Maandelijks archief: januari 2010

naar de mis

Vandaag was er een gebedssamenkomst voor alle kindjes die vorig jaar gedoopt zijn, in totaal 82 (ze kweken hier goed!). Ze waren er niet allemaal, maar de grootste hoop was toch komen opdagen. Ik denk dat het zowat de meest luidruchtige mis was, die ik ooit heb meegemaakt. Tja wat wil je met al die koters? Alle kindjes mochten dan nog eens naar voor komen, werden gezegend en kregen dan nog een kaarsje en een icoontje dat na de doopviering in de kerk was opgehangen. Toen onze 3 kindjes tesamen naar voren werden geroepen, was er plots heel wat meer geroezemoes en rondkijkende mensen. Nee nee, gene drieling, gewoon 3 kindjes van 1 gezin die op hetzelfde moment gedoopt zijn. Ha, stiekem genoot ik wel van de belangstelling voor mijn (overigens toch wel prachtige) kindjes.

Daarna zijn we nog eentje gaan drinken. En ze waren toch weer zo supervoorbeeldig geweest. ’t Was dus weer een gezellig namiddagje.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

oudercontact

Vrijdag hadden we oudercontact van Amelie. Ons meisje doet dat heel goed in het klasje. Ze doet flink mee, alleen opruimen mag iets beter (maar daar verschiet ik niet van!). Ze staat zeker haar mannetje in het klasje, soms zelfs iets te goed! Dus daar hoeven we al geen schrik voor te hebben. Op alle gebieden zit het goed! Ze had ook een test met allerlei opdrachtjes moeten doen, en daar haalde ze de hoogste score, dus ’t is een slimme meid! We kunnen dus heel trots zijn op haar! 🙂

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Nen 2e apostel

Ik heb een vriendinneke waar ik heel goed mee kan opschieten. En dat vriendinneke was hoogzwanger. Van een eerste. Ik heb me zo af en toe eens geprofileerd als ervaringsdeskundige – excuseer, het is sterker als mezelf- maar zij kan daar blijkbaar gelukkig mee leven enzo. Straffer nog, ze luistert ernaar en neemt de dingen aan. Woehoe! (beroepsmisvorming jong!)

Ik denk niet dat ik al ooit zo uitgekeken heb naar een geboorte als dedees (behalve van mijn eigen kids dan natuurlijk). Op hete kolen stond ik. ’t Was ook een menneke, dus kon meteen gebombardeerd worden tot beste vriend van onze Lukas.

De laatste dagen voor de bevalling was ik entertainer van dienst. Zij vond het maar niks om thuis te zitten, dus sleurde ik haar maar overal mee naartoe. Zij had haar vertier en ikke was ook content met de compagnie.

Dat vriendinneke heeft wat last van verbouwperikelen, en zo zijn ze nog naar een noodoplossing verhuisd toen ze 40 weken en 3 dagen zwanger was. Jawadde. Natuurlijk ben ik haar gaan helpen in de mate van het mogelijke. Oh ja en kleertjes doorgeven enzo, want ah ja hier is ’t gezinneke af (al zijn mijn hormonen het daar nog steeds niet mee eens 😦 )

Ze hadden mijn auto geleend voor te verhuizen (waar berlingo’s al dan niet goed voor zijn. Ik gebruik hem vooral om de buggy onopgeplooid in de auto te zwieren, zo’n gemak!) en ze waren een fietspompke vergeten. Dus ik belde maandag (op haar 40 weken en 5 dagen) en toen kreeg ik de melding dat ze dacht dat het wel eens begonnen kon zijn. Man man ik sprong bijna de lucht in. Twee uurtjes later ging ik nog gauw het fietspompke binnengooien en ze dacht nog steeds dat het begonnen was. Ik heb mijne GSM gene minuut uit ’t oog verloren, al wist ik dat het best nog even kon duren.

Maar ze blijkt een natuurtalent te zijn, en slechts enkele uren later was hun zoontje geboren. Thomas. En snotteren en bleiten da ik gedaan heb. Zo content (ik negeer wederom mijn hormonen, man ’t is triestig).

’s Anderendaags heb ik het net tot 20 na 9 uitgehouden om te bellen om haar volledig uit te horen enzo. En ne dikke proficiat te wensen natuurlijk.

En gisteren zijn we dan dat boeleke gaan bezoeken. Zo klein, da’s echt nie te doen. ’t Is nochtans een ferm kerelke van +4kg, maar toch, zo klein. En zo’ne reus da onze Lukas al is.

En omdat ze zo’n goei vrienden zijn, kregen ze onze quinny cadeau (met draagmand en waar ge zo de MC kunt opklikken). En grote Lukas mag voortaan door het leven in een gewoon buggyke. Ons ventje zit er goed in.

Maar een schoon venteke ze. Een half fles champagne later (en nog maar eens nen hoop goed advies, jee dat moet ik écht afleren) ben ik content naar huis gegaan. (al raasden mijn hormonen erger dan ooit door mijn lijf, tsss). Vandaag ben ik ook nog eens met de kinnekes geweest, maar die hadden het precies wel gehad met 1ne baby en was hij eigenlijk niet zo heel interessant.

Nu nen hele parlé, om S en I nen hele dikke proficiat te wensen met hun zoontje! En Thomas, ik ben blij dat jij er bent. Ge zult goed moeten opschieten met Lukas, ge hebt geen keus :D.
Geniet van je leven!

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

over een zelfbeeld en ochtendenergie

Gisterenavond ging ik eens ne keer mee kwissen. ’t Ventje doet dat zo eens heel af en toe, en deze keer was het bij ons in de buurt, dus wilde ik wel eens meegaan.

Ik kon daar beginnen janken, jong. Lomp da ik me voelde, maar lomp. Ik kon enkel ‘bumba’gerelateerde antwoorden geven, voor de rest wist ik niks. Dat was echt niet goed voor mijn zelfbeeld, seh. Om dan helemaal in de sfeer te blijven, zat mijn broek ook nog te krap, en voelde ik me ook te dik naar mijn goesting! En eigenlijk was ik ook nog veel te moe, en wilde ik vooral naar mijn bedje toe, maar die kwis bleef maar duren.

Zielig he. Zouden mijn hersenen dan toch aftakelen van al 5 jaar vooral tussen de kleine kinderen te zitten? Misschien wordt het toch maar eens tijd om, naast de kinderen, iets verrijkends voor mezelf te doen. En aan die buikspieroefeningen die ik eindeloos blijf uitstellen, te beginnen.

Lukas was alweer heerlijk actief om kwart na 6, nadat ik om 1 u ongeveer in mijn bedje lag. Nog even bij me in bed genomen, maar om 7 uur moest ik me er toch uitslepen. Al kan ik ook wel genieten van dat rustige ochtendmomentje met mijn klein mannetje.

En rond 10 voor 8 kwamen de dochters naar beneden, met zoveel schwung en energie dat ik er jaloers op werd. Dadelijk vrolijk en actief en maar huppelen puppelen. Maar ik heb me er rustig bij gezet en genoten van hun ochtendenergie. Tja, het lot van CVS. Chronisch Vermoeide Supermama!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

wachtwoord

Hetzelfde wachtwoord als vorige keer. Er kan nog altijd gemaild worden naar verhaaltjesdoos@gmail.com of andere contactpunten met mijnentwege die u moest kennen.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Beveiligd: en dan klagen ze over een tekort (2)

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

Opgeslagen onder Uncategorized

zalig dagje vrij

Vandaag hadden de meisjes geen school. En wederom geen zin om de ganse dag thuis te zitten, om 2 ruziënde meisjes constant uit elkaar te halen. Voormiddag dus maar even binnengesprongen bij de mimi. En namiddag dacht ik nog eens een uitstapje te doen met all the kids. Hoogzwanger vriendinnetje opgetrommeld, die het gelukkig volledig zag zitten om mee te gaan.

De meeste binnenspeeltuinen zijn niet open op maandagnamiddag, maar eentje gelukkig wel. 35 % korting nog wel, leuk meegenomen. En zo leek het alsof we de binnenspeeltuin zo ongeveer voor ons alleen afgehuurd hadden. Zo af en toe kwamen we per ongeluk nog eens wat ander volk tegen, maar over het algemeen hadden we heel het speeltuig voor ons alleen. En geamuseerd jong, de meisjes hadden dolle pret en speelden mooi samen. En het kwam ook mooi tot uiting hoe mooi Amelieke opkomt voor  haar jonger zusje. Pauline is motorisch namelijk wat trager, als die snelle grote zus. Ze durft ook minder. Maar als Pauline iets niet durfde, ging Amelie naar haar toe om haar te helpen. Het lukte niet altijd, maar kom, ze probeerde het toch maar. Mooi. Ikke maar genieten van dat mooie samenspel.

Op een gegeven moment waren ze een beetje verdwaald in zo’n groot speeltuig. Ze moesten daar naar beneden langs zo’n groot net, maar dat durfde Pauline niet. Pauline beetje in paniek. Amelie ging dan maar snel op zoek naar een andere uitgang, maar vond die niet, en is dan naast Pauline mee gaan panikeren. Gelukkig is mama nog altijd de redder in nood, al moest ik zelf hard zoeken om bij de meisjes te geraken. Maar ze zijn overal weer veilig uitgeraakt. (Pauline maar 3 keer moeten gaan redden uit iets ;-))

Op de reddingsacties na, heb ik geen werk gehad aan de meisjes. Zo fijn dat ze samengespeeld hebben, man man, ik ben er gelijk nog niet goed van. Namiddagje was echt nog eens zo’n ‘wat-ben-ik-trots-op-mijn-kindjes’-dagje. En ik heb nog eens lekker fijn kunnen bijtetteren ook.

Want ja, ook onze Lukas was het meest voorbeeldige babietje ooit. Hij heeft eventjes geslapen toen we daar aankwamen, maar de rest heeft hij meegekeken naar de spelende zusjes. Een lepel of een plastiek flesje was genoeg om dat ventje content te houden. Toen we ’s avonds aan het eten waren, had hij de lintjes van Pauline haar knuffel ontdekt en heeft daar de hele tijd op zitten zabberen en hebben we hem niet gehoord. Zo makkelijk.

En nog eentje wat me heel trots maakte. Amelie is namelijk vaak enorm mensenschuw. Als ze iemand goed kent, heeft ze een ongelofelijk grote teut, maar oh wee als iemand onbekend haar aanspreekt. Dan kijkt ze altijd megaboos weg, dat mensen vaak niet weten hoe te reageren. Vervelend wel, en niet altijd makkelijk mee om te gaan. Spontaan aan iemand iets gaan vragen is dus ook niet aan haar besteed. Maar tijdens de pannekoekjes hadden we niet genoeg suiker gekregen, en is Amelie helemaal alleen aan de bediening gaan vragen of ze nog wat suiker kon bijkrijgen. Voor andere kindjes misschien een futiliteit, maar voor Amelie een enorm grote stap. Ik heb ze nogal geknuffeld nadien. Ze was best zelf ook wel trots.

Zalig, zo’n dagje vrij.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized