Maandelijks archief: november 2010

Sinterklaas-gekte (deel 2)

Zaterdag stond er weer een sintdagje op het programma! Hij kwam namelijk met zijne boot aan bij ons aan ’t Kanaal, jawel! Omdat we daarna doorgingen naar de sinterklaasshow, gingen we Lukas eerst nog naar oma en opa brengen, hij heeft het voorlopig nog niet zo op diene man met de lange baard en al die zwarte pieten. Normaal wordt Lukas zo rond 14 u wakker, wat ideaal zou zijn, want de sint kwam aan met z’n boot om 15u. U raadt het al, meneer besloot deze keer eens lekker lang te slapen. Rond half 3 zijn we dan maar wat lawaai in de gang beginnen maken, maar hij sliep gewoon verder. Rond kwart voor 3 werd hij dan toch wakker. We waren niet zo gepresseerd, vorig jaar hadden we nogal lang op de boot moeten wachten.

U raadt ook het volgende al, we kwamen rond 10 na 3 aan, en natuurlijk was de boot wel al gearriveerd deze keer. Dedju toch. Gelukkig zagen we hem net nog op het podium verschijnen. Pauline had er plots helemaal geen zin meer in, en kroop helemaal weg.

Daarna gingen we naar de sinterklaasshow (nee, niet diene grote in Antwerpen, maar een plaatselijke sinterklaasshow in onze gemeente). En konden we gezellig op de 2e rij plaatsnemen. Het ging over de Sint die ging overnachten in een boerderij, omdat daar diertjes werden gestolen. Een (echt) varkentje dat de sint als cadeau ging doen, en de kippen op de boerderij. Als we zien dat de dief het varkentje gaat stelen, houdt Pauline echt haar adem in, de meisjes waren dus volledig mee met het verhaal en volgden gespannen. Met liedjes, dansjes, gekke zwarte pieten en echte dieren. Als afsluiter zelfs vuurwerk en ballonnetjes die naar beneden dwarrelden. Echt mooi gedaan! Ze hebben er echt van genoten en de mama en papa dus ook. Daarna mochten we nog even een handje gaan geven aan de sint (en een snoepzak in ontvangst nemen).

Nog 1 weekje en onze Sint vertrekt alweer naar Spanje. Maar hij komt nog langs in school en dan natuurlijk la moment supreme nog: het bord zetten!

Zalig deze leeftijd en de periode van Sinterklaas!

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

spelen, hiep hoi

Ik had gisterennamiddag een vrij woensdagnamiddagje, hiep hoi. Eigenlijk had ik dat gepland om naar een sinterklaasfeest te gaan, maar mij kennende was ik natuurlijk weer te laat met inschrijven, dus had ik gewoon een vrij namiddagje. Ik had het kunnen cancellen, maar ik keek wel uit naar een namiddagje met de dochters.

Vooral Pauline heeft het de laatste weken weer wat moeilijk. Terug kruipen en brullend over de grond rollen en babytaal brabbelen. Regressie noemen ze dat. Want al die dingen doet onze Lukas ook. Want mama zegt als Lukas over de grond rolt al eens lachend ‘wa ne drama king’ (zomaar tegen niemand in ’t bijzonder, ik doe wel meer rare dingen). En aangezien ukkie nog steeds niet stapt, maken we daar wandelingskes mee enzo. (Aan 1 handje ondertussen, jaja, we gaan vooruit!). En hij begint wat woordjes te zeggen, die zo schattig uit dat mondje komen, dat ik er gewoon niet aan kan weerstaan om dan ‘ooooh’ en ‘aaaah’ te roepen.

En ons Pauline heeft nog steeds niet door dat zij ook veel aandacht krijgt, maar op een andere manier. Ik doe echt veel samen met de meisjes. Maar Pauline denkt dat ze op die negatieve manier meer aandacht krijgt. Heeft zij nu even pech dat mama opvoedingsconsulente is, en dat ik in zo’n situaties veelal ‘negeren’ aanraad. Aha ik doe dat dus ook. En ze af en toe eens apart zetten, als ze zichzelf niet meer onder controle heeft, ja dat ook. Ze blijft het moeilijk hebben, de middelste te zijn. (ik heb daar een oplossing voor, maar ’t ventje wil er niet van weten, tsssss :p)

Maar soit, een hele inleiding om te zeggen dat ik dus nog eens met de 2 meisjes alleen iets wilde doen. Lukas gaat ontzettend graag naar zijn onthaalmoeder en ‘Guusje’ de hond, waar hij de halve dag achter zit te roepen. En sjaapjes zijn er ook, nog zo’n plezante beesten om naar te kijken. Dus die zat er niks mee in dat hij dat namiddagje gewoon daar moest blijven.

Geen sinterklaasfeest en mottig weer. Tja originaliteit ten top zijn we naar de binnenspeeltuin gegaan. ’t Was lang geleden. Met Pretland in Hasselt heb ik het een beetje gehad, daar is het altijd pokkedruk en zweterig enzo, dus ging ik naar de binnenspeeltuin in Molenheide. Was dat ding toch niet gesloten, zeker? Pffft.

Gelukkig meende ik me te herinneren dat daar in de buurt nog ergens een binnenspeeltuin was, en na een klein omwegje (plots zat ik op de expressweg waar ik helemaal niet moest zijn…) vond ik het.

Een kleine versie van pretland, ook wel een beetje zweterig, maar wel minder druk. En hey, ik had geen andere opties. Maar de meisjes hebben zich rot geamuseerd. Amelie zag zo’n nettending, ge weet wel, waar ge door kunt kruipen, en met ballenbad en allerlei hindernissen en dinges, en die was vertrokken. Af en toe kwam ze eens glunderend vertellen hoe fijn het wel was (en achter een ijsje en een drankje vragen…) maar Pauline, die vertrok niet…

Zij ziet het nog steeds niet zitten om alleen in zo’n ding te kruipen. Dus ik zwierde mijn botten uit en kroop er mee in (en negeerde het bordje ‘hier mogen volwassenen niet verder’ wat ik overigens een absurde regel vind) en ik heb dus de hele namiddag achter Pauline aangelopen. Geweldig vond ze het. Oef!

Toen Amelie wat zeurderig achter frieten enzo begon te zeuren, wist ik dat het tijd was om naar huis te gaan. Moe en uitgespeeld. Goede timing trouwens, want we moesten toch Lukas gaan uithalen. En Pauline ging deze keer mee als het voorbeeldige kindje en Amelie probeerde met haar woedende blik me toch te overtuigen om daar te blijven, maar lap, weer werkt die mama niet mee. Gelukkig was ze haar boosheid al vergeten toen we buiten kwamen.

En ’s avonds mochten ze nog eens hun schoentje zetten, als dat geen perfecte dag was voor een 4- en 5jarige!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

tandjes poetsen

Lukas poetst zijn tandjes op een vreselijk schattige manier.

In plaats van met zijn tandenborstel in zijn mondje heen en weer te gaan, steekt hij de tandenborstel in zijn mond, houdt die stil, en beweegt zijn hele lichaam -met zwierende armpjes- heen en weer.

Ik meen het, ongelofelijk schattig!

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Sinterklaas-gekte (1)

De Sinterklaas-gekte is weer begonnen. Zalig vind ik dat. Ik kan daar echt zo in meegaan. Sinterklaas heeft zijn spulletjes al allemaal klaarliggen, om binnenkort te leveren aan huis.

Dit jaar gaan we ook naar de sinterklaasshow in onze gemeente gaan. Populaire show blijkbaar. Vrijdagavond werden de tickets verkocht tussen 18.30 en 20u in ’t gemeentehuis. Ik dacht maar een beetje vroeger te gaan, want om 19u moest ik aan de sporthal staan voor Amelie van de turnles te halen, zodat ik daar zeker op tijd zou zijn. Ik was dus duidelijk niet de enige met dat idee. Nee hoor, er stonden al 66 wachtenden voor mij. Huh, zijn hier tickets voor Prince ofzo te verkrijgen? Nope, enkel tickets voor de sinterklaasshow. Gelukkig waren ze zo sympathiek om iets vroeger dan 18u30 met de verkoop te starten, en ging het heel erg vlot. Zo stond ik toch netjes op tijd aan de sporthal.

Zaterdag mochten ze voor het eerst hun schoentje zetten. Met een prachtige tekening, een wortel en een klontje voor het paard en natuurlijk een jup’ke voor de zwarte piet. ’s Morgens vonden ze een sjokolatte manneke, nog wat snoepjes en 1 boekje voor de 3 kids samen. Dat was even moeilijk te begrijpen voor Amelie, het boekje stond namelijk naast de schoentjes, naast dat van Lukas. Dus dacht Amelie dat enkel Lukas een boekje gekregen had. Gelukkig kon een duidelijke uitleg van la mama alle misverstandenvan de baan helpen.

En zondag kwam die goede man bij de papa op ’t werk. Nu werkt de papa in Mechelen, dus dat is wel een heel eindje rijden voor 3 seconden op de schoot van de Sint te zitten, maar kom, alles voor de kids!

Een groot bedrijf zorgt niet alleen voor de Sint die daar op een troon zit, maar voor een heleboel randanimatie. Zo komden de meisjes de kunst van enkele ervaren turnsters bewonderen,  gingen we eendjes vissen, en werden ze prachtig gegrimeerd als vlindertjes. Verder hebben ze nog een tekening gemaakt en mochten we ook eens de buro van de papa gaan bewonderen. Pauline was niet zozeer onder de indruk, Amelie vond het wel al iets interessanter. Vorig schooljaar heeft Amelie voor vaderdag een muismatje gemaakt, en wat was ze trots toen ze zag dat dat op papa zijne bureau lag.

En dan mochten we een handje gaan geven aan de Sint. Beide dames op de schoot (Lukas klampte zich nogal hard vast aan mij), smilen voor de foto, dan nog een zakske met koekskes en dat was dat. Toch waren ze wel onder de indruk.

Bassie (van Bassie en Adriaan) liep er ook rond, maar dat zegt hen nog niet zoveel. Maar echte toeristen als we zijn, hebben we daar ook maar een handje aan gaan geven (want hij had ook koekskes bij!)

Nog een lekker ijsje opgesmukkeld en zo zat ons eerste Sinterklaasweekendje erop!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

zwemmen

In de herfstvakantie zijn W’ke en ik nog eens met de meisjes gaan zwemmen, dat was alweer een hele poos geleden. Lukasje mocht gaan spelen bij de onthaalmoeder, zodat we nog eens volledig de aandacht aan de meisjes konden geven.

De meisjes zijn hierin nog steeds heel verschillend. Pauline blijft vol overtuiging in het peuterbad. Daar kan ze zich uren bezighouden, en ze gaat niet voor grotere uitdagingen. Ze geniet ervan om samen met mama en papa wat fantasie-spelletjes te spelen in het water. Zo speelt zij de zwemjuf en mogen mama of papa de oefeningskes doen die zij aangeeft.

Eventjes was ik afgeleid omdat ik naar Amelie en W’ke aan het kijken was. Riep ze op haar koddigst ‘kiiiintje, kiiintje, je moet wel opletten, he’. Jaja een echte juffrouw-in-spé.

Amelie daarentegen gaat steeds meer uitdagingen aan. Zo ‘zwemt’ ze alleen naar het diepste van het zwembad, als er golven zijn. En gaat ze helemaal alleen de grote glijbaan op. (W’ke of ik wachten dan vanonder aan de glijbaan om ze op te vangen, hoewel ze dat eigenlijk ook niet nodig vindt, zolang ze haar zwembandjes maar aan heeft)

Ook tijdens de zwemlessen zien we duidelijke verschillen. Amelie wil echt leren zwemmen, en doet flink haar best. Ze zit nu in groepje 5 en doet dat echt goed. ’t Is niet zo makkelijk, die arm- en beenbewegingen combineren, en zwemmen in diep water zonder bandjes ziet ze nog niet zitten. Maar ze oefent, ze oefent en ze oefent.

Pauline is helemaal niet bezig met leren zwemmen. Zij zit nu voor de 2e keer in groepje 1, en zou daar het liefst van al nog wel enkele zwemreeksen blijven. In groepje 1 is het vooral watergewenning, dus dat is vooral spelletjes spelen in het water, zeker nog niet met het hoofd onder water gaan. Belletjes blazen in het water, dat al wel. En de eerste beginselen met een plankje. Ze heeft er altijd groot plezier, en legt het nogal uit tegen haar juf.

Maar ze zal na deze zwemreeks doormogen naar groepje 2. De juf zei het zelf ‘ik heb echt geen redenen om haar nog in het 1e groepje te houden’. Ik hoop maar dat ze het dan ook nog fijn gaat vinden, want daar moeten ze wel onder water gaan, en liefst alleen in het water springen. We’ll see!

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

een peutertje!

’t Is vandaag 13 november 2010. En dat betekent dat het 18 maand geleden is dat Lukasje geboren werd. 18 maand. Dat is 1,5 jaar. Al 1,5 jaar Lukas in ons leven. Tijd gaat snel.

Dat betekent ook dat Lukas vanaf vandaag officiëel tot de peuterleeftijd behoort. Bye bye baby’tje. En dat voor eens en altijd :-(.

18 maanden Lukas. Dat waren alvast 18 geweldig toffe maanden. Druk, ja dat ook, maar dat heb je nu eenmaal met 3 kids.

Hij is echt wel geëvolueerd van een superlief droombaby’tje naar een peutertje mét pit. Hij weet duidelijk wat hij wil en hoewel hij nog niet veel zegt, weet hij ons ook wel duidelijk te maken wat hij wil. En als het hem niet aanstaat, zwiert hij zich gauw de grond op. En begint te stampen en te tieren. Echt zoals ze in de boekskes beschrijven. Zo fel hebben de meisjes dat (of heb ik dat uit mijn geheugen verbannen?) nooit gedaan. Ge moet dat manneke bezig zien dan, zo’n colère. Mega-grappig eigenlijk. Alleen kan hij zichzelf niet zo heel goed herpakken, dus het vraagt wel wat geduld.

Tutten smijten, nog zoiets plezants. Van het moment dat iemand het aandurft iets tegen hem te zeggen, vliegt diene tut de grond op. En ja hoor, elke keer weer trappen de mensen erin, iedereen raapt dat braafkes op voor hem, dat heeft hij al goed door.

Hij is wel een beetje ‘lichtgevoelig’. Durf je nee te zeggen, of het nu op fluistertoon of iets luider is, reageert hij alsof je hem het grootste onrecht op de wereld aandoet. Den duts. Zwaar verdrietig. Hmhm, mannen toch.

Maar hij blijft vooral een schatje. Een zeer lief schatje. Hij knuffelt graag en hij adoreert mij nog steeds. Zo verliefd dat hij mij kan aankijken, en zo van die natte kusjes geven.

Hij begint eindelijk wat interesse te tonen in stappen, jawel. Hij stapt nu goed aan 2 handjes. En hij vindt het meestal plezant om te doen. En als hij geen zin heeft, dan zakt hij toch gewoon door zijn knieën, opgelost! Ook achter zo’n loopwagentje aanlopen kan hij nu. Met bijhorende troeven, zoals draaien en achteruit stappen. Straf!

Op zo’n loopautootje rijden, dat kan hij al wel. Nog niet zo heel snel of zo heel ver, maar het lukt wel. Hij kruipt er ook alleen op.

Praten doet hij nog niet zo veel, maar hij heeft bepaalde interesses.
bumba
guusje (de hond van de onthaalmoeder, dat roept hij de hele dag door)
ju ju paardje, hij spreekt het niet juist uit maar zingt het wel op het juiste ritme en de juiste intonatie…

Hobby’s zijn met autootjes rijden, met ballekes spelen, en zoveel mogelijk alles overhoop halen!

Slapen doet hij goed, eten doet hij (meestal nog) goed, dus wat willen we nog meer!

Een gelukkige anderhalfjaardag frutselke!

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

zonnetje

Conversatie tussen Amelie en mij.

A: mama, vertel eens wat ik graag doe

M: ballet

A: nee

M: turnen

A: nee

M: eum, zwemmen!

A: nee joh (haar nieuwe stopwoordje…)

M: knutselen dan

A: neeeheeee

M: *denkt even na*

A: ik ga graag in de zon liggen!

Zou ze de zomer missen?

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized