Maandelijks archief: september 2010

verwerking

Hoe verwerk je een accident, hoe klein het ook mag zijn? Inderdaad, door erover te praten.

Of zoals de papa deed, het visueel uitbeelden aan de dochters. Met speelgoedautootjes. Ze waren nogal gefascineerd.

En daar dacht die overijverige pedagogische mama nog een lesje aan toe te voegen, waarom het dus zo belangrijk is dat mama of papa op de weg moet letten als ze rijdt, en niet te pas en te onpas achter speelgoed, boekjes en knuffels moet zoeken die gevallen zijn. Terwijl zaten de meiden luid enthousiast auto’s tegen elkaar te knallen, om ze nadien weg te takelen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

grootste angst

Weet je wat mijn grootste angst is? Dat ik 1 van mijn dierbaarsten rond mij verlies. Zomaar boef baf ineens. Bij W. denk ik daar regelmatig aan. Hij is immers lange dagen weg, en moet toch altijd minstens een uur rijden, maar vaak zelfs langer. Dus ja, elke avond ben ik blij als hij met z’n auto terug binnenbolt. Hij belt altijd even als hij vertrekt op ’t werk, zodat ik ongeveer weet wanneer hij aankomt. Dat dat al eens een kwartiertje langer duurt, dat weet ik ondertussen al. Maar als het echt veel langer duurt, merk ik dat ik de klok toch al eens vaker in de gaten hou. Een ongeluk is toch ook zo snel gebeurd. (goh ik wil nu niet zeggen dat ik een overongeruste mie ben, want dat is eigenlijk ook weer niet zo)

Enieweei, deze morgen kreeg ik vrij vroeg al een telefoontje. Van W. himself. Chance dat hij zelf belde. Hij had een accident gehad. Er was al een ongeluk gebeurd, ne camion die omvergevallen was. Daarna moet hij, al achter een paar auto’s, stoppen voor rode lichten. Een jong meisje reed achter hem, maar had het achterliggende camion-accident meer in ’t oog als de weg voor haar. En knal, ze botste tegen hem op. Gelukkig werd er door niemand echt hard gereden. Door de schok schiet W. nog even tegen de auto voor hem aan.

Niks ernstigs, toch, maar dat is toch weer zo’n moment dat je er bij stilstaat dat er ergere dingen kunnen gebeuren. Waar wij gelukkig weer van bespaard zijn gebleven. Maar het gebeurt elke dag, en elke dag zijn er mensen die zo’n nieuws te horen krijgen…

Zijn auto is goed getutst, maar komt waarschijnlijk wel in orde (’t is een bedrijfwagen, dus dat wordt gelukkig allemaal mooi geregeld).  Maar hij heeft waarschijnlijk wel ne lichte wiplash. Hij zal het morgen voelen als hij opstaat, vrees ik. Maar dan denk ik maar weer: gelukkig is het niet meer dan dat.

En ja, ik zou dat grote meneerke hier in huis, voor geen geld van de wereld willen missen!

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

aan C.

…die me gisteren een mailtje stuurde. Ik kan geen antwoord terugsturen, ik krijg dan de melding dat het emailadres niet meer bestaat?

Kan je nog eens een 2e poging wagen? Ik wil namelijk niet dat je denkt dat ik een onbeleefderik ben die niet antwoordt. Want dat ben ik niet (tenzij ik met vergeetachtigheid te maken heb, wat soms wel gebeurt 😮 ) ik ben eigenlijk gewoon een heel lief meisje

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

wachtwoord

Vorig berichtje is beschermd met een wachtwoord. Wie dit graag heeft, mag hieronder reageren of een mailtje sturen naar verhaaltjesdoos@gmail.com

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Beveiligd: slijt

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

Opgeslagen onder Uncategorized

sportmieke

Sinds april ongeveer, wist Amelie het: ze wou ballet gaan doen. In een echt balletpakje welteverstaan en echte balletsloefkes. En oh, wat was ze teleurgesteld dat ze moest wachten tot september. Maar op de 1 of andere manier werd het dan plots toch september en mocht ze haar eerste balletles gaan volgen (nadat ik even omver gevallen was van de prijs, maar kom, als de dochter het graag wil…). Al een hele week telde ze af en eindelijk eindelijk eindelijk was het zover. Nog maar eens even een teleurstelling, toen ze hoorde dat ze eerst 4 proeflesjes moet doen, vooraleer dat echte balletpakje eraan kwam, maar ook dat heeft ze weer overleefd. (en moet ze nog 2 weken overleven).

Ze heeft nu 2 lesjes achter de rug, en ze is nog steeds heel enthousiast. Over 2 weken, mogen de ouders eens een een uurtje mee gaan kijken, om te zien hoe ze het doen. En daarna wordt beslist of ze mee mogen doen of niet (bij kleuters is de voorwaarde vooral aandacht bij de les houden, maar ik vermoed dat dat wel zal lukken)

Ik zag niet meteen een ballerina in Amelie, maar wie weet, misschien toch wel. Waar Amelie echter wel een krak in is, is turnen, ze doet dat echt heel goed (en ik wil nu niet stoefen, ’t is gewoon zo :o). Dus wilde ik toch ook wel dat ze bleef turnen, dit jaar toch zeker, en dan kan ze later nog beslissen als ze dat echt niet wil.

Maar -en we gaan weer een beetje stoefen- Amelie was 1 les kleuterturnen gaan doen, en eigenlijk heeft ze daar echt geen uitdaging meer aan. Dat kan ze allemaal, en ze leert er niks meer bij (in tegenstelling tot Pauline, die dat kleuterturnen echt nog wel nodig heeft). Het enige alternatief in de turnclub was recreatief turnen op maandag, maar helaas ben ik dan werken, en geraakt ze dus niet daar. Dan toch maar even een telefoneke gedaan naar de turnclub met de vraag of er geen andere opties waren. En ze mocht eens gaan proberen bij het toestelturnen, lijkt me echt wel Amelie haar ding.

Amelie was een beetje ongerust, moet ik toegeven, ging ze nu de allerkleinste zijn, ging ze dat wel kunnen? (is normaal gezien vanaf eerste leerjaar). Maar ze wilde het wel eens proberen. 1 les, en zag ze het echt niet zitten, dan moest ze dat natuurlijk niet. Ze moet het tenslotte graag doen.

Ze was niet het enige beginnerke, dus dat was wel leuk meegenomen. En ja, het is een heel verschil met kleuterturnen, nu is het echt echt turnen. En wat leek mijn groot meisje plots weer zo klein…Maar na 5 minuten zag ik ze al glunderen tot en met. Gewelig, én bij dat echt turnen zou ze ook een echt turnpakje krijgen. En ze had al vrij snel door dat ze hier dingen ging leren die ze nog niet kan, en  dat vindt ze gewoon fantastisch. Ik ben echt blij dat ik het ze heb laten proberen, want nu vindt ze de turnles terug fijn, terwijl het kleuterturnen voor haar niet meer zo leuk was.

Na de les eens even gepolst of ze meekon met de les…En ja hoor, ze zit er op haar plaats, ze doet echt goed mee. ”t Is echt wel een stevige he, zo zijn ze niet allemaal, zo gespierd’. En ik ging net niet bleitend (jong toch, zo’n emo-kip da ik ben) vol trots mijn turnster halen.

En als we dan toch bezig zijn met te stoefen, een waterrat is ze ook al. Ze zit nu in groepje 5 bij het kleuterzwemmen en ze doet ook dat heel goed!

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

waar is…?

Lukasje is nog steeds een ventje met een eigen langzaam tempootje. Lopen, njet. Praten, njet. Met zijn 16e vermaanddag over enkele dagen, probeer ik hem toch wat extra te trainen ;-).

En zo vliegen de vragen dus naar zijn hoofd: ‘waar is mama?’ ‘waar is papa?’ ‘waar is de lamp?’ ‘waar is je tut’? ‘waar is je neus?’ ‘waar is je buik?’. Niet dat ik ’t ventje er mee oververmoei hoor 😉

Zo af en toe lijkt hij eens te luisteren en mee te doen. Bij de onthaalmoeder zijn schaapjes en daar is hij extreem hard in geïnteresseerd. Dus ‘waar is het schaap?’ is een favorietje van hem. En ‘wat doet het schaap?’ En ja, als hij zo eens goesting heeft, zegt hij ‘meehehehee’, maar dan op een superschattige manier.  En zei hij het nu of niet, maar ‘saap’ leek er toch wel hard op.

De goudvisjes op de klok in de badkamer kunnen ook zijn volste interesse wekken. In de week leek het woord ‘vis’ precies de revue te passeren. En ‘kijk’ heeft hij precies ook al eens gezegd. Maar niets met overtuiging en geen herhaling van het woord. Dus we wachten af. 😉

Vanavond was ik nog eens een lichaampjesronde aan het doen. ‘Waar is je buik?’, maar het zag er al snel uit dat hij weer niet ging meewerken. Voor de geinigheid dacht ik eens een ander vraagsken te stellen, zo maar, puur voor the fun :p. Dus vroeg ik ‘en waar is je piemel?’ En ja hoor, daar gingen zijn handjes meteen naar het gevraagde onderwerp.

Jongens, ’t zit er echt van jongsaf in…

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized