en daar kwam hij…

Dat sporten voormiddag deed me goed. Al was ik net niet gestorven, aangezien het maanden geleden was dat ik nog eens aan beweging gedaan had. Dat gaat weer veranderen nu.

En toen was ik niet meer te houden om aan de schoolpoort te gaan staan. Die natuurlijk later als anders open gedaan werd (of was dat in mijn beleving?). Eerst even Pauline gaan uithalen (en -shame on me- even vragen of Lukas weende tijdens de speeltijd, wat gelukkig niet het geval was), en daarna kwam het grote moment. And I loved it! Hij kwam zeer enthousiast op me afgelopen. ‘MAMAAAAAAAAAAAAA’. Heerlijk. Hij zag er best wel content uit.

Hij heeft het heel goed gedaan! Hij heeft nog efkes staan sniffen, maar is dan toch mee in het kringetje gaan zitten. En toen de juf begon te zingen, was hij op zijn gemak. Hij heeft zelfs al een eerste turnles overleefd. En dat op zijn eerste dag!

Zijn boekentasje wou hij absoluut niet meer loslaten. ‘MIJN boekentasje’. Thuis moest hij nog even het (lege) koekendoosje laten zien, en hij deed zelf zijn boekentas open en dicht, mama mocht niet helpen. Die school heeft nu al een behoorlijke invloed op dat ventje.

En ja, ik heb dan nog maar een beetje zitten snotteren. Want wat lijkt Lukas nu plots zo groot en zo wijs en zo flink! Ne kleuter begot.

en daar ging hij…

Met 2 daagjes uitstel was het vandaag zover. De zoon zijn eerste schooldag. Tiens, gisteren was dat nog een boeleke. Hoe kan dat nu? Aaaaaaaaaah !

Lukas genas van de ene op de andere dag. Gelukkig maar. Toen hij gisteren de hele dag vrolijk was geweest en goed had gegeten, besloten we dan maar dat hij vandaag kon starten. Mama had het best nog een dagje willen uitstellen, maar dan heb je de rationele mensen rond je (of zijn dat nu sadisten? :p) die allemaal zeiden dat Lukas vandaag wel kon starten. 2e punt was dat de papa er vandaag bij kon zijn, en morgen niet, en hij wilde dat natuurlijk niet missen.

Dus deze morgen maakte ik 3 boekentasjes klaar! 3! Lukas weigert voorlopig nog dat ding op zijne rug te doen, maar meneer heeft dan ook wel een eigen willeke.

Aan de schoolpoort begon hij meteen vrolijk te spelen. Klasgenootje Axel kent hij gelukkig al heel goed. Toen we in school binnenkwamen, gaf hij meteen zijne tut af en wuifde hij vrolijk. Hij ging spelen. Er staat zo een speeltuigje in de grote ruimte en daar speelt hij altijd graag op.

We gingen Pauline haar boekentasje en jasje al weghangen (Amelie gaat al alleen naar de lagereschool-speelplaats), maar zij wilde toch graag Lukas mee naar zijn klasje brengen.

Lukas ging enthousiast mee richting klas. Nog enthousiaster deed hij zijn jasje uit. En al even enthousiast begon hij te spelen in zijn klasje. So far so good.

En toen had ik toch wel het lef om te zeggen dat mama wegging. ‘ikke mee’ was al snel het antwoord. Toen ik zei dat hij in het klasje mocht blijven, klampte hij Pauline dan maar vast. ‘Pauline hier blijven’. Maar Pauline ging naar haar eigen klasje. Ze is natuurlijk wel erg dichtbij, maar dat beseft hij niet.

We zijn dan maar voor het korte afscheid gegaan en hij liep ons brullend achterna. Oh help, mijn moederhart. Pauline nog naar de klas gebracht (die volgens mij toch ook een beetje hare kluts kwijt was) en dan nog eens stiekem aan het raam gaan piepen. 

Hij zat, lichtjes droevig, rond te kijken, in de armen van de juf. Dan zei de juf dat ze in het kringetje gingen zitten. Lukas ging al snotterend naar de deur, richting…eum…bevrijding? En toen de juf vroeg om mee het kringetje in te gaan, schudde hij heel hard nee.

Dan ben ik maar vlug gaan lopen. Ik zal deze middag wel horen hoe het geweest is. Maar ‘t is weer zo’ne dag dat ik zeer graag een vliegje wou zijn, daar in dat klasje. En dat ik niet kan wachten tot het 12u is.

Ik ben daarna maar gaan uitsnotteren bij ons mama en sebiet ga ik me volledig afreageren op de zumba. En dan, dan is het tijd om mijne zoon -en dochters ook natuurlijk- weer te gaan halen!

dat konijntje toch!

Pauline blijft zeer trouw aan haar konijnenwekkertje. Tot op de seconde nauwkeurig weten wij wanneer dat konijntje wakker wordt. Heel zelden zal ze eens iets langer slapen, maar meestal springt ze echt uit bed als dat konijntje wakker wordt. In het weekend durf ik het zelfs iets later te zetten, en dat lukt. Natuurlijk maar een beetje later, we moeten er geen misbruik van maken (en anders staat ze toch in de gang te brullen dat het konijntje maar niet wakker wordt).

In de schoolvakanties mogen de meisjes altijd eens bij de mimi gaan slapen. Ieder om beurt. Heerlijke indivduele aandacht en pure verwennerij is dat voor hen. Ik heb mimi al voorbereid dat binnenkort er nog eentje achter gaat beginnen vragen! En voor mij is het natuurlijk ook een pak relaxter ;-).

De thuisblijver mag dan ook altijd iets extra. (en ja ook daar zal binnenkort eentje dat beginnen door te krijgen, en moeten we een nieuw systeem bedenken). Amelie vindt het zalig om dan eens een nachtje bij mama te slapen. De papa mag dan de nacht doorbrengen in 1 van de meisjes hun bed.

Pauline kiest er voor om in haar eigen bedje te slapen, maar dat mama dan wel bij haar op de kamer komt slapen, in Amelie haar bed. Nu hebben die dochters van mij van die gezellige hemelbedden, dus af en toe vind ik dat wel eens leuk.

Deze keer besliste Paulinetje echter dat ze toch ook eens in het grote bed wou slapen. Zogezegd, zo gedaan, en alle spullen werden verhuisd. Kus, knuffel, slaapwel.

Nog geen 2 minuten later, stond Pauline in de gang triestig te sniffen. ‘HOE WEET IK NU WANNEER HET KONIJNTJE WAKKER WO-HOOOORDT?’

 

naar school?

Onze Lukas mocht vandaag starten in het kleuterklasje. Ik zou ik natuurlijk niet zijn, als daar geen hoop getwijfel aan vooraf was gegaan.

Ik twijfelde namelijk of ‘t menneke er al klaar voor was. En ligt het nu aan het feit dat hij de kleinste is, een jongen of gewoon wat trager? Of ligt het aan mij, maar hij lijkt toch nog oh zo klein. Zag ik dat ventje nu al wel naar school gaan? Ja de ene moment dacht ik van wel, de andere moment weer niet.

En toen hoorde ik dat in januari, na het starten van de nieuwelingskes, er meer als 30 kleuterkens in dat klasje zouden zitten. In februari zou die groep dan opsplitsen. Ok, de beslissing leek gemaakt, mijne zoon laten starten in een groep van meer als 30 kinnekes, no way, ik zou het kind de eerste dag al meteen een trauma bezorgen. Hij zou dus starten in februari.

Maar toen kwam het nieuws: de groep werd toch in januari al opgesplitst. In Lukas zijn klasje zou een volledig nieuw groepje starten, de voorgangers schoven door naar het kikkerklasje (zoals bij Amelie het geval was toen). Aangezien het nogal een grote school is, leek dit dan toch wel het ideale moment om toch maar te starten. Kleine groep, allemaal nieuwelingskes. Hij zou dus in januari starten. Mét pamper weliswaar, want ook daar hou ik hem nog even klein in en dat stel ik maar uit…:o (oh ja hij is er ook nog niet klaar voor natuurlijk)

Ik begon dan maar aan de voorbereiding. Boekentasje, er over vertellen, naar het info-avondje. Bekertje en koekendoosje stonden klaar.

Ik heb er natuurlijk nog wat over zitten leuteren. Misschien liet ik hem pas starten in de 3e kleuterklas, hij zou wel eens spoorlooskunnen zijn op maandagmorgen enzo. Loslaten noemen ze dat, naar ‘t schijnt. En dat bij de laatste, moeilijk jong. Ja, W heeft het weer geweten, en ik heb nog eens zitten zagen voor ne 4e, maar helaas, hij wil er nog altijd niet van weten. Puh!

Dus ja, ‘t was er om vragen, zeker? Zondagmorgen haalden we Lukas met hoge koorts op. In de loop van de dag kreeg hij diarree en wilde absoluut niet eten. Heel hangerig. ‘s Nachts kakte hij zichzelf nog eens volledig onder.  Daar ging zijn eerste schooldag, die schooldag waar ik zoveel over bezig was geweest. ‘t Zal met een paar daagjes (of een week?) uitgesteld worden.

Ik ga ‘t ventje dus nog maar wat knuffelen enzo

onthaasten in 2012

Mag ik jullie alsnog een zeer mooi 2012 toewensen? Op blogjaar was 2011 een zware flop hier, maar ik steek het op dat fotoproject 365 waar ik ook aan meedeed (de foto’s staan echter alleen op gezichtenboek) in combinatie met mijn job enzo dat ik een totale writersblock had.

Dus hopelijk is mijn 37e poging om mijn blog nieuw leven in te blazen, de juiste. In 2012 willen wij hier vooral op een rustiger tempo leven. Van hot naar her rushen, met 3 kids, is voor niemand aangenaam.

En dat brengt me even terug tot het verhaal van mijn werk…Inhoudelijk zeer toffe job. Serieus. Maar ik maakte enorm veel overuren, en er werd toch wel veel flexibiliteit verwacht. Zodat ik op de meest moeilijke momenten altijd maar weer moest puzzelen voor opvang enzo. Akkoord, ik had ook veel flexibiliteit om mijn uren soms zelf in te vullen, maar ik werkte gewoon te veel uren. En dat voor iemand die zeer bewust halftijds wilt werken, om er nog voldoende te zijn voor haar gezinnetje.

De 1e krak kwam er vorig jaar al in mei. De onthaalmoeder nam volledig augustus verlof en dus vroeg ik ouderschapsverlof. Uiteindelijk heb ik het gekregen, maar er ging een hele soep aan vooraf. In een boze bui belde ik toen al met W dat ik dat niet vond kunnen en dat ik er terug mee ging stoppen en ratelde maar door. Nu is W de ideale persoon om me te weten kalmeren (wat nodig is zo af en toe) en te nuanceren. Eerst maar eens dat maandje ouderschapsverlof afwachten en dan rationeel erover nadenken.

En dan was er ouderschapsverlof. In de grote vakantie. Volledig leven op het ritme van de kinderen. Er wachtte na die maand een overvolle agenda me op op mijn werk, met weer de meest onmogelijke uren en sowieso overuren. Ik kreeg het al spaans benauwd met de gedachte alleen. Krak 2.

Krak 3 kwam er op onze eerste dag vakantie in Zwitserland. Voor we gingen intersoccen, gingen we een dagje op bezoek bij vrienden. En daar heerste zo een onthaaste sfeer. Om zalig jaloers op te worden. Sinds ik terug ging werken, was die sfeer thuis toch wel beperkt tot het minimum. W heeft nog eens promotie gemaakt, zeer leuk natuurlijk, maar nog meer en langer werken en thuis nog eens verder werken. En ik vloog ook maar door het leven heen.

W voelde het zelf ook en gaf ook toe dat het mooier kon zijn als we wat rustiger zouden leven. En na veel gepalaver in de zwitserse bergen, en thuis ook nog, namen we dan toch de beslissing. En ik weet dat ik als een vreselijk wispelturig mens begin over te komen, maar ik zou terug thuisblijfmama worden. We zullen wel zien wat de toekomst brengt, komt er een job die mij aanstaat en ik zie zitten in combinatie met mijn 3 kindjes – die ik dus ook zo moeilijk kan loslaten – dan kunnen we er wel weer voor gaan. Maar het heeft geen haast.

Wij gaan dus wat meer onthaasten in 2012. Als de kinderen thuis zijn, er volledig zijn voor hen. Zelf bakken (want ik ben de trotse eigenaar van een kenwood geworden, woehoe!), gewoon meer qualitytime met de kinders, terug sporten… En mijne man wat soigneren, want hij blijft het natuurlijk wel druk hebben op zijn werk.

Oh en daarnaast wil ik nog 6 kg afvallen ook, dat even terzijde

Wij gaan dus voor een mooi 2012 (en maar hopen dat de wereld nog niet vergaat) en dat wens ik iedereen toe!

haal er 1tje tussenuit…

3 kinderen, een gezellige drukte. Alé ja, zo meestal toch. 3 kinderen kunnen ook ongelofelijk veel ruzie maken. Vooral de 2 zussen hebben er een handje van weg, maar Lukas begint ook meer en meer zijn inbreng te tonen in de onderlinge gevechten. Moord en brand roepen, gillen, achter de andere aanlopen, aan de haren trekken, pitsen, slaan, noem maar op. Ze doen het allemaal. Met zeer veel decibels erbij, ahja! Anders zou ik het misschien niet eens opmerken, stel je voor…

Ja ik ben zo eentje dat bewust gekozen heeft voor 2 kinderen kort op elkaar. Slechts 15 maanden zit ertussen. En toen dan ook nog eens bleek dat het 2 keer hetzelfde geslacht was, vond ik dat geweldig tof. Die konden geweldig samen opgroeien, nen hechte band krijgen, elkaars geheimen delen. Je weet wel – de-roze-wolk-gedachte. De realiteit is vaak anders. Kat en hond zijn die 2. Ze zijn toch ook zo verschillend van karakter. Pas op, ze kunnen mooi samen spelen hoor, daar niet van, maar toch.

En nu zit Lukas ook in zo’n gezellige fase dat alles van hem is, en niet van een ander. En dan hysterisch krijsend achter de andere aanlopen als die net datgene vastheeft dat hij wilt. En de andere loopt dan gezellig weg met dat speelgoed in haar hand, een beetje vals grijnzend ook nog, maar zeker niet van plan om het af te geven. Toffe taferelen hier.

Maar haal er één kind tussenuit, en plots is alles peis en vree. Als bvb 1 van de meisjes bij iemand anders spelen is, en je hebt dan enkel Lukas en 1 van de dochters, heb ik zo’n geweldig brave kinderkens. Ge hoort ze niet, ze spelen zalig samen en ze komen nog voor elkaar op ook nog.

Zo gaat Amelie ‘s zondags nu naar de chiro. Deze zondag hadden we met vrienden afgesproken, en Amelie was er dus niet bij. Pauline was de voorbeeldigheid zelve. Gene kick gaf ze! En Lukas was ook nen charmeur ten top. Andersom werkt dat dus ook zo. Gisteren had ik enkel Amelie en Lukas, en plots is het veel stiller in huis.

En in zo’n situatie merk je ook wel dat ons Pauline soms toch wel wat last heeft van het-middelste-kind-syndroom. Niet de oudste, dus niet diegene die alles het eerst kan, mag en leert. Maar ook niet de jongste, dus ook niet diegene die alles als laatste mag leren. Zij zit er tussenin. Altijd alles als tweede. Je voelt die frustratie soms wel bij haar.

Zo zondag ook. Dan is ze plots wel even de oudste. Zorgzaam voor kleine broer. Het goede voorbeeld gevend. Verantwoordelijk mieke. En daar kan ze dan toch wel heel erg hard van genieten…

broodje gezond

Vandaag mocht ik weeral binnen de muren van het school vertoeven. De leerlingen van het 1ste en 2e leerjaar krijgen voor elke vakantie een traktatie, deze keer was het een broodje gezond. En wij van de ouderraad gingen de groentjes klaarmaken en het buffet bemannen.

Amelie heeft ondertussen goed door dat haar mama in de ouderraad zit, en regelmatig zo eens in ‘t school komt helpen. En daar is ze toch wel heel erg trots op. Ik zag ze tegen iedereen naar mij wijzen en zeggen ‘dat is mijn mama!’. Leuk toch!

Lukasje mocht ook mee gaan ‘helpen’, zo leert hij de school ook al een beetje kennen. Ik had wat autootjes en een autobaan mee, zodat hij zich kon bezighouden, en dat heeft hij dan ook heel erg flink gedaan. Af en toe kwam hij eens iets vertellen, maar hij liet me echt goed doorwerken. Toen Amelie kwam eten, ging hij fijn aan haar stoel verder zitten spelen. En ook dan vertelde Amelie weer heel trots dat dat haar broertje was. En zo’n klein schattig broertje krijgt natuurlijk veel vrouwelijke aandacht. Hij merkte er echter niet zo veel van op, en speelde lustig verder.

Tijdens de opruim is mimi hem even komen oppikken, zodat hij ook tijdig in zijn bedje kon liggen (anders is hij niet op tijd wakker als ik terug aan de schoolpoort moet staan).

Toen ik naar huis ging, was het net middagspeeltijd, en kwam Amelie op mij afgestormd. Ja ze geniet er echt wel van dat haar mama daar soms rondloopt (hopelijk blijft dat zo!)

oudercontact Amelie

Vandaag was het zover, ons allereerste oudercontact van een lagereschool-leerling.

*zwiert de stoefmodus maar terug aan*

Amelie is een heel voorbeeldige, een heel brave, en zo ging de juf nog even verder. Ze kon echt niks negatiefs over haar vertellen.
Ze is ook een harde werker, is heel gemotiveerd en gedreven. Ze weet perfect wanneer het tijd is om te werken, en wanneer het tijd is om te spelen. Ze kan dat knopje perfect omdraaien.

Ze kan heel goed mee, en wil dat ook graag. Ze pikt de dingen snel op. Zowel lezen, als schrijven als rekenen. Na een halve uitleg is Amelie er vaak al mee weg.

Ze hebben dan ook al een hele hoop toetsen gemaakt. Tja als je die toetsen ziet, kan je alleen maar glunderen van trots. Hier en daar eens een foutje, maar die waren heel moeilijk te vinden. Vaak had ze het maximum op een toets. Dat noemen we dus een uitstekend rapport!

Thuis merken we ook dat ze het allemaal graag doet. Ze maakt haar huiswerk flink uit zichzelf, oefent zelf op lezen (wij oefenen natuurlijk ook met haar mee, maar ook op andere momenten is ze er mee bezig) en ze heeft wel begrepen hoe dat lezen in elkaar zit. Alleen schrijven vindt ze een beetje saai (alé ze schrijft heel veel, maar zo op een lijntje 7 keer hetzelfde naschrijven -je kent dat wel- vindt ze maar niks.).

Dus ja, ook op deze meid zijn we heel erg trots!

*stoefmodus uit*

(ook hier zou ik wat kunnen vermelden over gedrag thuis, maar dan ga ik weer in herhaling vallen )

contractwerk

*stoefmodus aan*

Bij Pauline in de klas werken ze met ‘contractwerk’. Een nieuw gegeven voor de 3e kleuterkes. Het komt er eigenlijk op neer dat ze bvb 5 taakjes, opdrachtjes krijgen in het begin van de week, maar zelf mogen bepalen wanneer ze deze mogen maken. Als ze dan zo’n taakje gedaan hebben, mogen ze een kruisje zetten achter hun naam.

Nu stond ik gisteren toevallig even te koekeloeren in de klas, en kreeg ik dat bord waar ze die kruisjes mogen zetten in het oog. Van de 25 kleuters waren er slechts 3 kleuters die al een kruisje achter hun naam hadden staan, en slechts 1 kleutertje die al de 5 kruisjes achter haar naam had staan. Yup yup, dat was bij mijn dochter.

Nu ja, dan ben ik best wel even trots!

Pauline is een heel voorbeeldig kinneke in de klas. Ze doet wat ze moet doen, en als ze vrij spelen hebben, houdt ze zich altijd zeer goed bezig. Ze ligt ook goed in de groep. Zo’n dingen hoor je toch wel heel erg graag.

*stoefmodus uit*

(we vergeven het haar dan maar dat ze thuis zo’n enfant terrible is. Ze moet dat toch ergens doen, he?)

 

grootouderfeest

Dinsdag en woensdag was het grootouderfeest op ‘t school. Pauline is op dit moment het enige kleutertje in huis, dus was zij diegene die de show mocht stelen. Dit jaar mochten ze nog eens dansen.

Vanuit de ouderraad werd ondersteuning gevraagd om de grootouders te voorzien van koffie en taart, en voor de opruim achteraf. Tuurlijk wilde ik daarbij helpen. Terwijl mee kunnen kijken naar de dansprestaties van je dochter is dan zeer leuk meegenomen!

De organisatie verliep goed. Al moet ik het zelf zeggen, wij hebben dat goed gedaan. 2 dagen achtereen zo’n 270 grootouders snel genoeg koffie geven, is een uitdaging. Maar het is ons gelukt. Ook het opruimen nadien verliep vlot.

Pauline haar klasje had als laatste hun optreden, en zij mochten dansen op ‘le lac du connemara’ (je weet wel, dat liedje dat nogal eens op een trouwfeest gedraaid wordt, en waar dan iedereen met zijne zakdoek aan het zwieren is). Zo schoon! Pauline deed heel erg goed mee. Op een gegeven moment na de nodige zwaaikes met armen en benen, pakten alle meisjes een jongen vast en begonnen ze daar toch wel te slowen, zeker. Dat was het moment voor mij om een goed potje te janken! Hèhè, die moederhormonen konden het efkes niet meer houden. Geweldig gewoon! Ik heb het gefilmd, heb het nog ‘maar’ zo’n 10 keer bekeken, en het lukt me dus echt niet om het droog te houden .

Chance dat onze Lukas nog een hele kleutercarrière voor zich heeft, ik zou er echt nog niet klaar voor zijn om te beseffen dat ik geen kleuters meer in huis zou hebben!