’ ben ik echter een ongelofelijke tetter. Voor  zakelijke telefoontjes moet ik echt in een ‘telefoonmood’ zijn, en als ik dat ene keer heb, dan doe ik meestal  alle telefoontjes die ik al een hele tijd heb zitten uitstellen…
5. Op mijn 18^e heb ik een brief naar mezelf geschreven, hoe ik hoopte dat mijn leven er over 10 jaar zou uitzien. Dat had de leerkracht van godsdienst voorgesteld en eigenlijk vond ik dat wel een leuk ideetje. Die brief hebben mijn ouders dan op een geheime plaats verstopt totdat ik die brief terug moest lezen. 5 jaar later heb ik dat nog eens over gedaan.  Mijn leven is toch wel grotendeels geworden zoals ik het wou. Zo cliché, huisje, tuintje, kids.  Ik kan dus alleen maar content zijn. Wat ik toch wel straf vond, was dat ik dus op mijn 18^e geschreven had, dat ik graag 3 kinderen wou voor mijn 30^ste, en dat dat eerst 2 meisjes en daarna een jongen ging zijn. Dat wist ik echt niet meer. Later dacht ik altijd dat ik een echte meisjesmama ging zijn met 3 dochtertjes. Maar nu mag ik ondervinden hoe een hoog knuffelgehalte zo’n babyjongen toch ook heeft. Maar kijk, da’s echt een leuk ideetje om eens te doen, hoe zie je je leven over 10 jaar?
6. Ik was een ontzettend moeilijke puber.  Ik wilde weg, weg en nog eens weg, en dan liefst tot in de vroege uurtjes. En dat mocht niet altijd. En daar heb ik me serieus tegen verzet. Mama wenste me toen altijd zo 3 dochters toe als ik zelf. ’t Zijn nu wel geen 3 dochters geworden, maar ik bereid me alvast mentaal voor op hun echte puberteit. Want als die peuterpuberteit een voorsmaakje was/is, dan weet ik wat me te wachten staat…(en als ze op de mama lijken ) Ooit ben ik er ’s nachts zelfs van tussenuit gemuisd, man man, ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik dat toen heb gedaan! Oh jee als mijn kids da ooit durven…*bloos*
7. Ik heb een heel simpel GSMeke. En van ’t ventje mag ik niet voor een gecompliceerder model gaan. Waarom, hoor ik je al denken. Awel, omdat ik er in geslaagd ben op 3 maanden tijd 2 GSM’s in de WC te doen belanden. De eerste heeft het nog een tijdje overleefd nadien, de tweede is meteen overleden. (en ja ik heb dat dus zelf uit die WC geraapt, bah bah). Toen heb ik van ’t ventje een nief GSMmeke gekregen, maar het simpelste van ’t simpelste. Nu gebruik ik da ding vooral om te bellen, dus da vind ik nie zo erg. Maar het was wel met de voorwaarde de diene ook nie in de WC te laten vallen .  Ik heb hem ondertussen al meer als een jaar, flink he. En hoe valt zo’n ding nu in de WC? Awel ik wilde graag zo’n klapGSMmeke, en als ik dan ’s morgens opstond, klapte ik die achter mijn broek, ging ik naar ’t WC, en hup daar ging ‘ie dan. Nu heb ik dus geen klapGSMmeke meer.
8. Ik  geraak ontzettend moeilijk in gang. Ik moet altijd eerst nog eens een boekske doorbladeren, of mijn facebookske nalezen of mijn mails checken. En het gebeurt dan al eens da ik daar te lang mee bezig ben, zodat er te weinig tijd overschiet voor het echte werk. Ik probeer er aan te werken .
9. Ik ben een echte disco-freak. Uitgaan zegt me niet meer zo veel, maar als het over disco gaat, ben ik niet meer te houden! En in dresscode natuurlijk! Dan ga ik echt uit de bol.
10. Ik durf nogal eens woorden om te draaien of de tegenstelling te gebruiken, dat is gewoon sterker als mezelf. Als ik het koud heb, zeg ik dat ik iets ‘frisser’ ga aandoen, ipv ‘warmer. Ik ben er zelfs ooit in geslaagd volgende zin te produceren, en check het maar na, alle letters komen er in voor, alleen niet in dezelfde volgorde: ‘keelt uwe kop schaar’. (scheert uwe kop kaal).  En wanneer zeg je nu zo een zin, hoor ik je al denken. Awel als ge nog geen kinderen hebt, en al nen hele avond op café hebt doorgebracht.

Ik ga ze ook niet meer doorsmijten naar iemand anders, want de meesten hebben ze ondertussen al gehad, wil je er toch aan beginnen, grijpen maar!

2 ‘dry’, 1 to go

Overdag zijn de meisjes droog, dat zal iedereen wel weten. Pauline met haar sterke blaas was ook meteen ’s nachts droog toen ze overdag geen pampers meer nodig had.
Amelie was iets anders. ’s Nachts opstaan deed ze wel, als ze het merkte, maar meestal sliep ze er gewoon door. Nu had ze de laatste maanden wel al eens een paar keer gevraagd om zonder pamper te mogen slapen. Tuurlijk mocht ze dat proberen, maar na enkele nachten nattigheid ging de pamper toch terug aan. Ik had geen haast, ’s nachts mag dat al wat langer duren he.

Nu had ik met mijn vergeetachtige kop pampers vergeten te kopen voor Amelie. Tja we komen al wa langer toe met zo’n pak dus ik had dat niet tegoei in ‘t oog gehouden. En da merkten we op een zaterdagavond. In Lukas zijn pampers past ze niet meer (en nee we hebben dat niet uitgeprobeerd :p), dus zei ik van nog maar eens een nachtje zo te proberen.

En ’s morgens stond ze toch wel op met een droge broek, zeker! Alé dan nog maar eens een nachtje proberen en nog een nachtje! Droog droog droog! En trots dat ze is, iedereen mag het horen! Dus kijk, waar mijn vergeetachtigheid al dan niet goed voor kan zijn (ze had nochtans elke ochtend nog een natte pamper!). Ze heeft op 7 nachten 1 accidentje gehad, maar die zien we door de vingers. En bij deze verklaar ik ze dus ook nachtelijk droog !

P.S. ik wil hier geen verdere discussies oprakelen

over de kinderarts…

Ik zag hem voor het eerst zo’n 48 uur na de geboorte van Lukas. Je kent dat wel, superverliefd op dat klein boeleke, superemotioneel, vermoeid en de hormonen én de adrenaline die door je lijf gieren. En toen kwam hij binnen. Het leek wel of hij net weggelopen was uit zo’n ziekenhuisserie, daar loopt toch ook altijd een knappe dokter rond. Knap man. Nie-te-doen. En zeggen dat ik nooit naar de KA ging (de vorige, daar had ik niet zo’n goei ervaringen mee) maar gewoon naar de huisdokter. Tsss.

In elk geval, ik ben diene daar beginnen aanstaren (wat doet die knappe man hier op mijn kamer?), en met een glimlach om bij weg te smelten, kwam hij mijne zoon onderzoeken. Knappe kinderarts vertrok en ik kon alleen maar ‘wauw’ uitbrengen. Werner heeft me dan na 5 dagen maar het ziekenhuis uitgesleurd, want diene knappe kinderarts was te knap naar zijn mening. Haha. (Wees maar gerust sjoepie, ik geef gewoon mijn ogen de kost, moet kunnen, niet?)

misschien overdrijf ik een beetje, maar ‘t is maar da ge het juste gevoel krijgt he!

Toen Lukas zo’n 6 weken was ofzo, had dat ventje ’s morgens zo’ne lelijke hoest, dat het wel leek of hij er ging in blijven, dus maakte ik maar een afspraakje met de knappe kinderarts. Knappe kinderarts kon niet echt iets vinden, dus volgens hem was er niks aan de hand. Oh ja ik was ook het voorschrift voor één of ander iets kwijtgespeeld, en dat mocht hij nog eens opnieuw voorschrijven dus. Toen hij vroeg wanneer ik naar Kind en Gezin moest, moest ik met schaamrood vertellen ‘morgen’, maar kijk, als uw zoontje hoest, gaat ge toch naar de KA zeker?

En nu was Lukas al een hele week ‘in zijne zeur’. En zo constant een lichte verhoging, net of net geen 38°. En da bleef maar duren. En nie meer content, terwijl hij anders het meest contente manneke is dat ge u maar kunt inbeelden. En da zeuren werd toch wel erger. Volgens mij zag ik ook wel die eerste 2 tandjes klaarzitten, maar stel dat er nu iets anders scheelde. Ge weet da toch nie zeker he? Misschien had hij wel een oorontsteking ofzo, en had hij pijn en deed ik er niks aan. Werner was het met mij eens (jawel, ik overleg zo’n dingen met mijn wederhelft) da ik het best toch eens liet nakijken. Dus na maanden kon ik nog eens mijn ogen de kost gaan geven.

Ik begon met mijne uitleg ‘hij zeurt en is al een hele week zo hangerig’. Zoonlief laat zijn liefste en breedste glimlach zien, en is daar het hele consult supervrolijk geweest. Oké, die uitleg kwam ook al niet zo goed over, vrees ik. Volgens knappe kinderarts waren er zeker nog geen tandjes. Er was wel wat uitslag op zijn buikje, wat kon wijzen op een virale infectie, en wat slijm op de longskes. ‘Ik kan je naar huis sturen met een ‘hoestsiroopje” (geen echte hoestsiroop, want da mag nu dus nog nie). Lap, sebiet gaat die echt geloven dat ik eerder kom voor de dokter dan voor mijne zoon. Ach ja, ‘t is altijd een schoon zicht, dus kwaad ben ik er niet van, en des te beter dat Lukas niks ernstigs heeft.

N.B. Maar over die tandjes was hij wel fout! Want tandje nummer 1 komt piepen, en ge kunt het al voelen.  Snif daar gaat dat tandloos lachje alweer. ‘t Zullen dus toch de tandjes geweest zijn. Flauw dat dat venteke is geweest. De meisjes hebben daar nooit zo voor gezeurd. Dat bewijst ook maar 1 ding: mannen zijn flauwer! en dat blijkbaar al van jongs af aan.

ge zou het zelf moeten horen…

…denk ik, want als ge het leest, komt het waarschijnlijk niet eens grappig over. Maar kom, dan lach ik maar als ik het terug lees.

Amelie en Pauline spelen nogal eens ‘rollen’ van iemand anders. Zo is Amelie regelmatig mama en Pauline baby en vice versa.
Vandaag besloot Pauline dat ze ‘papa’ was. Waarop Amelie: ‘ah dag Wernerke’. Moeha.

Serieus, ge had het moeten horen, ik lach lag alvast in een deuk.

feminist in spé?

Ik denk het niet. De meisjes zingen tegenwoordig dit liedje:

Jongens zijn sterk
zij klimmen op de kerk
Meisjes zijn slap
zij vallen van de trap

Toen ik een poging waagde om uit te leggen dat dat nu niet zo’n meisjesvriendelijk liedje was, werd ik heel verontwaardigd aangekeken.

kindjes kindjes, allemaal kindjes

De knoopjes, ik begin er uit te geraken. Ik ben met ‘een onderzoek’ bezig, waar ik eigenlijk nog niet veel over kan vertellen (kijk, ik ben niet de enige die mensen zo graag nieuwsgierig maakt hoor ), en heb daar heel veel plannen rond, en hoop dat dit toekomstmuziek kan zijn. Maar omdat dat ‘onderzoek’ wel een hele tijd in beslag kan nemen, zonder er verder mee te kunnen, moest ik toch verder met iets anders. Ik vermoed dat ik voor de meesten nu chinees aan het praten ben, maar de tijd zal meer duidelijk maken.

En zo heb ik zitten nadenken wat het beste voor mij zou zijn, in combinatie met mijn onderzoek. Ik had een paar mogelijkheden. Eentje daarvan was dus halftijds gaan werken, maar die uren als opvoedster in combinatie met de uren die ‘t ventje doet, die waren al niet zo evident…En ik heb het elke keer opnieuw he, ik kan zo moeilijk afscheid nemen van mijn kindjes, vooral dan als ze nog zo klein en afhankelijk zijn. De meisjes, dat weet ik wel, die gaan ontzettend graag naar school, en naar de grootouders enzo, maar die hele kleintjes, die zijn toch nog altijd het liefste bij de mama, niet?

Ik ben iemand die zo ontzettend graag bezig is met kleine kindjes, die houdt van een gezellige drukte in huis, maar toch ook graag de mogelijkheid heeft om bij haar kinderen te zijn. Financiëel kunnen we het wel aan, dus heb ik besloten om onthaalmoeder te worden. Op dit moment vind ik het zelfs gek dat ik daar nooit eerder aan gedacht heb. Ik ben al bijna 5 jaar thuis voor de kindjes, en één van de grote nadelen daaraan vond ik dat ze dus niet zoveel in contact kwamen met andere leeftijdsgenootjes (daarvoor heb ik toen indertijd de speelgroep opgericht, was natuurlijk een heel mooi alternatief).

Gisteren ben ik al eens gaan informeren bij de dienst voor opvanggezinnen en vandaag heb ik mijn aanvraag ingediend. Nu volgt er dus een selectieprocedure. Gesprekken, kijken of het huis geschikt is, een basisvorming. En begin volgend jaar dan ergens hoop ik toch te kunnen beginnen. Ik zie het eigenlijk helemaal zitten.

Ja ik zit dan inderdaad nog meer aan huis gebonden als nu, maar eigenlijk deert me dat toch niet. Kindjes opvangen, en ze hier thuis laten voelen, daarvoor doe ik het. (Ik heb wel beslist om op woensdag niet te werken, en er dan volledig te zijn voor mijn eigen kinderen, en in de voormiddag kan ik dan wat rushen aan het huishouden).

Voila een nieuw avontuur ligt op me te wachten…

1 ding heb ik echter nog niet beslist, hoe de kindjes me gaan noemen? :p Gewoon Sofie? Of tante Sofie? of moeke Sofie (maar dat klint zo…tja oud, maar dat vind ik waarschijnlijk omdat ik mij grootmoeder ook moeke noem.)

en wat mag die goede man brengen?

Eigenlijk ben ik er totaal nog nie mee bezig dit jaar, en zo loopt ik  Sinterklaas waarschijnlijk ook alle acties mis. Ach ja. Maar de speelgoedboekjes kan je niet negeren, dus heb ik de meisjes daar toch al maar eens in laten bladeren.

Hun wensen blijven voorlopig braafjes binnen de perken. Amelie wil een trolley van de prinsesjes (tja) en een microfoon. Pauline wil een bliksem de kwiem auto én een spaidermenauto, en -hoe kan het ook anders- een taart!

En Lukas, daar beslis ik over :p

over ‘werkzoekende’ zijn

Ha ge kent dat wel he. Nadat ge na een veel te lange stilte op je blog maar schrijft dat je een writer’s block hebt, is de inspiratie én de goesting om te schrijven terug. Of heeft dat nu met die wispelturigheid te maken? Soit, mijn knopen zijn nog niet doorgehakt, en zolang die niet doorgehakt zijn, ga ik daar niemand mee lastigvallen.

Waar ik mensen wel mee kan lastigvallen is de ellende van de zogezegde ‘werkzoekende’; Alé, zo staat het toch op de site van den VDAB. Hoe actief werkzoekend ik ben, maakt op zich niks uit, want ik heb toch geen recht op dop, dus ze kunnen me er niet afzwieren.

Heel actief ben ik dus nog niet aan het zoeken, want kijk, dan wijs ik weer naar die knoopkes die nog in de weg zitten. En toch voel ik het al wel ‘werkzoekend’ zijn.

Zo kreeg ik een telefoontje -ik stond toen nog geen 24 uur geregistreerd op die site als werkzoekende- dat ze altijd wel poetshulpen konden gebruiken. Kijk, met alle respect voor de poetsvrouw, ik weiger te gaan poetsen. Ik verafschuw het al in mijn eigen huis, laat staan op een ander.

Dan toch maar een diplomaatjen ingegeven op die site, zodat ik zo van die bellekes niet te veel moest krijgen. Voor de rest heb ik daar nog niet veel werk van gemaakt, er staat dus niks van CV op ofzo. Ook weer omwille van die knoopjes, weet je wel…

En dan kreeg ik dinsdag plots telefoon of ik geen vervanging wou doen in een centrum voor bijzondere jeugsbijstand, halftijds, met zo ongeveer de perfecte uren in combi met een gezinsleven. Een langdurige vervanging nog wel. En niet te ver rijden. Tja ik ken dat niet, werkzoekend zijn, ik heb zelfs nog nooit moeten solliciteren (ik ben mogen beginnen op mijn stageplaats indertijd), dus wat er daarna ging gebeuren, had deze naïeveling niet verwacht. ‘Eum moet ik daar dan niet voor solliciteren?’ Je zou denken, voor kinderen -met problemen nota bene- dat  de persoon die die gaat begeleiden, toch wel even ‘gescreend’ moet worden.
‘Het is morgen beginnen’. Nu ja, toen ben ik zeker overgekomen als een complete gek, want mijn eerste reactie was verbaasd ‘MORGEN?’ in die telefoon schreeuwen. Nu ja, morgen met een kindje dat alleen nog maar borstvoeding krijgt en waarvoor helemaal geen voorraadje klaarstaat (aangezien afkolven nog zo’n niet favoriet jobke is van mij), dat ging voor mij niet. Nu wilde ik wel een efforke doen, en volgende week beginnen. Leek mij geen slecht voorstel van mijzelf. Ze ging het eens navragen en ging me nog iets laten weten. Om dan een kwartierke later te horen te krijgen dat ze iemand anders hadden aangenomen, die morgen wel kon beginnen. Stond ik daar eventjes met mijn mond vol tanden. Ah, zo werkt dat dus. Puh.

Goh ja, echt professioneel vond ik dat toch al niet, zeker niet in de sociale sector, waar je toch met mensen werkt he.

Verder kreeg ik nog telefoon voor een interim op een werk waar ik vroeger gewerkt heb -en heel graag werkte- maar voor een interim van een maand, beginnend vanaf de eerste dag van de kerstvakantie. Met heel moeilijke uren. Heel moeilijk voor opvang te regelen, met een man die zo’n 12 uur per dag weg is. Oh ja en had ik al vermeld dat het in de kerstvakantie ging zijn? Dus na heel veel wikken en wegen, en toch wel een beetje met spijt in het hart -want ik werkte daar echt wel graag- heb ik dat toch maar geweigerd.

En in mijn mails kreeg ik nog een aanbod voor persoonlijke assistent. Maar dat was te ver voor mij, en dat is niet echt wat ik zocht…dus ook geweigerd.

En dat zonder ook maar ene sollicitatiebrief verstuurd te hebben he! En al 1 week, jaja 1 ganse week én 2 dagen op die site van den VDAB te staan. Al voel ik me op dit moment vooral een moeilijk mens dat helemaal niet meer flexibel kan zijn in haar uren. (en dat was vroeger wel anders…)

writer’s block

of ai ai toch…

Ik zit momenteel met vanalles in mijne kop, vooral op toekomstig professioneel gebied dan. Mijn contract is vorige week afgelopen (weet je nog wel?) en het feit dat ik nu zonder werk zit, doet me nadenken. Wil ik nog dezelfde richting uit? Of net niet? Wat kan ik daar nu precies mee doen? Omdat ik blijbaar nogal wispelturig ben en daarnaast ook nog een eeuwige twijfelaar, maakt dat ik de ene dag enthousiast plannen maak voor teen en de andere dag voor tander. Ik ben er enorm mee bezig en ik ga echt op en af in een achtbaan. En blijkbaar kan zoiets dus wel even leiden tot ‘absoluut geen inspiratie voor te bloggen’, hoewel ik meer dan genoeg te vertellen heb. Maarre op een gegeven moment ga ik toch knoopkes moeten doorhakken, als ‘t niet voor de blog is, is het toch al zeker zo voor mezelf. En dus kan ik zeggen: ‘I’ll Be Back…Soon!’ Tot dan, vergeet me niet .