klopterop

Onze Lukas, ge kent hem nog wel, dat lief, schattig, knap zoontje waar ik al eens over durfde te vertellen. Awel, hij is nog steeds lief, schattig en knap (uiteraard!) maar hij heeft zo ook een paar vervelende karaktertrekskes ontwikkeld. Boos worden, dat hoort bij de leeftijd, dat weten we ook wel, maar dat hij zeer losse handjes heeft, dat vind ik iets minder leuk.

Hij klopt er namelijk nogal graag op los. Vooral op zijn eigen gezinsleden, jawel. (al ben ik ook wel blij dat het niet zo’ne hooligan in de klas is, al laat hij zich daar ook niet doen).

En als ‘em dan toch aan ’t kloppen is, tja dan is hij eigenlijk niet te stoppen. Het in de hoek zetten heeft bij Lukas wel een goede werking. ’t Is echt een afkoelhoekje dan voor hem, ’t Kan zijn dat er nog eens even een grommetje uit die hoek komt, maar hij bedaart er wel (meestal).

Het leukste klopincident dat we tot nu toe hadden, was toch wel achterop de fiets. Hij was boos (voor de verandering, ha), want hij wou zelf fietsen. Van mij mag hij een klein stukje altijd zelf fietsen, maar daarna gaat hij weer achterop, anders zijn we zo’n 8 uur onderweg, denk ik. Eerst leren trappen, dan volledig zelf naar huis fietsen, is dan ook mijn motto (hij zit nu nog op zo’n zeer simpel loopfietsje, nee niet eens zo 1 voor je evenwicht te leren bewaren, want – pas op- dat durft de kloppende held natuurlijk niet.) Maar zijn motto is het daar niet echt mee eens, dus durft hij nogal eens boos te reageren als ik hem achterop zet.

Eén keer was hij echt wel boos, dat hij een beetje zichzelf verloor in die boosheid. Eerst wat roepen (ik wil zellllleeeeeuuuuufffffff fietsen x 80), dan begon hij maar op mijn rug te kloppen, en toen hij helemaal over zijn toeren ging, knijpen en bijten.

Mooi zicht moet dat geweest zijn, moeder zoonlief  totaal negerend, vrolijk verder fietsend…

Aan de andere kant blijft hij -oh hiephoi wat ben ik blij- op een zeer vertederende manier stappen, is zijn uitspraak nog steeds überschattig en kan hij zo innemend lief zijn.

Gisterenavond ging hij slapen. Even een woedebuitje natuurlijk, want slapen wou hij niet en moe was hij al zeker niet.

Toen kwamen we aan zijn bedje, en zijn favo-knuffel kikker ligt in bed.

mama: kijk kikker ligt op je te wachten. Hij is blij dat je bij hem komt liggen.
Lukas: (schattig en vertederend glimlachje) Ik ga bij kikker liggen!
wat hij dan ook doet, en nestelt zich -ook weer heel schattig- in zijn bedje.
mama: kikker is moe. Ben jij ook moe?
Lukas: joa (maar dan echt echt op zo’n superlief toontje)

En gelukkig zijn die smeltmomenten nog vaak genoeg aanwezig, dat we het eroploskloppen ook weer even vergeten zijn 🙂

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s