Maandelijks archief: mei 2010

Het lot uitgedaagd…

Een heel aantal weken geleden  besloten W. en ik apart te gaan slapen.  Omdat onze Lukas naar een kale kamer moest, ’s nachts nogal veel wakker werd, en ik geen zin had om elke nacht 20 keer de trap op en af te lopen.  En misschien toch ook om den andere af en toe eens wat nachtrust te gunnen. Dus zo ging ene op de logeerkamer, en de andere bleef op het 2e verdiep. ’t Was op een typische en heel eerlijke papa-mama-manier verdeeld (mama’s doen nu eenmaal altijd meer, ja toch?) en zo deed ik 5 nachten per week de nachtshift en ’t ventje 2.

En nu ging het al zo’n 2 weken goed. Niet opstaan, zelfs ’s morgens niet vroeger ofzo. Geweldig. En zo vroegen we ons af of we het risico konden nemen allebei terug samen op onze eigen kamer te slapen. Ik durfde niet goed, stel nu eens dat we het lot hiermee zouden uitdagen. Maar hij bleef maar goed slapen, dus nu liggen we al 6 nachten terug samen op de kamer.

Nog eventjes wil ik erbij vermelden dat onze dochters geweldige slapers zijn, echt waar. Die gaan ’s avonds slapen en die horen we ’s nachts niet. Ze gaan braaf zelf naar ’t WC, als het nodig zou zijn. Heel soms begint er eentje iets te vroeg rond te lopen, maar dat valt allemaal wel goed mee. Brave slaperkes. Gelukkig maar, ik wil er niet aan denken, 3 onrustige slapers.

En sinds we dus het lot uitgedaagd hebben, hebben beide meisjes al eens in bed geplast, is Amelie uit bed gevallen en riep Pauline eens om 2 u ’s nachts dat ze naar beneden wou. En ja hoor, u raadt het al, onze Lukas is terug onrustiger, en wordt weer op een onmenselijk vroeg uur wakker.

Alé komaan, arye you kidding me?

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

over geslachten enzo

Het valt de aandachtige lezer wel op, ik zie Lukas graag. Ik geniet van dat babietje, misschien nog net dat tikkeltje meer omdat het mijn laatste boeleke is (ja ik geef de strijd voor ne vierde stillekes op…). Ik kan er wel mee leven, want geef nu zelf toe, ’t is toch een prachtig gezinnetje he, dat ik hier op de wereld heb gezet.  Maar de meisjes wil ik hier zeker niet uit het oog verliezen, ik zie hen ook heel heel erg graag.

Al voor er kindjes waren, zei manlief dat wij 3 dochters gingen krijgen. Oh ja, ik vond dat wel een ok-idee, want meisjes, daar heb je toch wel mooiere kleertjes voor en je kunt staartjes maken, en zijn ze ook niet gewoon liever? :o. Jongens zijn zo’n wildebrassen en ge moet ze altijd maar hetzelfde aandoen. Alé ik dacht niet zo strak als ik het hier nu neerschrijf, maar mijn blog is er nu eenmaal om te overdrijven.  Hubbie zag het ook helemaal niet zitten om wekelijks naar de voetbal te gaan kijken,  en als er ne jongen bij zou zijn, moest hij die leren banden vervangen en dat zou bij meisjes niet moeten…(zo macho!!)  (en blijkbaar zijn er nog mannen met gelijkaardige ideeën)

En zo werd onze eerste een meisje. En gelukkig dat we waren. En we wilden zo snel mogelijk een tweede, en wat zou het toch mooi zijn dat dat terug een meisje zou zijn, dan zouden ze veel aan elkaar hebben. En ja hoor, een tweede meisje. We waren goe bezig!

Tussen nummertje twee en nummertje drie zat wat meer tijd. Dit dankzij de verbouwingen en bepaalde twijfels. Maar ‘opeens’ was ik zwanger van een derde. ’t Ventje bleef er van uitgaan dat het rijtje gewoon verdergezet ging worden, maar ik was er niet zo zeker meer van.  Er is maar één ding dat je kan doen, en dat is den 20wekenecho afwachten. Amelie wilde dolgraag een broertje, dus voor haar was het ook wel spannend.

En toen zagen we dat piemeltje op de echo. ‘Oh ’t is ne jongen’ riep ik meteen uit. En ik had meteen het gevoel dat dit zo moest zijn. Heel raar eigenlijk, ik had dat niet verwacht. ’t Ventje was wel even in shock, en heeft toch wel wat moeten wennen aan het idee, laat ons eerlijk zijn. Maar nu -want als we in clichés praten, doen we dat ook meteen tegoei- zouden we echt niet meer zonder ons zoontje kunnen. ’t Ventje geeft het ook toe, hij is nu toch ook wel heel blij met zijne zoon.

En ikke. Awel ik geloofde niet in dat cliché dat de band moeder-zoon toch wel anders is dan moeder-dochter. Hoe kon dat anders zijn? Mijn dochters zijn toch ook om op te eten, ik zie die toch ook dolgraag? Maar het is toch wel zo, en ik kan dat gevoel nog steeds niet helemaal duiden. Mama zijn van een zoon is gewoon geweldig (ok hij is nog maar net 1, maar toch…) Alhoewel ik -en het spijt me zeer- wel heel erg blij ben dat ik 2 meisjes heb, want ik zou het vreselijk gevonden hebben moest ik geen dochters gehad hebben. Maar nu is het gewoon perfect zo.

En weet je wat, er zijn wel mooie kleertjes voor jongens, lekker stoer enzo :-).

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

1 jaar!

Lieve Lukas,

Vandaag vierden we al je eerste verjaardag! Jouw eerste levensjaar zit er al op, wat is dat toch ongelofelijk snel gegaan! Mijn derde kindje, mijn eerste zoontje. En wat ben ik blij met jou erbij. Jij hebt ons gezinnetje echt compleet gemaakt!

Je bent een pracht van een baby! En een lieveke, je hebt het ons echt niet moeilijk gemaakt dat eerste jaar. Ok, als ik even teruggraaf in mijn geheugen, waren het die eerste maanden wel moeilijk om zonder mijn hulp in slaap te vallen. Maar dat doe je ondertussen voorbeeldig. En ok, die nachten, die zijn toch ook wel zwaar (geweest? het loopt nu sinds zo’n 2 weken goed). Maar je hebt dan ook van die sukkellongskes. Al sinds je 7 maanden bent, hang je aan de aerosol. We hebben tussendoor even geprobeerd met een pufferke, maar al snel werd duidelijk dat dat voor jou echt niet voldoende is. Zo om de 2 weken herval je met een zware bronchitis en dat is natuurlijk geen lachertje. En dan kan het al eens zijn dat je ’s nachts wat moeilijker slaapt, we kunnen het je eigenlijk niet kwalijk nemen. Want op de momenten dat je ademhaling wel goed zit, slaap je ook goed.

Maar je bent en blijft een heerlijk kind. Lachen, knuffelen, je bent gewoon echt aangenaam. Doe zo verder, kleine man, dat zou ik heel fijn vinden 😉 .

Je verjaardagsdagje was er wel eentje in mineur. Om de trend van de afgelopen maanden verder te zetten, was je ziek. En je hebt het goed te pakken, he. Zeurderig, hangerig, geen eetlust. Maar chance dat je zelf nog niet beseft dat je verjaardag zo in het water gevallen is. We hebben je feestje verzet, als je je zo slecht voelt, heb je waarschijnlijk niet veel behoefte aan al die mensen en je allereerste stuk taart zou je niet eens smaken. Maar dat feestje komt er nog aan, dat heb je nog tegoed!

Mama is vandaag in elk geval wel goed emo geweest. Tja en aangezien je je niet goed voelde, heb ik wel erg veel met je kunnen knuffelen. Deze morgen was je nogal vroeg van de partij, en heb je daarna nog zalig in mijn armen verder gedut. Dat was voor mij in elk geval al ne schone cadeau!

Lukas, je bent een zoontje uit de duizend. Ik wens je een mooi tweede levensjaar toe, waarin je weer zo veel meer gaat bijleren. Wie weet leer je wel stappen ofzo? Doe het maar gewoon rustig aan op je eigen tempo.

Smak

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

dikgat

Amelie ging er blijkbaar van uit dat het woord ‘poep’ en ‘dikgat’ synoniemen waren. Dus begin ik aan mijn verfijnde uitleg om dat even uit te klaren. Ik eindig met het feit dat zij een klein poepeke heeft. Waarop Amelie: ‘en gij hebt een dik gat!’. *grrrr*

De kleine dames hier zitten blijkbaar weer in een poep-en-zo-fase, want ze willen niet meer samen met Lukas in bad, omdat hij een piemel heeft. Ik zal ze er over een x-aantal jaren nog eens aan herinneren.

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

stop de tijd!

Nog 2 daagjes en onze Lukas wordt 1 jaar. Het baby-tijdperk loopt stilletjesaan op zijn einde. Maar chance dat hij alles zo op zijn gemakske doet, zo blijft hij toch nog iets langer mijn babietje.

Ik vind dit zo’n zalige leeftijd! Hij is lief, schattig, vertederend en een echte knuffelbeer. Zo vriendelijk en zo’n guitig lachje. Hij schuifelt hier rond als een konijntje en beleeft de tijd van zijn leven. Kijkt enorm op naar zijn zusjes en is altijd zo blij als ze in de buurt zijn. Amelie is ook zot van hem, hij is als een tweede moedertje voor hem. Tijdens het eten is het altijd gevecht tussen de zusjes wie hem zijn boterhammeke mag geven. Pauline ziet hem ook graag, al zal ze dat iets minder tonen dan de grote zus. Gisteren wilde ze een tekening maken op de grond (ale op een papier, maar dat lag op de grond 😉 ) en Lukas kroop er natuurlijk meteen naar toe. Pauline schoof het blad weg, rond haar as, en Lukas bleef maar rondjes kruipen. Zo schattig!

Hij is bijna altijd goedgezind. Lacht meteen als je hem ziet. Ik ben voor hem nog de grootste held van de wereld, zo naar me opkijken, zeg. Knuffelen dat hij doet, zo heerlijk zijn hoofdje op mijn schouders leggen. Stout zijn kent hij nog niet. Uittesten ook nog niet. Hij zit natuurlijk overal aan te prullen, maar da’s gewoon een nieuwe wereld die voor hem is opengegaan.

Kortom, het is puur genieten van dat ventje. Daarom mijn smeekbede: stop de tijd! Ik wil helemaal niet dat hij binnenkort een peutertje wordt. Een peutertje dat zijn eigen ik ontdekt, en dat maar liefst doet door uit te testen hoever hij kan gaan. En dat ‘nee’ zijn favoriete woordje wordt. Ik ben daar zo niet klaar voor. Blijf nog even een klein, lief babietje, ventje van mij. Alsjeblief?

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

een week voor zijn eerste verjaardag…

Lukas doet het graag op zijn eigen, rustige tempo. Ik maak me daar geen zorgen over, dat manneke komt er wel.

Maar ge kent dat he, statistieken enzo van die dingen. In ‘brieven aan jonge ouders’ staat altijd de evolutie van de bébé beschreven en dat ieder kind zijn eigen tempo heeft, MAAR dat je toch even bij de kinderarts moet passeren als…

En zo stond er bij 12 maanden dat je toch wel even bij de KA moest passeren als je kind nog niet kroop. Tja.

Maar kom, Lukas heeft er voor gezorgd dat hij net die deadline niet gehaald heeft, want…

HIJ KRUIPT!

Op zo’n superongelofelijkmegaschattige manier nog wel!

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

een nieuwe uitdaging

Half februari begon ik als thuisbegeleidster bij multi-problemgezinnen. Een half uurtje rijden van hier. Halftijds. Ik begon zo stillekes aan ingewerkt te raken en het lag me wel.

Maar toen zag ik plots een vacature: er start een volledig nieuwe opvoedingswinkel. Een samenwerking tussen 8 gemeentes, en weet je wat? Allemaal bij mij in de buurt. Halftijds. Als opvoedingsconsulente. Dan sta je dus in voor de spreekuren in de winkel, vormingsavonden en nog enkele dingen. En laat dat nu net eens iets zijn dat ik echt graag zou willen doen. En een nieuwe opvoedingswinkel mee mogen opstarten, hoe geweldig is dat wel niet?

Ik was dus behoorlijk enthousiast over die job en besliste dus ook mijn kans te wagen. Was het niet zo, dan bleef ik fijn in mijn huidige job (want voor alle duidelijkheid: ik werk daar graag!), maar was het wel zo, dan had ik misschien wel eens de job van mijn leven gevonden.

Zo stuurde ik op een dinsdag mijn motivatiebrief en CV en nog diezelfde dag kreeg ik telefoon dat ik vrijdag op gesprek mocht komen. Een schriftelijke proef en een gesprek. Ik had wel een goed gevoel bij het gesprek, maar ik had zo de indruk dat er veel sterkere kandidaten waren, en bij een vraag was ik,  naar mijn mening, volledig de mist ingegaan.

Dus zoveel te meer ik erover nadacht, zoveel te zekerder ik werd dat ik het niet zou hebben. Dus concentreerde ik me verder op mijn job.

De woensdag erop kreeg ik telefoon met een vraagje over mijn anciënniteit. Hmmm, zouden ze mij dan toch overwegen? En toen kwam de vraag: ‘heb je er nog zin in?’ Amai, ik sprong daar bijna een gat in de lucht (ik was net op ’t werk 😮 ). Ik mag er vanaf 1 juni dus beginnen als opvoedingsconsulente :-).

Al loop ik ondertussen bijna naast mijn schoenen en groeit mijne nek, want ik heb begot 2 keer gesolliciteerd, en ik had telkens de job. Hoe goed ben ik dan wel nie? :p

En zodoende ga ik vanaf 1 juni voor een nieuwe uitdaging. En ik zie het zo volledig zitten! Al vind ik het natuurlijk wel jammer voor mijn huidig werk, mijn collega’s en de gezinnen die ik begeleid.

13 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized