Maandelijks archief: maart 2010

mama beetje overwerkt?

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

aan de kassa gevraagd

*ding dong. Aandacht. Er wacht een meisje op haar mama aan de kassa. Het meisje heeft blonde haren, een roze blouse en een grijze broek.*

Dat hoor je zo wel eens in een winkel. Wat denk je dan? Weer zo’n onverantwoorde mama die er niet in slaagt haar kinders bij te houden?

Awel deze keer was ik de onverantwoorde mama van dienst. Ik was met de meisjes voor nieuwe zwempakjes gaan kijken. Amelie had haar beslissing al gauw gemaakt, het ding paste haar perfect en ze ging dan maar wat rondlopen in de pashokjes. En ik…ik liet dat toe. Bij Pauline duurde het iets langer, ik twijfelde tussen 2 maatjes, en ik zat dus nog even vast in het pashokje met haar. Af en toe eens checken of ik Amelie zag, en dat zat wel snor.

Tot  de laatste keer. Pauline en ik kwamen uit het pashokje, het kind reuzetrots op haar nieuw zwempakje (met rokje), en Amelie was nergens, maar dan ook nergens meer te bespeuren. Even terug bij de zwempakken kijken, nee, daar was ze niet. Nu stonden we natuurlijk in ne grote winkel met veel volk. Begin daar maar eens te zoeken. Mijn hart sloeg al lichtjes over, maar ik had Pauline bij de hand, en kon dus niet als een kiek zonder kop beginnen rondlopen. Ik wilde ook niet te ver weg gaan, stel dat ze de weg nog terug vond.

En dan…SAVED BY THE BELL

En mocht ik een zwaar hysterische meisje gaan afhalen aan de kassa. De eerste 10 minuten week ze geen mm van mijn zijde, de duts. En ik…ik voelde me toch wel een slechte mama…

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

vertaaltrukje

Ik wilde het ‘vertaaltrukje’ van prutsen ook wel eens uitproberen. Mijn favorieten zijn alvast:

I eat chocolate gene.
way down gieberen
I let my chips
so disappointed, young

So read and smile.

Good weather and a mom who could “school gates mothering ‘, so finally I could agree with the cycle of the girls’ school to pick. For immediately that Luke was his first bike ride. ’t Ventje well wrapped and then on the bicycle seat. He found the G-E-W-E-L-D-I-G! Looking around and just smile. Amelie ride very well now own home, and Pauline was seated in the fietskar (and thought it wonderful that they had fietskar all to themselves). And he found only plezanter, a sister who rode beside him, so he has almost all the way down gieberen. It was a procession bijhad I, with my 3 children. And at that moment I was blessed again overwhelmed by a sense of pride. Proud of my parade. On my beautiful family.

Annelyse started with, Anna soon followed, and I doubted. Because man man, the waiver will be. And yesterday there was still a party with many delicacies on the program. And do not eat sweets, ale you have to admit, that’s just harassment. So do I, as real Limburgers that simply do daagjes with some delay. From now until Easter I eat chocolate gene. Yeah, I think I’m going to do with it. And for those few days to make up for cheating, I immediately let my chips.
I do have a foeteldagje provision, which is on March 5. My new front door I can not let pass without sweets, right? But for the rest I challenge!

The weather stays light longer, blessed as some of those longer days.
So today we had good time at dinner (which do not succeed every day), and it was still light outside. The first time this year that we verorberden supper in daylight. Amelie had (as so often)
not very good find.
And then came the question:
“Mommy what we eat this night?”
Mom: “This night we sleep”.
Amelie: “No but we also eat it again when it is dark.”
I sit with hands and feet to explain, but she did not assume that all our meal was that it stayed light longer, and are therefore for the rest of the evening was given nothing more.
So disappointed, young.
Fine, those long days

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

het eerste fietsritje

Mooi weer en een mama die kon ‘schoolpoortmoederen’, dus eindelijk kon ik eens met de fiets de meisjes van ’t school gaan halen.

Voor Lukas werd dat meteen zijn allereerste fietsritje. ’t Ventje goed ingepakt en dan op het fietsstoeltje. Hij vond het G-E-W-E-L-D-I-G! Rondkijken en maar glimlachen.

Amelie fietst ondertussen al heel goed zelf naar huis, en Pauline mocht plaatsnemen in de fietskar (en zij vond dat geweldig dat ze de fietskar helemaal voor zich alleen had). En dat vond hij alleen nog maar plezanter, een zus die naast hem fietste, waardoor hij bijna heel de terugweg heeft zitten gieberen.

’t Was een hele stoet die ik bijhad, met mijn 3 kinders. En op dat moment werd ik nog eens zalig overweldigd door een gevoel van trots. Trots op mijn stoet. Op mijn mooi gezinnetje.

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

de gevoelige longskes (2)

Lukasje zijn ademhaling blijft ‘groozen’. Nadat hij een zware hekel had gekregen van het aerosollen (maanden aan een stuk is niet niks) mochten we dan toch eens proberen over te schakelen op een puffertje. De ene keer wordt hij er boos op, de andere keer blijft hij liefjes lachen, maar feit is wel dat het vele sneller gebeurd is. En het effect komt ongeveer op hetzelfde neer. In Lukas zijn geval is dat nog steeds een beetje ‘groozen’, maar niet extreem.

Een dikke week geleden was zijn ademhalig echt weer superslecht. De KA had aangeraden hem op een kaal kamertje te leggen, maar aangezien ik het niet zo fijn vond dat hij dan van onze kamer afmoest, had ik dat steeds maar uitgesteld. Maar omdat hij weer zo zieligskes ademde, heb ik er toch maar werk van gemaakt. Stel dat het zou helpen? Onze nachten waren zo rampzalig slecht, dat ik het toch wou proberen.

Dus vorige week dinsdag heb ik zijn bedje naar zijn eigen kamertje verhuisd. En het logeerbed geïnstalleerd voor de ‘nachtshifter’. Hij heeft die overgang eigenlijk meteen goed gemaakt, hij sliep even goed/slecht als boven. Maar ik heb de indruk dat het toch wel een beetje helpt. ’s Morgens klinkt zijn ademhaling beter, niet helemaal ok, maar beter.

Binnen enkele weekjes gaan we naar de zee, ik hoop dat de gezonde zeelucht ons ventje deugd zal doen. En tot dan blijven we maar gewoon verder puffen (en vertroetelen).

En de nachten, tja…daar zullen we voorlopig efkes mee moeten leren leven, vrees ik.

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

sporty mum

Met de lente en de zomer in het vooruitzicht, begon ik me meer en meer te ergeren aan mijn ‘probleemzones’, buik, billen en daarrond zo. Dus werd het dringend dringend tijd om daar eens werk van te maken.

Een eerste stap was al het ‘vasten’, wat tijdens mijn verjaardagsweek (ja ik heb er meteen een week van gemaakt) toch wel een totaal fiasco geworden was. Tja trakteren, en er dan zelf niet van mee eten, dat is pas sarcastisch, niet? Maar na een weekje zwaar zondigen, ben ik dan ook maar tegoei beginnen diëten, en probeer ik minder grote porties te eten, meer fruit en veel minder te snoepen. (al moet ik bekennen dat er heel af en toe toch wel eens zo’n mini-paaseitje verdwenen is :o)

Maar mijn conditie was ook ongeveer gelijk aan 0,0 dus besloot ik ook om terug wat meer te gaan sporten. En deze week heb ik dat dan meteen ook heel serieus genomen. 2 vriendinnen begonnen met start-to-run en ik ben dan maar mee beginnen lopen. Vriendin 1 was de week ervoor al begonnen, en zo begon ik meteen mee aan les 3, want -ahja- dat zou wel lukken. ’t Was toch behoorlijk afzien. Nu hadden we wel een slechte looppiste en ’t weer zat ook niet mee. De tweede keer, les 4 dus, hadden we een betere piste, beter weer én muziek in mijn oren (ik functioneer nu eenmaal het beste op muziek) en het ging pakken beter. En gisteren heb ik dus les 5 ook gedaan, en dat was gewoon piece of cake, joh. Seffes krijg ik echt nog te smaak te pakken.

Voor de buikspieren probeer ik dan ook eens af en toe te gaan ‘BBB’en, dat mag dan wel ongelooflijk saai zijn, het is wel effectief. En om het plezant te houden, blijf ik natuurlijk mijn zumba-les ook volgen. Voor degenen die hebben meegeteld, ik heb deze week dus 5 keer gesport. Nogal wat he. BBB is op dinsdag, en dat gaat wel niet op elke week lukken, want dan staan er al eens andere dingen op het programma ook (ladies night, vergadering ouderraad), en die dingen ga ik daar nu toch nog net niet voor laten vallen.

Volgens Werner ziet ge het al…aan mijn gezicht. Hum, nu nog die andere plaatsen dan?

Om mijn sportijverigheid wat te sponsoren, ben ik gisteren ook maar een gans nieuw sportoutfitje gaan halen (met het ventje zijn bankkaart :p). Zo’n outfitje van de jaren stillekes, dat trekt er toch niet op? En dan ook maar degelijke loopschoenen, want eigenlijk had ik dat gewoon niet. Ik was in zo’n winkel geweest, waar ze je voeten en manier van lopen bekijken, om de juiste schoenen te hebben.

‘met welke loopschoenen loop je nu?’
‘eum, met dedees’
‘dat zijn wel geen loopschoenen’
‘schaapachtig smileke’

Dan nemen ze eerst een scan van uwe voet, en hoort ge al uw mankementen enzo (ik zet hem naar binnen en zo van die toestanden, maar kijk, daar hebben ze toch wel aangepaste schoenen voor, zeker). En als ik dan ne schoen had, die goed aan mijne voet zat, mocht ik die even uittesten op de loopband. Uh, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb het niet zo op loopbanden, ik heb nogal ne grellige schrik om ervan af te totteren. Maar om helemaal in paniek weg te lopen, dat vond ik toch ook maar een beetje truttig. Dus als nen echte, ging ik op die loopband staan en begon ik te stappen. ‘Nu een beetje sneller stappen’. ‘nu gaan we joggen’. ‘zal ik het nu op lopen zetten?’ Nu vond ik dat joggen eigenlijk wel al heel erg hard lopen, dus smeekte ik (niet op mijn knieën, want ik moest vree veel moeite doen om niet stijlvol van dat ding te vallen) om het toch maar op joggen te houden. En toen ging ze eens op ’t gemak mijn manier van lopen bekijken. En ikke maar lopen. Maar kijk, ik geef niet toe, dus heb ik niet hardop geroepen ‘ZET DAT DING STIL!’ (ik heb het alleen maar gedacht). Maar aan alles komt een eind, en toen werd dat ding stopgezet (en zelfs dan niet gevallen, woehoe). Resultaat: mijne stijl is perfect. Goh kijk eens aan!

Voila, en nu volhouden, want anders krijg ik tegen mijn (lopende) voeten van ’t ventje, want ik heb toch wel een deel van zijn maandloon opgesoupeerd. Maar vanaf nu sport ik stijlvol! En het dieet, dat zetten we ook nog even verder.

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

mijn nief voordeur

drie nul. Dertig begot. Gene twintiger meer, maar ne volwassen dertiger. Klinkt serieus jong.
Om mijn 30 goe te starten, heb ik nog eens goe gefuifd zoals ne echte 16-jarige. Of kom ik moet niet overdrijven, zoals nen 18-jarige.

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized