Maandelijks archief: september 2009

de diadeem

Amelie had een diadeem aan in het klasje (en daar viel niet over te discussiëren) . En plots was dat ding kwijt.
Vertelt mevrouwtje tegen de juf dat haar zus die in de zandbak verstopt heeft. Juf met schop heel de zandbak doorzocht. Om nadien tot de ontdekking te komen dat de diadeem in het klasje,  in de poppenhoek lag.

Mijn respect voor kleuterjuffen stijgt met de dag.

Advertenties

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Lukas: de gegevens

6 kg 950
66,5 cm
een ietsiepietsie gezakt in de curves – jeeeh, hij groeit niet meer zo drastisch snel!

Hobby’s:
zeveren, handjes bekijken, alles natzabberen.

En het eerste gieberlachje is een feit!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

logisch toch – deel 2

Die dochters van mij – die gaan er toch nog soms vaak van uit dat alles wel vanzelf gaat.

Zo zag Amelie een huis, waarin zij later als ‘grote mens’ wel wilde gaan wonen. 
‘Maar daar wonen al mensen in, Amelie…’
‘ah dan moeten die maar ergens anders gaan wonen!’

Amelie wil dat minstens 5 vriendinnetjes van haar klasje allemaal op hetzelfde moment eens bij haar komen logeren.
‘Zoveel bedden heb ik niet hoor, Amelie’
met-zo’n-toontje-van-ik-moet-toch-voor-alles-een-oplossing-bedenken
‘Koop dan wat matrassen bij, he mama!!!’

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

democratie in het gezin

Ik ben momenteel het boekje ‘reizen met dochters’ van Sam de Graeve aan het lezen. Een papa die met zijn 4jarig dochtertje al liftend naar Santiago de Compostela reist. Ik heb het nog niet uit, maar het leest aangenaam.

En deze theorie vond ik wel leuk klinken:

Het gezin is een democratie. De mama is de premier. Papa (en de kinderen) mogen wetsvoorstellen indienen.
Sommige wetsvoorstellen worden goedgekeurd, andere niet. *grijns*

De papa is op de hoogte gebracht!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

afscheid van een wiegje

Al lang voor ik kinderen had, wist ik dat mijn kinderen in het wiegje zouden slapen waar ik zelf ook in geslapen had. Zo’n klein rieten wiegje, met een rood-wit geruit bekledingske. Twee neefjes van mij hebben, na mij, er ook in geslapen, en die mama had daar toen een ander -iets moderner- bekledingske rond gedaan. Maar zelfs toen, wist ik al, dat ik terug het rood-wit geruite wilde.

En zo geschiedde. Toen ik zwanger was van Amelie, heb ik met veel plezier het wiegje van de zolder gehaald, om te installeren. Zeker 3 maand op voorhand stond het wiegje al te pronken, te wachten op ons eerste boeleke. En zo kwam Amelie. Het wiegje kon ik gezellig dicht bij mij aan bed zetten, zodat ik ’s nachts niet te ver moest wandelen. Uren kon ik er naar kijken, als ze daar zo zalig in lag te slapen. Maar na zo’n 4,5 maand zat Amelie haar wiegjestijd er op. Het wiegje werd niet weggezet, want ik wilde zo snel mogelijk een broertje of zusje voor Amelie. En inderdaad, toen Amelie 6 maanden was, is ons Paulinetje verwekt.

En zo mocht ook Pauline haar eerste levensmaanden slapen in dat wiegje waar de mama ook nog in geslapen had. Ja ook dat meisje heb ik uren zitten bewonderen. Maar ook die maanden gingen weer voorbij, en Pauline verhuisde ook naar een groter bed.

Dat dat wiegje nog niet definitief weg moest, wist ik toen ook al wel. Maar deze keer werd het wel opgeborgen, in ons eigen huis dan, wachtend op een ander babietje dat daar ook zijn eerste nachten in mocht doorbrengen.

En dat was dus nu het geval. Wat was ik blij dat ik het wiegje weer mocht uithalen. Weer een kindje om uren te kunnen bewonderen. Lukas kwam en lag daar goed, in ons wiegje. Maar de tijd ging veel te snel vooruit, en ik wist dat de tijd aankwam, dat dat wiegje verleden tijd was, dat Lukasje moest verhuizen naar een groot babybedje. Ik heb het nog zitten uitstellen, maar op een gegeven moment moest het gewoon. Overdag had hij al wat mogen wennen, en vrijdagnacht heb ik hem voor de allerlaatste keer in dat wiegje gelegd. Zitten kijken dat ik heb, echt afscheid nemen van de wiegjestijd hier. En zaterdagnacht was dus zijn eerste nacht in het grote bedje. En hij doet dat goed! Nu dus al 2 nachten. (en natuurlijk kan ik daar ook nog uren naar zitten kijken, net zoals naar de meisjes in hun grote-meisjes-bedden)

Het wiegje is dus definitief gedaan hier. Eén van dees zal het terug op zolder belanden bij mijn ouders. En ja, de overdosis mama-emo-hormonen gaan wild tekeer, en ik word er eventjes droevig van. Zo ver zijn we dus, geen wiegjes meer hier…En eigenlijk vind ik dat best wel jammer…

babykamer_5babykamer_4

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

na welgeteld 20 dagen…

…school hebben we de eerste zieke in huis. Alé echt zieke he, want de snottebellen waren al vanaf dag 2 gearriveerd.

We hadden een superleuk weekend achter de rug, en deze nacht, rond kwart na 12, zo zonder aankondigen, was ze daar, de buikgriep. Slachtoffer van dienst: Pauline.
Als er eentje heeft overgegeven (en waarom is dat altijd ’s nachts?) draait mijn maag ook altijd spontaan om. Ten eerste, omdat het natuurlijk niks appetijtelijks is om op te kuisen. Ten tweede, omdat ik dan weet dat de kans groot is dat heel het gezin het gaat krijgen, en we dus een ‘plezante’ week voor de boeg hebben.

Al lijkt het weer kort maar krachtig geweest te zijn. Na een helse periode van heel veel opstaan om het kwartier, was het gedaan. En nu voorlopig nog. Al heeft ons meisje natuurlijk nog niks gegeten vandaag…We zien wel, vandaag mag ze in elk geval gezellig thuisblijven bij de mama (die trouwens ook wat last heeft van haar maag…)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

hij slaapt!

Een tijdje geleden al wist ik te vertellen dat Lukas 1) niet in zijn bedje wou slapen en 2) overdag al helemaal niet goed sliep, behalve op mama’s arm.

In zijn wiegje kon hij nog wel heel even blijven liggen, maar enkel op mama’s arm slapen, dat moest toch wel veranderen. Ok, da’s wel plezant he, zo’n slapend boeleke op je arm, maar het gaat gewoon niet altijd. Al snel hadden we samen een gewoonte waardoor hij wel sliep overdag. Ik legde hem in zijn slaapzakje, dan in zijn wiegje, tot hij begon te zeuren, hem er dan terug uithaalde, binnen de 10 minuten sliep hij dan als ik wat rondwandelde, en dan kon ik hem in zijn wiegje leggen en sliep hij verder!

Natuurlijk hopeloos fout bezig, want als je daar een gewoonte van maakt, loop je er nog mee rond als hij 3 jaar is. Maar het ging wel sneller als hem in zijn wieg te laten liggen, wat groot verdriet veroorzaakte. Voor even kon het wel, maar ik wist dat ik daar korte metten mee moest maken, of ’t kwam misschien niet meer goed. Maar uitstellen kan ik als de beste…

Dan dat bedje…Lukas bleef maar groeien, en die wieg, ooit wordt dat ding echt wel te krap. Overdag legde ik hem dus al eens neer in zijn bedje (als hij dus in slaap gevallen was op mijne arm) en dan sliep hij toch wel verder. ’s Nachts heb ik het nog niet uitgeprobeerd 😮 .

Nu heeft hij zo eens een paar ochtenden gehad dat hij veel te vroeg wakker was naar mijn goesting (ik weiger om om half 6 aan mijne dag te beginnen). Dus dan belandde Lukasje na de voeding tussen ons in, gezellig onder de deken, en daar viel hij toch wel elke keer in slaap, zeker. Dus meneertje houdt wel van lekker ingeduffeld te liggen.

Dus vandaag heb ik dan -eindelijk- zijn bedje eens wat gezelliger gemaakt. Tips had ik gekregen, nu nog uitproberen. En ik heb meteen alle registers opengesmeten.
Een lakentje opgerold als worst en rond zijn hoofdje heen gelegd. Een gezellig dekentje over hem. Een lappenknuffel in zijn handen en dan  nog een doekje dat enkele nachten bij mij heeft gelegen tegen zijn hoofdje gelegd. En oh ja, tutje in de mond. (klinkt alsof ik behoorlijk hopeloos was he 😉 ). én het nog wat meer verduisterd. Onze gordijnen die geen licht zouden mogen doorlaten, laten behoorlijk wat licht door, en als de zon schijnt is het daar echt wel licht binnen. Dus met de grote middelen (aka aluminiumfolie tegen het raam) en zo werd het meteen een pak donkerder in de kamer.

Lukasje lag dus zeer gezellig in zijn bedje, in het donker…enne…binnen de 5 minuten was meneertje zalig in dromenland. Zonder dat ik hem had moeten wiegen! Kunde da nu geloven? En dat enkel door het wat gezelliger te maken.

En nu hopen dat het geen éénmalige luck was natuurlijk…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized