Maandelijks archief: juni 2011

een speciaal schooldagje

Beide dames hebben hard afgeteld naar vandaag. Want het werd voor hen een speciale schooldag.

Pauline mocht alvast haar verjaardag vieren. Dat heb je met kindjes die in de grote vakantie jarig zijn, die mogen dat al een maandje vroeger vieren.
En zo bakten we samen cakejes, versierde mama ze tot diep in de nacht (ik vraag me echt af hoe die mensen dat doen die echte pareltjes van versieringen maken, daar ben je toch uuuuren zoet mee? Ik maak heel basisdingen, en ben daar best al lang mee bezig)

 

Zo trots als een pauw arriveerde ze in school deze morgen en nam meteen plaats in de speciale troon voor de jarige. Ze zag het helemaal zitten en ze heeft er dan ook echt van genoten. ‘ze was in haar element’,  zei de juffrouw en dat kan ik me helemaal voorstellen. We hebben dan ook Rikki een gans weekend op logement, dus ze moedert er op los.

Amelie mocht een voormiddagje gaan proeven in het eerste leerjaar. En daar keek zij dan weer heel hard naar uit. Er zijn 3 klasjes in het eerste leerjaar, en ze mochten in elke klas eventjes naar de juf gaan luisteren. Kennen ze meteen ook de juffen. In 1 klas leerde ze lezen (woordherkenning: an, uk en el) en haalde ze meteen 10 op 10. In een tweede klas had ze ‘gerekend’, en dat deed ze natuurlijk ook voortreffelijk. En in de derde klas leerde ze ‘schrijven’.

In geuren en kleuren vertelde ze wat ze allemaal gedaan hadden, en toonde ze trots haar oefenboekje. Jaja, ze ziet het helemaal zitten.

En ze had haar cakeje op de speelplaats mogen opeten (in de kleuterklas eten ze dat nog in de klas) en alleen dat al maakte dat ze zich ongelofelijk groot voelde :-).

En nu is het echt aftellen, want het schooljaar zit er echt echt echt zo goed als op. Ongelofelijk…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

dit gaat zo makkelijk worden!

Of misschien toch helemaal niet.

Lukas, ge kent hem ondertussen al wel, ’t venteke dat alles op zijn gemakske doet. Andere mensen denken al kweenie hoe hard na om eens dringend aan die zindelijkheidstraining te beginnen, wij denken daar absoluut nog niet aan.

Hij gaat graag mee naar ’t WC, als ik ga. Om dan eens eventje leutig op dat potje te gaan zitten met ne grote uitleg. Als het even kan de ganse WC-rol af te rollen. Oh en doorspoelen vindt hij geweldig. Maar verder zijn we er nog niet mee bezig.

Ik dacht in de zomer zo eens zijn pamperken uit te zwieren en dan zien we wel hoe dat verloopt.

Maar gisterenochtend haalde ik hem op en ontdekte dat zijn pamper droog was. Na ne ganse nacht. Hmm volle blaas, wie weet, is dat toch wel een kans om hem eens op het potje te zetten.

Pauline gaat vol enthousiasme het potje halen, zet het in het midden van de living, en ik zet Lukas met bloot poepeke op het potje. Althans, dat wou ik proberen. Hij werd hysterisch. Toch nie in z’n bloot gat op dat ding, zeker?

Dan maar terug ne pamper aan, en Lukas mocht doen wat hij wilde. En inderdaad, u raadt het al, met veel show en uitleg ging hij op het potje zitten. Zolang hij maar deftig gekleed is.

Dit gaat zo plezant worden, ik voel het al aan mijne kleine teen! (maar nu nog even niet)

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

proclamatie Amelie

Het einde van het schooljaar komt nu wel heel erg dichtbij. En dus ook het kleutertijdperk van Amelie.

Vorige week was het alvast proclamatie. Met voldoende zakdoeken bij me, zaten we klaar om onze oudste dochter haar eerste ‘diploma’ in ontvangst te zien nemen.

Het was prachtig, het was ontroerend, het was mooi, het was prachtig, ontroerend en ze heeft dat heel flink gedaan. 🙂 We zijn dan uiteraard ook heel trots op haar!
Het valt niet meer te ontkennen, op naar het eerste leerjaar…

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

het brilletje

Bij aanvang van dit bericht, moet u weten:
Ik ben een sloddervos. Ik leg dingen neer waar ze niet moeten liggen. Of leg ze net wel waar ze moeten liggen, maar verwacht dat dan niet, en zo ben ik toch weer spullen kwijt. Mijn sleutels ben ik zo’n 40 keer per dag kwijt. Ondanks het vaste plekje.

Pauline heeft sinds begin dit jaar een brilletje. Zo’n knap rood ding op haar neus en ze staat er ontzettend goed mee. Na een eerste moeilijke maand, had ze door dat dat brilletje echt wel nodig was, en draagt ze het heel goed. Van ’s morgens tot ’s avonds. Soms zet ze het ’s avonds wel al eens af als ze moe is, maar voor de rest doet ze dat prima.

Met dat brilletje let ik wel op, en leg ik het ’s avonds bewust in haar badkamerkastje, zodat we dat niet kwijt geraken. Elke avond opnieuw. Flink van de mama.

Gisteren waren we naar een feest. Het werd al een beetje later, gevolg = Pauline zeer moe. Dus als we vertrekken, wordt ze boos dat we AL naar huis gaan, en zwiert ze met volle kracht haar bril weg. Oplettende mama neemt het brilletje, steekt het aan hare decolleté om het zeker niet kwijt te raken. In de auto leg ik het bij de handrem. Wat daarna gebeurde, met het brilletje was onduidelijk.

Want deze morgen was het foetsie. Een telefoontje naar de papa wees erop dat het brilletje niet in de auto was blijven liggen. Lap, nonchalante mama is er in geslaagd het brilletje toch kwijt te geraken. Jank. Wat vond ik het erg haar zonder brilletje naar school te laten vertrekken.

Het kot 37 keer doorzocht van boven tot onder. Nergens te vinden. Toch nog maar eens een belletje naar de papa met de vraag of hij nog eens tegoei in de auto wil kijken.

Tegen de middag had hij daar eindelijk tijd voor gevonden. Helaas, geen brilletje. Maar hij had wel een herinnering: hij dacht het in de buggy gelegd te hebben.

Ik dacht dat we er waren, huppelde naar de buggy…Maar helaas geen bril.

Lap lap lap…

Nog geen minuut later, kreeg ik terug telefoon van de papa. Met de melding dat hij het brilletje gevonden had. Zijn herinnering had zich nog een beetje uitgebreid. Hij had inderdaad het brilletje in de buggy gelegd, maar er daarna terug uitgehaald (want we zouden het zo wel eens kwijt kunnen raken) en in zijn jas gestoken. Waar het natuurlijk deze morgen nog in zat, toen hij naar Mechelen vertrok.

Ik sprong een gat in de lucht. En oh ja, ik was zeer blij dat ik niet de schuldige was. Ha! Want daar werd meteen van uit gegaan, natuurlijk. Zowel door mij als door hem.

En Pauline heeft het -gelukkig- goed overleefd, zo zonder brilletje.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

fotoshoot

Een vriendin van mij volgt de opleiding ‘fotografie’. En ze zocht proefkonijntjes voor een fotoshoot. Daar moest ik niet lang over nadenken, natuurlijk! En ze is een natuurtalent!

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

samen spelen, samen delen

Lukas moet absoluut niet onderdoen voor zijn zussen, zoveel is ondertussen wel duidelijk. Hij heeft het voorlopig nog een beetje moeilijk om te delen. Logisch op die leeftijd, maar toch, het zorgt voor ‘interessante’ taferelen.

Lukas heeft 2 interesses: ballen en auto’s (en nee wij pushen dat niet). En Pauline had toch wel het lef zeker om ‘file’ te spelen met enkele auto’s. Zo niet naar de zin van onze Lukas, dus probeert hij alle auto’s af te pakken. Nu wordt er nogal snel toegegeven aan Lukas door die lieve zussen, en heeft hij helemaal nog niet door dat af en toe die grote zussen toch ook wel mogen spelen met wat ze bezig zijn, en dat hij daar niet het alleenrecht op heeft.

Dus toen hij besefte dat hij op dat moment NIET met die auto’s mocht spelen, zinde hij op wraak. Nadat Pauline stopte met de auto’s (en die dus plots ook niet meer interessant waren voor Lukas), ging ze met het keukentje spelen.

En toen liep Lukas in rechte lijn naar Pauline, handen recht in de lucht, om dan met volle kracht Pauline goei klappen te verkopen. Waarop natuurlijk een duidelijke ‘Lukas, dat mag niet!’ volgde door de mama. En toen begon ons klein comediantje te wenen alsof hem het grootste onrecht ter wereld was aangedaan. En moest hem zelfs even komen nasniffen op mijn schoot.

Daarna schoof hij van mijn schoot, en vertrok em toch wel in rechte lijn terug naar Pauline, zeker. Ocharme Pauline, en ze durfde zich eigenlijk amper te verweren. Weer dat grote verdriet, weer dat nasniffen, weer op de schoot, en weer vertrok hij vlak daarna in rechte lijn naar Pauline. Ongelofelijk! De wraakactie was in elk geval geslaagd voor hem.

En ja, dan heb ik compassie met de middelste. Pauline is -als ik het even eerlijk mag verwoorden- op dit moment de moeilijkste van de 3. Ergens anders niet, hoor, daar is ze zo lief, zo schattig, zo vertederend. Iedereen is zware fan van haar. Tot ze thuiskomt. Dan verandert ze in een klein monstertje. Een monstertje dat ook nog eens enorm zeurt, zeer tegenstrijdig is en ontzettend hard kan brullen en met haar eten smijten.

Maar awel, je kan haar echt typeren als de middelste. Amelie is vaak al eens dominant tegenover haar, en dan geeft ze toe. Lukas ‘mot’ haar gewoon af, en dan geeft ze toe…Ze geeft echt heel snel haar spullen af. Soms te snel, te toegeeflijk. Ook op school is ze het voorbeeldige meisje. Dus tegen wie anders als haar mama en papa kan ze nog ontploffen? Je kan het kind bijna geen ongelijk geven…

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

En de zoon werd al 2.

Nog steeds niet tegoei bekomen van het feit dat Amelie 6 jaar geworden was, stond de volgende verjaardag al op het programma.

2 jaar geleden koos hij ervoor om op den 13e mei zijn verjaardag te vieren. En dit jaar was het dus al zover, vrijdag den dertiende werd hij 2. Niet dat we bijgelovig zijn, verre van, maar donderdag den twaalfde, da klint toch gewoon anders. Het is nu wel zo dat sinds Lukas op den 13e geboren is, minstens 4 kindjes hem dat nog nagedaan hebben, binnen het half jaar na onze Lukas. Geweldig vond ik dat. En vanaf toen werd 13 ook wel een een beetje een ‘lucky number’ voor ons.

Soit 2 jaar dus. Op vrijdag de 13e. En hoewel hij er zelf totaal geen besef van had, mocht hij zijn tweede verjaardag toch wel op een iets specialere manier vieren. We zaten namelijk zalig te all-innen in het zuiden van Frankrijk. Heerlijk aan ’t onthaasten. En op zijn verjaardag hebben we een dagje doorgebracht op ’t strand.

En ’t was alsof hij dacht dat het nu maar eens tijd werd dat hij iets meer ging durven, aha zo 2 jaar zijnde en al. En plots durfde hij te stappen in het zand. Zelfs te lopen en nadien begon hij te voetballen ook nog. En dat allemaal met blote voeten. Stoer manneke!
Tweede overwinning was dat hij met zijn voeten in de zee durfde. Zonder wenen! Jaja, hij heeft zijn grenzen verlegd die dag.

Twee jaar. Wat gaat het hard he. En iedereen maar vragen wanneer hij nu naar school mag. Januari. Ik wil er nog niet aan denken. Da’s nog ver ver weg.

Lukas blijft een grote knuffelbeer. Kusjes geeft hij wel 100 op een dag. De peuterkuren zijn er natuurlijk ook, maar ik heb de indruk dat hij zichzelf toch al een beetje meer ‘onder controle’ heeft. Soms toch. 🙂

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized