Maandelijks archief: januari 2012

en als ze staken…

…is het een goed moment om even terug te blikken op de eerste weken  van het nieuwe jaar.

Hoe doet Lukas het nu op school? Awel megaformitastich goed! Echt waar! Hij is zo razend enthousiast om naar het klasje te gaan, een zaligheid.
De 1e 3 ochtenden heeft hij ’s morgens gesnotterd, maar het wenen was wel elke keer van korte duur. Toen was het weekend. Aangezien vrijdag de moeilijkste ochtend was, was ik toch een beetje ongerust over de maandag, dat ging waarschijnlijk ook niet zo vlot gaan.

Maar het verliep anders. Hij spurtte naar het klasje, zijn jas en muts kon  niet snel genoeg uit gaan, ging gauw het klasje in, zette netjes zijn boekentasje in de rek, en begon braaf te spelen. Hup, en mama was vergeten. Ik ben toen maar doorgegaan, omdat ik schrik had dat hij misschien terug zou beginnen wenen als ik nog afscheid zou nemen. Maar ik had eigenlijk toch graag een kusje gehad ;-).

En zo gaat het nu elke ochtend. Hij kan niet wachten om naar zijn klasje te gaan. Met het grote verschil dat ik nu gelukkig toch nog eerst een kusje krijg, en dat hij nog eens enthousiast naar me wuift als ik vertrek. Zalig!

’s Morgens de kinderen afzetten is dus wel een fijne bezigheid! Ze gaan alledrie graag naar school, dus dat is plezant.

Bij Pauline merk ik ook een verschuiving. Tot voor de kerstvakantie, had ze graag dat ik meeging tot aan de kapstok en de deur van de klas. Maar nu is ze niet meer de kleinste. Nu mag ik achter het muurtje blijven wachten, en zij gaat alleen naar de kapstok en alleen de klas in. Nog gauw een wuifke en hup, weg is ze. Zo zie je maar, wat dat allemaal kan teweegbrengen, zo’n kleine broer naar school!

 

 

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

en daar kwam hij…

Dat sporten voormiddag deed me goed. Al was ik net niet gestorven, aangezien het maanden geleden was dat ik nog eens aan beweging gedaan had. Dat gaat weer veranderen nu.

En toen was ik niet meer te houden om aan de schoolpoort te gaan staan. Die natuurlijk later als anders open gedaan werd (of was dat in mijn beleving?). Eerst even Pauline gaan uithalen (en -shame on me- even vragen of Lukas weende tijdens de speeltijd, wat gelukkig niet het geval was), en daarna kwam het grote moment. And I loved it! Hij kwam zeer enthousiast op me afgelopen. ‘MAMAAAAAAAAAAAAA’. Heerlijk. Hij zag er best wel content uit.

Hij heeft het heel goed gedaan! Hij heeft nog efkes staan sniffen, maar is dan toch mee in het kringetje gaan zitten. En toen de juf begon te zingen, was hij op zijn gemak. Hij heeft zelfs al een eerste turnles overleefd. En dat op zijn eerste dag!

Zijn boekentasje wou hij absoluut niet meer loslaten. ‘MIJN boekentasje’. Thuis moest hij nog even het (lege) koekendoosje laten zien, en hij deed zelf zijn boekentas open en dicht, mama mocht niet helpen. Die school heeft nu al een behoorlijke invloed op dat ventje.

En ja, ik heb dan nog maar een beetje zitten snotteren. Want wat lijkt Lukas nu plots zo groot en zo wijs en zo flink! Ne kleuter begot.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

en daar ging hij…

Met 2 daagjes uitstel was het vandaag zover. De zoon zijn eerste schooldag. Tiens, gisteren was dat nog een boeleke. Hoe kan dat nu? Aaaaaaaaaah !

Lukas genas van de ene op de andere dag. Gelukkig maar. Toen hij gisteren de hele dag vrolijk was geweest en goed had gegeten, besloten we dan maar dat hij vandaag kon starten. Mama had het best nog een dagje willen uitstellen, maar dan heb je de rationele mensen rond je (of zijn dat nu sadisten? :p) die allemaal zeiden dat Lukas vandaag wel kon starten. 2e punt was dat de papa er vandaag bij kon zijn, en morgen niet, en hij wilde dat natuurlijk niet missen.

Dus deze morgen maakte ik 3 boekentasjes klaar! 3! Lukas weigert voorlopig nog dat ding op zijne rug te doen, maar meneer heeft dan ook wel een eigen willeke.

Aan de schoolpoort begon hij meteen vrolijk te spelen. Klasgenootje Axel kent hij gelukkig al heel goed. Toen we in school binnenkwamen, gaf hij meteen zijne tut af en wuifde hij vrolijk. Hij ging spelen. Er staat zo een speeltuigje in de grote ruimte en daar speelt hij altijd graag op.

We gingen Pauline haar boekentasje en jasje al weghangen (Amelie gaat al alleen naar de lagereschool-speelplaats), maar zij wilde toch graag Lukas mee naar zijn klasje brengen.

Lukas ging enthousiast mee richting klas. Nog enthousiaster deed hij zijn jasje uit. En al even enthousiast begon hij te spelen in zijn klasje. So far so good.

En toen had ik toch wel het lef om te zeggen dat mama wegging. ‘ikke mee’ was al snel het antwoord. Toen ik zei dat hij in het klasje mocht blijven, klampte hij Pauline dan maar vast. ‘Pauline hier blijven’. Maar Pauline ging naar haar eigen klasje. Ze is natuurlijk wel erg dichtbij, maar dat beseft hij niet.

We zijn dan maar voor het korte afscheid gegaan en hij liep ons brullend achterna. Oh help, mijn moederhart. Pauline nog naar de klas gebracht (die volgens mij toch ook een beetje hare kluts kwijt was) en dan nog eens stiekem aan het raam gaan piepen. 

Hij zat, lichtjes droevig, rond te kijken, in de armen van de juf. Dan zei de juf dat ze in het kringetje gingen zitten. Lukas ging al snotterend naar de deur, richting…eum…bevrijding? En toen de juf vroeg om mee het kringetje in te gaan, schudde hij heel hard nee.

Dan ben ik maar vlug gaan lopen. Ik zal deze middag wel horen hoe het geweest is. Maar ’t is weer zo’ne dag dat ik zeer graag een vliegje wou zijn, daar in dat klasje. En dat ik niet kan wachten tot het 12u is.

Ik ben daarna maar gaan uitsnotteren bij ons mama en sebiet ga ik me volledig afreageren op de zumba. En dan, dan is het tijd om mijne zoon -en dochters ook natuurlijk- weer te gaan halen!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

dat konijntje toch!

Pauline blijft zeer trouw aan haar konijnenwekkertje. Tot op de seconde nauwkeurig weten wij wanneer dat konijntje wakker wordt. Heel zelden zal ze eens iets langer slapen, maar meestal springt ze echt uit bed als dat konijntje wakker wordt. In het weekend durf ik het zelfs iets later te zetten, en dat lukt. Natuurlijk maar een beetje later, we moeten er geen misbruik van maken (en anders staat ze toch in de gang te brullen dat het konijntje maar niet wakker wordt).

In de schoolvakanties mogen de meisjes altijd eens bij de mimi gaan slapen. Ieder om beurt. Heerlijke indivduele aandacht en pure verwennerij is dat voor hen. Ik heb mimi al voorbereid dat binnenkort er nog eentje achter gaat beginnen vragen! En voor mij is het natuurlijk ook een pak relaxter ;-).

De thuisblijver mag dan ook altijd iets extra. (en ja ook daar zal binnenkort eentje dat beginnen door te krijgen, en moeten we een nieuw systeem bedenken). Amelie vindt het zalig om dan eens een nachtje bij mama te slapen. De papa mag dan de nacht doorbrengen in 1 van de meisjes hun bed.

Pauline kiest er voor om in haar eigen bedje te slapen, maar dat mama dan wel bij haar op de kamer komt slapen, in Amelie haar bed. Nu hebben die dochters van mij van die gezellige hemelbedden, dus af en toe vind ik dat wel eens leuk.

Deze keer besliste Paulinetje echter dat ze toch ook eens in het grote bed wou slapen. Zogezegd, zo gedaan, en alle spullen werden verhuisd. Kus, knuffel, slaapwel.

Nog geen 2 minuten later, stond Pauline in de gang triestig te sniffen. ‘HOE WEET IK NU WANNEER HET KONIJNTJE WAKKER WO-HOOOORDT?’

 

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

naar school?

Onze Lukas mocht vandaag starten in het kleuterklasje. Ik zou ik natuurlijk niet zijn, als daar geen hoop getwijfel aan vooraf was gegaan.

Ik twijfelde namelijk of ’t menneke er al klaar voor was. En ligt het nu aan het feit dat hij de kleinste is, een jongen of gewoon wat trager? Of ligt het aan mij, maar hij lijkt toch nog oh zo klein. Zag ik dat ventje nu al wel naar school gaan? Ja de ene moment dacht ik van wel, de andere moment weer niet.

En toen hoorde ik dat in januari, na het starten van de nieuwelingskes, er meer als 30 kleuterkens in dat klasje zouden zitten. In februari zou die groep dan opsplitsen. Ok, de beslissing leek gemaakt, mijne zoon laten starten in een groep van meer als 30 kinnekes, no way, ik zou het kind de eerste dag al meteen een trauma bezorgen. Hij zou dus starten in februari.

Maar toen kwam het nieuws: de groep werd toch in januari al opgesplitst. In Lukas zijn klasje zou een volledig nieuw groepje starten, de voorgangers schoven door naar het kikkerklasje (zoals bij Amelie het geval was toen). Aangezien het nogal een grote school is, leek dit dan toch wel het ideale moment om toch maar te starten. Kleine groep, allemaal nieuwelingskes. Hij zou dus in januari starten. Mét pamper weliswaar, want ook daar hou ik hem nog even klein in en dat stel ik maar uit…:o (oh ja hij is er ook nog niet klaar voor natuurlijk)

Ik begon dan maar aan de voorbereiding. Boekentasje, er over vertellen, naar het info-avondje. Bekertje en koekendoosje stonden klaar.

Ik heb er natuurlijk nog wat over zitten leuteren. Misschien liet ik hem pas starten in de 3e kleuterklas, hij zou wel eens spoorlooskunnen zijn op maandagmorgen enzo. Loslaten noemen ze dat, naar ’t schijnt. En dat bij de laatste, moeilijk jong. Ja, W heeft het weer geweten, en ik heb nog eens zitten zagen voor ne 4e, maar helaas, hij wil er nog altijd niet van weten. Puh!

Dus ja, ’t was er om vragen, zeker? Zondagmorgen haalden we Lukas met hoge koorts op. In de loop van de dag kreeg hij diarree en wilde absoluut niet eten. Heel hangerig. ’s Nachts kakte hij zichzelf nog eens volledig onder.  Daar ging zijn eerste schooldag, die schooldag waar ik zoveel over bezig was geweest. ’t Zal met een paar daagjes (of een week?) uitgesteld worden.

Ik ga ’t ventje dus nog maar wat knuffelen enzo 🙂

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

onthaasten in 2012

Mag ik jullie alsnog een zeer mooi 2012 toewensen? Op blogjaar was 2011 een zware flop hier, maar ik steek het op dat fotoproject 365 waar ik ook aan meedeed (de foto’s staan echter alleen op gezichtenboek) in combinatie met mijn job enzo dat ik een totale writersblock had.

Dus hopelijk is mijn 37e poging om mijn blog nieuw leven in te blazen, de juiste. In 2012 willen wij hier vooral op een rustiger tempo leven. Van hot naar her rushen, met 3 kids, is voor niemand aangenaam.

En dat brengt me even terug tot het verhaal van mijn werk…Inhoudelijk zeer toffe job. Serieus. Maar ik maakte enorm veel overuren, en er werd toch wel veel flexibiliteit verwacht. Zodat ik op de meest moeilijke momenten altijd maar weer moest puzzelen voor opvang enzo. Akkoord, ik had ook veel flexibiliteit om mijn uren soms zelf in te vullen, maar ik werkte gewoon te veel uren. En dat voor iemand die zeer bewust halftijds wilt werken, om er nog voldoende te zijn voor haar gezinnetje.

De 1e krak kwam er vorig jaar al in mei. De onthaalmoeder nam volledig augustus verlof en dus vroeg ik ouderschapsverlof. Uiteindelijk heb ik het gekregen, maar er ging een hele soep aan vooraf. In een boze bui belde ik toen al met W dat ik dat niet vond kunnen en dat ik er terug mee ging stoppen en ratelde maar door. Nu is W de ideale persoon om me te weten kalmeren (wat nodig is zo af en toe) en te nuanceren. Eerst maar eens dat maandje ouderschapsverlof afwachten en dan rationeel erover nadenken.

En dan was er ouderschapsverlof. In de grote vakantie. Volledig leven op het ritme van de kinderen. Er wachtte na die maand een overvolle agenda me op op mijn werk, met weer de meest onmogelijke uren en sowieso overuren. Ik kreeg het al spaans benauwd met de gedachte alleen. Krak 2.

Krak 3 kwam er op onze eerste dag vakantie in Zwitserland. Voor we gingen intersoccen, gingen we een dagje op bezoek bij vrienden. En daar heerste zo een onthaaste sfeer. Om zalig jaloers op te worden. Sinds ik terug ging werken, was die sfeer thuis toch wel beperkt tot het minimum. W heeft nog eens promotie gemaakt, zeer leuk natuurlijk, maar nog meer en langer werken en thuis nog eens verder werken. En ik vloog ook maar door het leven heen.

W voelde het zelf ook en gaf ook toe dat het mooier kon zijn als we wat rustiger zouden leven. En na veel gepalaver in de zwitserse bergen, en thuis ook nog, namen we dan toch de beslissing. En ik weet dat ik als een vreselijk wispelturig mens begin over te komen, maar ik zou terug thuisblijfmama worden. We zullen wel zien wat de toekomst brengt, komt er een job die mij aanstaat en ik zie zitten in combinatie met mijn 3 kindjes – die ik dus ook zo moeilijk kan loslaten – dan kunnen we er wel weer voor gaan. Maar het heeft geen haast.

Wij gaan dus wat meer onthaasten in 2012. Als de kinderen thuis zijn, er volledig zijn voor hen. Zelf bakken (want ik ben de trotse eigenaar van een kenwood geworden, woehoe!), gewoon meer qualitytime met de kinders, terug sporten… En mijne man wat soigneren, want hij blijft het natuurlijk wel druk hebben op zijn werk.

Oh en daarnaast wil ik nog 6 kg afvallen ook, dat even terzijde 😉

Wij gaan dus voor een mooi 2012 (en maar hopen dat de wereld nog niet vergaat) en dat wens ik iedereen toe!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized