Maandelijks archief: november 2011

haal er 1tje tussenuit…

3 kinderen, een gezellige drukte. Alé ja, zo meestal toch. 3 kinderen kunnen ook ongelofelijk veel ruzie maken. Vooral de 2 zussen hebben er een handje van weg, maar Lukas begint ook meer en meer zijn inbreng te tonen in de onderlinge gevechten. Moord en brand roepen, gillen, achter de andere aanlopen, aan de haren trekken, pitsen, slaan, noem maar op. Ze doen het allemaal. Met zeer veel decibels erbij, ahja! Anders zou ik het misschien niet eens opmerken, stel je voor…

Ja ik ben zo eentje dat bewust gekozen heeft voor 2 kinderen kort op elkaar. Slechts 15 maanden zit ertussen. En toen dan ook nog eens bleek dat het 2 keer hetzelfde geslacht was, vond ik dat geweldig tof. Die konden geweldig samen opgroeien, nen hechte band krijgen, elkaars geheimen delen. Je weet wel – de-roze-wolk-gedachte. De realiteit is vaak anders. Kat en hond zijn die 2. Ze zijn toch ook zo verschillend van karakter. Pas op, ze kunnen mooi samen spelen hoor, daar niet van, maar toch.

En nu zit Lukas ook in zo’n gezellige fase dat alles van hem is, en niet van een ander. En dan hysterisch krijsend achter de andere aanlopen als die net datgene vastheeft dat hij wilt. En de andere loopt dan gezellig weg met dat speelgoed in haar hand, een beetje vals grijnzend ook nog, maar zeker niet van plan om het af te geven. Toffe taferelen hier.

Maar haal er één kind tussenuit, en plots is alles peis en vree. Als bvb 1 van de meisjes bij iemand anders spelen is, en je hebt dan enkel Lukas en 1 van de dochters, heb ik zo’n geweldig brave kinderkens. Ge hoort ze niet, ze spelen zalig samen en ze komen nog voor elkaar op ook nog.

Zo gaat Amelie ’s zondags nu naar de chiro. Deze zondag hadden we met vrienden afgesproken, en Amelie was er dus niet bij. Pauline was de voorbeeldigheid zelve. Gene kick gaf ze! En Lukas was ook nen charmeur ten top. Andersom werkt dat dus ook zo. Gisteren had ik enkel Amelie en Lukas, en plots is het veel stiller in huis.

En in zo’n situatie merk je ook wel dat ons Pauline soms toch wel wat last heeft van het-middelste-kind-syndroom. Niet de oudste, dus niet diegene die alles het eerst kan, mag en leert. Maar ook niet de jongste, dus ook niet diegene die alles als laatste mag leren. Zij zit er tussenin. Altijd alles als tweede. Je voelt die frustratie soms wel bij haar.

Zo zondag ook. Dan is ze plots wel even de oudste. Zorgzaam voor kleine broer. Het goede voorbeeld gevend. Verantwoordelijk mieke. En daar kan ze dan toch wel heel erg hard van genieten…

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized