Maandelijks archief: november 2009

vrijdag de 13e

En nee ik ga hier geen verhalen vertellen over hoe die dag alles misliep. Want op vrijdag den dertiende die pas gepasseerd is, mocht onze Lukas zijn verhalfjaardagje vieren. Ja echt waar, dat manneke is al 6 maanden oud! 6 maanden geleden dat hij een gaatje prikte in mijn vliezen, en uiteindelijk toch nog wachtte tot den 13e om er uit te ‘kruipen’.

Onze Lukas, zo’n content ventje. Nen tamme, da mag wel gezegd worden. Op zijn rugske liggen is voorlopig meer dan voldoende voor hem, al begint hij wel iets ‘wilder ‘ te worden. Hij zou al graag willen zitten, maar kwakt elke keer nog om. Op zijn beentjes staan vindt hij super, dan veert hij op en neer, zo koddig! En wie weet gaat hij ooit nog ne keer rollen, we zien wel. Met tandjes is hij dan wel weer ne snelle, de eerste 2 zijn er al door (en jawel hij kan bijten!)

Mijn streefdoel was ook deze keer weer 6 maand enkel borstvoeding te geven, en jeeeui, het is weer gelukt! Vrijdag den dertiende dus mocht hij zijn eerste papje proeven. Na een eerste ‘shockeffect’, appreciëerde hij het wel, en nu, een paar dagen later, wordt hij al wildenthousiast als hij het lepeltje nog maar ziet. ’t Is toch ne makkelijke. Ik heb nog steeds trauma’s van Amelie haar eerste papjes, maar Lukas doet dat goed.

Net zoals van een flesje drinken trouwens. Waar dat bij de meisjes toch ook wel erg moeilijk was; nam hij de fles, had je weer dat ‘shockeffect’ om daarna lustig de fles leeg te sloeberen. Zalig!

klaar voor de pap!

Waar blijft die pap? Dan begin ik alvast aan de bavet!

ik ben er klaar voor

de allereerste hap!

bekomen van het shockeffect

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Honest scrap

honest_scrap_award11

Met veel veel vertraging, kom ik er toch nog mee aangewaaid. Ook ik mocht het awardje in ontvangst nemen (met een dikke bees voor Inge en Karen) en mag ik dus 10 puntjes vertellen die je nog niet over mij weet…

  1. Ik ben vreselijk vies van WC’s. Helaas kan ik niet anders dan mijn ding er op doen, maar als die WC nadien niet meteen doorgespoeld wordt, word ik behoorlijk freaky. Ik doe dat dus wel meteen, maar als 1 van mijn huisgenootjes dat niet meteen doet, word ik daar echt ambetant van. Ik sta daar dus ’s nachts zelfs voor op als ik hoor dat iemand anders de WC niet doorgespoeld heeft, om die gaan door te spoelen (hoezo neurotisch?). Festivalwc’s zijn dus ware nachtmerries voor mij, maar ik heb ze toch telkens opnieuw overleefd ten tijde van mijn festivaljaren.  Ook die franse WC’s vind ik pure horror.
  2. Vroeger zei ik altijd dat ik ‘juffrouw’ ging worden, lesgeven in het lager onderwijs dus. Ik ben die opleiding indertijd ook gestart, maar het effectief voor de klas staan, bleek dan toch helemaal mijn ding  niet te zijn. Het voelde zo geforceerd voor mij. Ik leer wel graag dingen aan, maar op een minder formele manier dan. Later heb ik toch nog eens een nieuwe poging gedaan met de GPB-opleiding, maar ook daar voelde het weer te geforceerd aan. Nu weet ik het dus zeker: lesgeven is niks voor mij.
  3. Ik ben geen echte Limburgse. Ik ben geboren in Mechelen, heb daarna nog in Vlaams-Brabant gewoond, om dan op mijn 7e te ‘emigreren’ naar Limburg, en ook daar zijn we nog ne keer verhuisd. Maar toch heb ik het echte ‘Limburg-gevoel’ en noem ik me dus ook trots Limburger. Ik woon hier tenslotte toch wel het grootste deel van mijn leven en zal dat ook blijven doen.  (maar ik zing niet!!)
  4. Bij de 10 weetjes heb ik het bij sommigen nog gelezen, maar ik heb dus een ‘telefoonfobie’. Ik vind het vreselijk om telefoontjes te doen. Ik kan er niet tegen dat ik geen gezichtsuitdrukking zie dan. Ik ga veel liever iets persoonlijks vertellen en als dat me ook niet aanstaat, dan stuur ik wel een mailtje :o. ‘In Real Life’ ben ik echter een ongelofelijke tetter. Voor  zakelijke telefoontjes moet ik echt in een ‘telefoonmood’ zijn, en als ik dat ene keer heb, dan doe ik meestal  alle telefoontjes die ik al een hele tijd heb zitten uitstellen…
  5. Op mijn 18e heb ik een brief naar mezelf geschreven, hoe ik hoopte dat mijn leven er over 10 jaar zou uitzien. Dat had de leerkracht van godsdienst voorgesteld en eigenlijk vond ik dat wel een leuk ideetje. Die brief hebben mijn ouders dan op een geheime plaats verstopt totdat ik die brief terug moest lezen. 5 jaar later heb ik dat nog eens over gedaan.  Mijn leven is toch wel grotendeels geworden zoals ik het wou. Zo cliché, huisje, tuintje, kids.  Ik kan dus alleen maar content zijn. Wat ik toch wel straf vond, was dat ik dus op mijn 18e geschreven had, dat ik graag 3 kinderen wou voor mijn 30ste, en dat dat eerst 2 meisjes en daarna een jongen ging zijn. Dat wist ik echt niet meer. Later dacht ik altijd dat ik een echte meisjesmama ging zijn met 3 dochtertjes. Maar nu mag ik ondervinden hoe een hoog knuffelgehalte zo’n babyjongen toch ook heeft. Maar kijk, da’s echt een leuk ideetje om eens te doen, hoe zie je je leven over 10 jaar?
  6. Ik was een ontzettend moeilijke puber.  Ik wilde weg, weg en nog eens weg, en dan liefst tot in de vroege uurtjes. En dat mocht niet altijd. En daar heb ik me serieus tegen verzet. Mama wenste me toen altijd zo 3 dochters toe als ik zelf. ’t Zijn nu wel geen 3 dochters geworden, maar ik bereid me alvast mentaal voor op hun echte puberteit. Want als die peuterpuberteit een voorsmaakje was/is, dan weet ik wat me te wachten staat…(en als ze op de mama lijken :o) Ooit ben ik er ’s nachts zelfs van tussenuit gemuisd, man man, ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik dat toen heb gedaan! Oh jee als mijn kids da ooit durven…*bloos*
  7. Ik heb een heel simpel GSMeke. En van ’t ventje mag ik niet voor een gecompliceerder model gaan. Waarom, hoor ik je al denken. Awel, omdat ik er in geslaagd ben op 3 maanden tijd 2 GSM’s in de WC te doen belanden. De eerste heeft het nog een tijdje overleefd nadien, de tweede is meteen overleden. (en ja ik heb dat dus zelf uit die WC geraapt, bah bah). Toen heb ik van ’t ventje een nief GSMmeke gekregen, maar het simpelste van ’t simpelste. Nu gebruik ik da ding vooral om te bellen, dus da vind ik nie zo erg. Maar het was wel met de voorwaarde de diene ook nie in de WC te laten vallen :D.  Ik heb hem ondertussen al meer als een jaar, flink he. En hoe valt zo’n ding nu in de WC? Awel ik wilde graag zo’n klapGSMmeke, en als ik dan ’s morgens opstond, klapte ik die achter mijn broek, ging ik naar ’t WC, en hup daar ging ‘ie dan. Nu heb ik dus geen klapGSMmeke meer.
  8. Ik  geraak ontzettend moeilijk in gang. Ik moet altijd eerst nog eens een boekske doorbladeren, of mijn facebookske nalezen of mijn mails checken. En het gebeurt dan al eens da ik daar te lang mee bezig ben, zodat er te weinig tijd overschiet voor het echte werk. Ik probeer er aan te werken ;).
  9. Ik ben een echte disco-freak. Uitgaan zegt me niet meer zo veel, maar als het over disco gaat, ben ik niet meer te houden! En in dresscode natuurlijk! Dan ga ik echt uit de bol.
  10. Ik durf nogal eens woorden om te draaien of de tegenstelling te gebruiken, dat is gewoon sterker als mezelf. Als ik het koud heb, zeg ik dat ik iets ‘frisser’ ga aandoen, ipv ‘warmer. Ik ben er zelfs ooit in geslaagd volgende zin te produceren, en check het maar na, alle letters komen er in voor, alleen niet in dezelfde volgorde: ‘keelt uwe kop schaar’. (scheert uwe kop kaal).  En wanneer zeg je nu zo een zin, hoor ik je al denken. Awel als ge nog geen kinderen hebt, en al nen hele avond op café hebt doorgebracht.

Ik ga ze ook niet meer doorsmijten naar iemand anders, want de meesten hebben ze ondertussen al gehad, wil je er toch aan beginnen, grijpen maar!

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2 ‘dry’, 1 to go

Overdag zijn de meisjes droog, dat zal iedereen wel weten. Pauline met haar sterke blaas was ook meteen ’s nachts droog toen ze overdag geen pampers meer nodig had.
Amelie was iets anders. ’s Nachts opstaan deed ze wel, als ze het merkte, maar meestal sliep ze er gewoon door. Nu had ze de laatste maanden wel al eens een paar keer gevraagd om zonder pamper te mogen slapen. Tuurlijk mocht ze dat proberen, maar na enkele nachten nattigheid ging de pamper toch terug aan. Ik had geen haast, ’s nachts mag dat al wat langer duren he.

Nu had ik met mijn vergeetachtige kop pampers vergeten te kopen voor Amelie. Tja we komen al wa langer toe met zo’n pak dus ik had dat niet tegoei in ’t oog gehouden. En da merkten we op een zaterdagavond. In Lukas zijn pampers past ze niet meer (en nee we hebben dat niet uitgeprobeerd :p), dus zei ik van nog maar eens een nachtje zo te proberen.

En ’s morgens stond ze toch wel op met een droge broek, zeker! Alé dan nog maar eens een nachtje proberen en nog een nachtje! Droog droog droog! En trots dat ze is, iedereen mag het horen! Dus kijk, waar mijn vergeetachtigheid al dan niet goed voor kan zijn (ze had nochtans elke ochtend nog een natte pamper!). Ze heeft op 7 nachten 1 accidentje gehad, maar die zien we door de vingers. En bij deze verklaar ik ze dus ook nachtelijk droog 🙂 !

P.S. ik wil hier geen verdere discussies oprakelen 😉

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

over de kinderarts…

Ik zag hem voor het eerst zo’n 48 uur na de geboorte van Lukas. Je kent dat wel, superverliefd op dat klein boeleke, superemotioneel, vermoeid en de hormonen én de adrenaline die door je lijf gieren. En toen kwam hij binnen. Het leek wel of hij net weggelopen was uit zo’n ziekenhuisserie, daar loopt toch ook altijd een knappe dokter rond. Knap man. Nie-te-doen. En zeggen dat ik nooit naar de KA ging (de vorige, daar had ik niet zo’n goei ervaringen mee) maar gewoon naar de huisdokter. Tsss.

In elk geval, ik ben diene daar beginnen aanstaren (wat doet die knappe man hier op mijn kamer?), en met een glimlach om bij weg te smelten, kwam hij mijne zoon onderzoeken. Knappe kinderarts vertrok en ik kon alleen maar ‘wauw’ uitbrengen. Werner heeft me dan na 5 dagen maar het ziekenhuis uitgesleurd, want diene knappe kinderarts was te knap naar zijn mening. Haha. (Wees maar gerust sjoepie, ik geef gewoon mijn ogen de kost, moet kunnen, niet?)

misschien overdrijf ik een beetje, maar ’t is maar da ge het juste gevoel krijgt he!

Toen Lukas zo’n 6 weken was ofzo, had dat ventje ’s morgens zo’ne lelijke hoest, dat het wel leek of hij er ging in blijven, dus maakte ik maar een afspraakje met de knappe kinderarts. Knappe kinderarts kon niet echt iets vinden, dus volgens hem was er niks aan de hand. Oh ja ik was ook het voorschrift voor één of ander iets kwijtgespeeld, en dat mocht hij nog eens opnieuw voorschrijven dus. Toen hij vroeg wanneer ik naar Kind en Gezin moest, moest ik met schaamrood vertellen ‘morgen’, maar kijk, als uw zoontje hoest, gaat ge toch naar de KA zeker?

En nu was Lukas al een hele week ‘in zijne zeur’. En zo constant een lichte verhoging, net of net geen 38°. En da bleef maar duren. En nie meer content, terwijl hij anders het meest contente manneke is dat ge u maar kunt inbeelden. En da zeuren werd toch wel erger. Volgens mij zag ik ook wel die eerste 2 tandjes klaarzitten, maar stel dat er nu iets anders scheelde. Ge weet da toch nie zeker he? Misschien had hij wel een oorontsteking ofzo, en had hij pijn en deed ik er niks aan. Werner was het met mij eens (jawel, ik overleg zo’n dingen met mijn wederhelft) da ik het best toch eens liet nakijken. Dus na maanden kon ik nog eens mijn ogen de kost gaan geven.

Ik begon met mijne uitleg ‘hij zeurt en is al een hele week zo hangerig’. Zoonlief laat zijn liefste en breedste glimlach zien, en is daar het hele consult supervrolijk geweest. Oké, die uitleg kwam ook al niet zo goed over, vrees ik. Volgens knappe kinderarts waren er zeker nog geen tandjes. Er was wel wat uitslag op zijn buikje, wat kon wijzen op een virale infectie, en wat slijm op de longskes. ‘Ik kan je naar huis sturen met een ‘hoestsiroopje” (geen echte hoestsiroop, want da mag nu dus nog nie). Lap, sebiet gaat die echt geloven dat ik eerder kom voor de dokter dan voor mijne zoon. Ach ja, ’t is altijd een schoon zicht, dus kwaad ben ik er niet van, en des te beter dat Lukas niks ernstigs heeft.

N.B. Maar over die tandjes was hij wel fout! Want tandje nummer 1 komt piepen, en ge kunt het al voelen.  Snif daar gaat dat tandloos lachje alweer. ’t Zullen dus toch de tandjes geweest zijn. Flauw dat dat venteke is geweest. De meisjes hebben daar nooit zo voor gezeurd. Dat bewijst ook maar 1 ding: mannen zijn flauwer! en dat blijkbaar al van jongs af aan.

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

ge zou het zelf moeten horen…

…denk ik, want als ge het leest, komt het waarschijnlijk niet eens grappig over. Maar kom, dan lach ik maar als ik het terug lees.

Amelie en Pauline spelen nogal eens ‘rollen’ van iemand anders. Zo is Amelie regelmatig mama en Pauline baby en vice versa.
Vandaag besloot Pauline dat ze ‘papa’ was. Waarop Amelie: ‘ah dag Wernerke’. Moeha.

Serieus, ge had het moeten horen, ik lach lag alvast in een deuk.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized