Maandelijks archief: februari 2011

wachtwoordje

Onderstaand berichtje is beveiligd met een wachtwoord. Je kent de procedure: om mee te lezen, mail naar verhaaltjesdoos@gmail.com of laat hier een berichtje na.

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Beveiligd: doe ik het of doe ik het niet?

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

Opgeslagen onder Uncategorized

uit mijn geheugen verbannen

Peuters zijn schattig. Peuters zijn adorabel. Peuters zijn zo koddig om bezig te zien.

Althans dat had ik toch onthouden.

Wat ik blijkbaar helemaal uit mijn geheugen verbannen had, was dat peuters -laat ons eerlijk zijn- bij momenten gewoon supervervelend zijn.

Zelfs die lieve, adorabele, koddige versies.

Oh en kan iemand mij nog eens uitleggen waarom ik zo ongeduldig was vooraleer datzelfde peuterke zou kunnen stappen. Want ook dat was ik vergeten. Als ze kunnen stappen, willen ze alleen nog maar stappen. En dat dan vooral in de richting waar.je.niet.naartoe.moet!

En als hij dan toch in de andere richting moet, gooit hij zijn tut zo’n 30 meter verder, en smijt hij zich op de grond en weigert hij nog ene stap verder te zetten. Everytime again. Zo’n 10 keer op een dag. En liefst aan de schoolpoort. Gezellig!

En als hij dan toch eens toevallig in de goeie richting tot aan de auto stapt, wordt hij gewoon zo colèrig dat ik dan ook nog eens het lef heb hem in de auto te zetten. Sterk dat hij is! Zich omhooghijsen, zodat het me (bijna) bloed, zweet en tranen kost om hem vast te krijgen in zijne autostoel. En ook dan gooit hij zijne tut zo ver mogelijk weg. Die ik dan onder zetels en andere toestanden moet gaan zoeken. Ik probeer dat tutje tegenwoordig meestal te onderscheppen, maar het lukt me niet altijd.

Wat ik nog vergeten was, was dat peuter ongelofelijk VEEL rommel maken. Kinderen in het algemeen, dat weet ik ook wel, maar peuters, die zwieren gewoon alles open wat ze open kunnen krijgen, en zwieren alles wat daar in zit dan nog eens het hele huis rond. Het liefst van al in die ene keukenkast waar breekbaar materiaal inzit (ik ga dus binnenkort voor een nieuw servies :-)). Dat ene keukenkastje waar hij wel de toelating voor heeft om in te rommelen, dat is natuurlijk absoluut niet interessant.

Chance toch dat hij zo schattig, lief en adorabel is.

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

ik moet mezelf…

…even goedspreken over het zwemmen van onze Lukas.

Dat manneke heeft wel al meer het zwembad gezien. Ik ben namelijk nog gaan ‘baybwatergewennen’ met hem. Hij heeft er niet veel van onthouden precies ;-).

En van mijn goed voornemen van meer te gaan zwemmen is voorlopig helaas nog niet veel in huis gekomen. Vorige week was ik zelf ziek en deze week heb ik een drukke week op ’t werk en ben elke dag aan ’t werken (dedju toch en dat voor een halftijdse)

Maar volgende week gaan we nog eens een poging wagen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

onze dappere held ging eens zwemmen

Indertijd met de meisjes ging ik praktisch wekelijks zwemmen. Serieus ja, wekelijks. Amelie was toen al een echte waterrat. Nadat Pauline geboren is, hebben we het zwemmen zo’n 6 maandjes geschrapt, toen vertrokken we terug wekelijks (soms werd er al wel eens een weekje overgeslagen). Met 2 kids is dat  nog net te doen. Alhoewel niet zo evident, aangezien het 2 verchillende karakterkes zijn. Amelie wilde steeds dieper en dieper en Pauline bleef liever in het peuterbadje. En aangezien ik me niet in 2 kan kappen, was dat wel al wat moeilijker.

Op een gegeven moment is dat gestopt, dat zwemmen. Ik vraag me af wanneer precies? Was dat nu bij de geboorte van Lukas of al eerder? Ik weet het eigenlijk niet meer.

In elk geval, toen kwam Lukasje, en met 3 kinderen alleen gaan zwemmen, heb ik tot vandaag nog niet aangedurfd. Met de meisjes zijn we zo een paar keer wel nog eens gaan zwemmen, maar ze blijven zo verschillend op dat vlak. Pauline komt het peuterbad niet uit, en Amelie wil daar niet meer in. Zoveel te wilder, zoveel te beter.

En dus moet ik, met rode wangetjes, bekennen dat onze Lukas nog maar 1ne keer in zijn hele leven een zwembad gezien heeft. Toen hij zo’n 6 maand was ofzo, en waarvan  hij toen zeker 10 minuten ook effectief in het water is geweest. Hij had schrik. De rest van de tijd heeft hij dan maar geslapen.

Dus vond ik het dringend tijd om met zoonlief eens alleen naar het zwembad te trekken. Kloek als hij is, wandelde hij naar binnen, in volle bewondering van de kabouters die er te zien zijn. Daarna gingen we naar de kleedkamer. Vond hij ook al helemaal geweldig. Maar toen hij plots met blote voetjes op een natte vloer moest stoen, toen moest mama hem wel pakken. En het zwembad zelf vond hij helemaal niks en begon lichtjes te wenen. Oh help.

Dus zette ik me maar braafjes op de zwembadrand. Lukas zeurde nog even, maar zolang hij geen water moest aanraken, was ’t dan toch ok. En al die andere ouders van peuters maar kijken naar mij van ‘dat komt ervan he, als ge niet regelmatig met dieje kleine gaat zwemmen…’ Ik heb mijn bekkie wijs toe gehouden.

Mama moest natuurlijk mama niet zijn als ze toch eens ging pogen dat ventje in het water te krijgen. Dus zonder dat hij het doorhad, staken zijn teentjes plots in het water en daarna -over durf gesproken- zijn ganse voetjes. Daar ging de alarmbel, en probeerde hij in mijne nek te kruipen. Maar we gaven niet op, en opeens stak hij er met zijn beentjes in, en was ’t goed voor meneer. Totdat ik eens ging proberen hem van mijne schoot af te halen, en met poep op de grond te zetten (in water dat tot net boven zijn poep komt). Alé, daar ging hij weer terug mijnne nek in. Dapper dat mijne zoon is, maar dapper!

En toen haalde ik de 2 magische bekers tevoorschijn. Bekers waarmee je water kan scheppen en ook waarmee je dat water terug in het zwembad kunt gieten. Al toverend met de bekers zat hij dan toch op zijn poep in het zwembad. En zolang hij de bekers had, vond hij dat heel tof. Rechtstaan, daar wilde hij niks van weten. Op de glijbaan gaan waar hij anders zot van is, ook dat zag hij niet zitten. Dus hebben we gezellig de hele tijd met zijn 2 bekers gespeeld. Oh ja, we hebben het wel nog aangedurfd om naar het diepere gedeelte van het peuterbadje te gaan (dus tot aan zijn borstkas, zo stoer!)

En voor alle duidelijkheid, eens hij ene keer aan het spelen was (op zijn eigen vierkant centimeterke weliswaar, want geen haar op zijn hoofd dat er aan dacht meer te bewegen) vond hij het heel plezant. Echt waar. Oh ja en hij heeft er leren gillen, wat die grote kinders in het zwembad deden. Hij gilt dus nu lekker mee als een echt meisje thuis.

Ik ga precies toch nog eens een paar keerkes gaan zwemmen met mijn stoer heldje, want half maart beginnen we een reeks peuterzwemmen, en op dit moment zie ik dat precies nog niet echt een succes worden….

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

tubtrugs

Ik had ze al zien verschijnen op meerdere blogs, en ik vind het geweldige dingen. Zodoende stonden ze al een hele tijd op mijn verlanglijstje, maar voorlopig had ik ze nog niet gekocht. Meestal omdat, als ik ze tegenkwam, net een wederhelft bij had die altijd maar zei dat we dat nu niet nodig hadden. En brave trees als ik ben, luisterde ik.

Maar een tijdje geleden besliste ik dat ik eens ne keer niet ging luisteren, en dat ik het in huis wou. Maar in de plaatselijke aveve hadden ze ze niet. Een ander tuincentrum binnengesprongen, hadden ze het ook al niet. En zo reed ik gisteren per toeval nogal bewust langs een tuincentrum waar ik wist dat ze het hadden (ha ja want daar had ik geluisterd naar ’t ventje van ze niet te kopen). Ik wist niet wat ik zag. Ze hadden ze in alle kleuren en in alle maten. Geweldig. Ik heb eventjes overwogen om maar meteen van alles wat mee te pakken, maar na het prijskaartje bekeken te hebben, heb ik wijselijk beslist enkel diegenen mee te nemen die ik in gedachten had (ik was namelijk voordien ook al een klein beetje gaan shoppen en had daar ook al iets meer geld opgedaan als gepland)

Tubtrugs dus. En dan maar meteen de allergrootsten.Voor elk kind een ander kleurke (in de grootste modellen was er ‘maar’ keuze in 3 kleuren, maar ze kwamen wel goed uit: rood vindt Amelie mooi, geel vindt Pauline mooi, en Lukas vindt voorlopig nog alle kleuren mooi, dus krijgt hij blauw)

En wat kun je doen met die dingen? Wel, da’s het leuke, ge doet er gewoon mee wat ge wilt. Maar in ons geval zal dat dus waterpretplezier worden. Nu wordt het weer extra hard zagen aan W’ke zijne kop om die inloopdouche nu echt wel eens af te maken! En natuurlijk al verlangen naar de zomer, dan kunnen we ze buiten zetten. En anders doen we het gewoon, puur leutig, in de living! De kids in ‘bad’ steken he! (oh ge kunt ze ook als tent gebruiken, ontdekten de meisjes gisteren nog :-))

NB: ventje vond het wel heel erg leuke dingen, toen hij ze zag. Ha!

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

en we beginnen opnieuw!

’t Gaat hier serieus onderaf met mijne blog. Zo’n writers blog block, ’t is toch iets triestig. Een artikelke in de krant doet me toch weer goesting krijgen om er terug aan te beginnen. Al voldoe ik blijkbaar niet aan alle waarden, ik ben namelijk niet creatief, ik zet geen kookkunsten op het net en naaien lukt me ook al helemaal niet. Eens peinzen waar ik me dan toch maar in ga verdiepen ;-).

Maar ik heb wel een kind, straffer nog, ik heb er zelfs 3, en ja die klein mannen, die verafgood ik. Voila, da’s toch al een goed begin.

Moet ik nog eens eventjes voorstellen wie die 3 kids van me zijn, want ik denk dat ge ze zelfs niet meer kent.

1. Amelie
Een pittige kleuter die in april 6 jaar wordt. ZES! Dat is dus gewoon lagereschoolleeftijd he. Bangelijk. Ze kijkt er zo naar uit om naar het eerste leerjaar te gaan. Ze.Wil.Leren. Ze wil zelfs huiswerk maken. Lijkt haar gewoon te gek. Laat ze maar zo enthousiast zijn. En maar hopen dat het blijft.
Een madammeke met een eigen wil. Wordt soms nogal eens snel boos, maar is dat meestal ook wel weer snel vergeten. Sportief. Vrolijk Mieke. Een echt meisje trouwens, houdt van zich op te maken, kleedjes aan te doen en droomt er dan ook van om een echte prinses te worden.

2. Pauline
Een vrolijk tettermieke. Dat mondje staat geen seconde meer stil op een dag. Over alles kan ze uitgebreide verhalen vertellen. ’t Is soms ruzie wie er het meest mag vertellen, en dan zegt de kleinste nog niet zo veel. Gaat nog leutig worden!
Een actrice-in-spe (al zegt ze zelf dat ze musketier wil worden, mét zwaard). Ze houdt ervan om in het middelpunt te staan, alle aandacht te krijgen, en zal daar dus ook de nodige show voor verkopen. Versjes zegt ze met de juiste intonatie en doet er leuke gebaren bij.
Soms ook wel een zeurmieke, daar is ze ook erg sterk in. Ach ja ’t is een hobby als een ander.
Oh ja, wat nieuw is, is dat ze ook een brillertje geworden is. Ze heeft niet zo’n goede oogjes, +8 aan beide ogen, deze uitslag deed ons wel een beetje schrikken. Ze heeft dus nu een nieuw brilletje, sinds begin dit jaar, en begint het gewoon te worden.
En nog eens oh ja, de tandarts zei gisteren dat ze moet stoppen met duimen, want hare beet is niet goed. *dat gaat nog plezant worden*

3. Lukas
De kleinste van de bende, maar ik krijg zo’n lichtbruin vermoeden dat hij niet moet onderdoen voor zijn 2 zussen. Hij kan nogal colèrig uit de hoek komen, en dan meteen tegoei. Op de grond smijten, tut 100 meter verder smijten en dan maar brullen. ’t Is een echt draagkindje dan, dan wil hij het liefst vanal op de arm of in de ergo baby carrier.
Hij kan stappen. Jawel, helemaal alleen én zonder hulp! Hij is eerst nogal behoorlijk boos geweest op z’n schoenen, waardoor hij terug weigerde te stappen, maar dat is ondertussen ook alweer verleden tijd. Hij stapt. mét schoenen en ook zonder schoenen. Alleen buiten heeft hij nog liefst een vertrouwd handje van de mama vast. En  alleen van de mama, he, als iemand anders probeert hem een hand te geven, zal hij dat met de nodige ‘nè’ wegduwen. Oh ja, en hij bepaalt de richting waarin er gestapt wordt. Althans dat probeert hij toch!
Maar zo’n lieveke nog steeds. Kusjes geven, knuffelen blijft toch toch 1 van zijn favoriete bezigheden. En zo af en toe komt er zelfs een verstaanbaar woordje uit.

Mijn 3 kadees, en ik ben er zo trots op! 🙂

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized