Maandelijks archief: februari 2010

dé uitdaging: update

En hoe lukt het met mijn vasten? Ge weet wel, 40 dagen overleven zonder sjokolat en chips. Awel, ik leef nog en sterker nog, ik hou het vol!

Alvast 1 voordeel aan het werken: daar lukt me dat vele makkelijker als thuis. Thuis heb ik veel meer een ‘knabbelbehoefte’. Nu heb ik hier niks van chocolade liggen op voorraad, dat maakt het alvast iets makkelijker om aan de verleiding te weerstaan.

Maar wat ik straffer vind van mezelf: er ligt dus wel nog ne zak chips. 1ne die van het feestje vorige week niet op is geraakt. Normaal overleeft zo’n zakje het niet langer als 1ne dag, maar nu ligt dat zakje nog steeds ongeopend te wachten. Trots da ik ben op mezelf, jong.

Ik heb zelfs de indruk dat mijn probleemzone (je weet wel, zo rond de buik enzo) er een ietsiepietsie minder erg uit ziet als voor mijn vastenperiode. Dus dat is toch wel erg leuk meegenomen. Daar doen we het tenslotte toch ook een klein beetje voor he,  niet?

Al heb ik ook wel erg dikwijls goesting. Dan loop ik even doelloos rond te lopen. Ik heb zo van die minikoekskes van 1 of ander ding dat zogezegd goed is voor de lijn, gekocht en dan knabbel ik daar maar eentje van op. Of als ik heel gezond wil doen, eet ik zelfs een appel. Ja we leren het nog!

Dus hier lukt het ook nog steeds. Het feit dat we met meerderen zijn, die die uitdaging aangegaan zijn, maakt het ook makkelijker! Je bent niet de enige die zo aan het ‘afzien’ is, en ge wilt toch niet als eerste afvallen ;). Ale in gewicht wel natuurlijk dan! Dus we doen nog even voort!

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

het gaatje in de koek

Pauline smikkelt van een koekje waar in het midden een gaatje in zit.

‘mama, dat gaatje wil ik niet opeten, hoor’.

Om nadien tot het besef te komen dat het gaatje weg is.

‘ik heb het toch opgegeten, en ’t was lekker’

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

de gevoelige longskes

Vandaag moest ik met onze Lukas terug op controle bij de kinderarts. Hij was al een paar dagen terug aan het ‘piepen’, dus ik was wel blij dat we terug op controle gingen.

Tja, Lukas heeft heel gevoelige longskes. Bij het minste dat hij oppakt, zal dat waarschijnlijk op zijn longen slaan. Blijven aerosollen dus. Misschien toch maar eens uitkijken voor een eigen aerosol-apparaatje dan.

Het feit dat hij nu ook wat eczeem had, maakt dat de kans reëel is dat hij later astma gaat ontwikkelen. We konden nu best preventief te werk gaan. Op een kamertje leggen waar het kaal is, geen knuffeltjes, dekentjes, kleren. Nu moet je weten dat Lukas nog steeds bij ons op de kamer ligt, en dan nog wel in het dressing-gedeelte. Hij ligt dus echt tussen de kleren. Ik heb daar eigenlijk nooit bij stilgestaan.

Zijn kamertje is nog kaaltjes, en dat zal dus zo gaan blijven. Dit weekend zullen we zijn bedje dus naar zijn eigen kamer verhuizen. Snif. Ik had hem graag nog efkes bij mij op de kamer gehad. Maar ja, als het hem kan helpen, doen we dat he.

Wij slapen op de 2e verdieping, de kinderkamers zijn op de 1e verdieping. Lukas is er eentje dat veel wakker wordt ’s nachts, dus elke nacht naar beneden sjaffelen, daar heb ik niet zo veel goesting in. De logeerkamer is ook op het eerste, dus vrees ik dat we -romantiek ten top dus- afwisselend op de logeerkamer gaan liggen, zodat we niet altijd diene trap hoeven te doen ’s nachts.

Of wie weet gaat meneerke plots heel goed slapen, maar dat zal wel wishful thinkin zijn, zeker?

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

mijn eerste werkweek

Ik heb er al 1 week als werkende mens opzitten. En dat na 5,5 jaar thuis geweest te zijn voor de kinnekes. ’t Is iets.

Om het afscheid van de kindertjes iets minder moeilijk te maken, kwam het me wel goed uit dat ’t ventje deze week net verlof had. Ah dan kon ik ’s morgens gewoon op mijn gemakske vertrekken zonder al te veel drukte, en wist ik dat het wel goed zat thuis.

Het was een inwerk-weekje.  Ik heb nog geen eigen gezinnen om te begeleiden, dat begint vanaf volgende week. Dus werd het vooral informeren, eens meegaan met een collega, en de collega’s leren kennen natuurlijk. Vanaf volgende week dus het echte werk.

’t Ventje heeft meer afgezien als ik, denk ik. Na 2 daagjes ‘huisman’ geweest te zijn, zei hij ‘nu gaat ge toch behoorlijk wat punten moeten scoren, om dat goed te maken wat ik dees 2 dagen heb moeten doen’. Ik heb hem nog eens herinnerd aan de afgelopen 5 jaar; en dat ik dus best wel al wat bonuspunten vergaard heb.

Volgende week is het dus voor echt echt. De meisjes moeten in de naschoolse opvang blijven. Lukas zal nog eventjes naar de grootouders gaan, want ik heb  nog geen onthaalmoeder. Ik heb wat zitten puzzelen, enzo, hoe dat het het beste uitkomt naar opvang enzo, en ik denk dat ik wel een goed ‘voorstel’ heb uitgewerkt. Ik zie het zitten. 🙂

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

dé uitdaging

Annelyse begon ermee, Anna volgde al gauw, en ik twijfelde. Want man man, het zal afzien zijn. En gisteren stond er nog een feestje met veel lekkernijen op het programma. En dan niet snoepen, alé zeg nu zelf, dat is toch gewoon pesterij. Dus doe ik het, zoals echte Limburgers dat nu eenmaal doen, met enkele daagjes vertraging. Vanaf vandaag eet ik tot en met Pasen gene chocolat. Jaja vasten, ik ga er aan mee doen. En om die paar daagjes valsspelerij goed te maken, laat ik ook meteen mijne chips.

Ik heb wel één foeteldagje voorzien, en dat is op 5 maart. Mijn nieuw voordeur kan ik toch niet laten voorbijgaan zonder snoepen, zeker? Maar voor de rest ga ik de uitdaging aan!

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Lukas @ the hospital

Lukasje was al een tijdje goed ziek. Hoesten en koorts en al. Weer aersollen dus, weer antibiotica. Maar ’t ventje bleef maar ziek. En als kers op de taart, weigerde hij te drinken. Tja en dat is niet goed voor zo’n kleintje he. De dokter zat ondertussen met de handen in ’t haar, en stuurde ons dan maar door naar ’t ziekenhuis. Tja dan weet je het al he, dat wordt een verblijfske ginder. Dat was dus vorige week vrijdag. De meisjes nog van ’t school gaan afhalen, bij de oma afgezet, en dan met kleine vent naar het ziekenhuis.

Bloedtrekken bij een baby is dus niet evident he. 4 keer hebben ze dat manneke geprikt, 4 keer!!!! En ze bleven maar met die naald op en af in zijne arm gaan, zo triestig jong. En zo flink dat onze Lukas was, nie-te-doen, amai echt om trots op te zijn.  Nog wat fotookes getrokken, waarop een beginnende longontsteking te zien was. Oh ja en als extra cadeautje had hij er nog een dubbele oorontsteking bijgekregen.

2 nachtjes hebben we in het ziekenhuis moeten blijven. De nachten waren pure hel, zo onrustig dat hij was. Maar voor de rest heeft Lukas er zo nog niet te veel last van gehad, van in het ziekenhuis te blijven. Wat wil je, mama die constant bij je is, zonder dat ik moest koken, wassen en achter 2 andere bengels aan te hollen. Dus volledige aandacht. Alé ja, zo erg kan dat toch niet zijn he.

Net 9 maanden werd hij zaterdag. Dus op de dag dat hij (ongeveer) even lang uit de buik was als hij er ingezeten had, keerde hij nog eens terug naar zijn geboorteplekje. Oh en valentijn heeft hij ook nog voor een deel enkel met de Liefde Van Zijn Leven (voorlopig althans nog 🙂 ) kunnen doorbrengen. Slim gezien. Maar kom, we waren nog net op tijd terug thuis om me mentaal voor te bereiden op mijn eerste werkdag.

Nu gaat het wel met Lukas, drinken doet hij de ene moment al beter dan de andere, hoesten doet hij de ene moment ook nog wat meer als de andere, maar hij is wel terug contenter. Elke dag een beetje beter.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

op z’n bolleke

Als ge 2 grotere kleuterzussen hebt, zit de kans er al eens in dat er plots iets gek op je hoofd gezet wordt.

Oh ja de kroon die Pauline opheeft, was voor Jules (de klaspop) zijn verjaardag en elk kindje mocht dan een eigengemaakt kroontje aandoen die dag. Aangezien er bij ons geen wedstrijd aan verbonden was, is ’t ne simpele papieren geworden 😉 (en ze heeft zelf meegeholpen)

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized