Tagarchief: gezondheid

de gevoelige longskes

Vandaag moest ik met onze Lukas terug op controle bij de kinderarts. Hij was al een paar dagen terug aan het ‘piepen’, dus ik was wel blij dat we terug op controle gingen.

Tja, Lukas heeft heel gevoelige longskes. Bij het minste dat hij oppakt, zal dat waarschijnlijk op zijn longen slaan. Blijven aerosollen dus. Misschien toch maar eens uitkijken voor een eigen aerosol-apparaatje dan.

Het feit dat hij nu ook wat eczeem had, maakt dat de kans reëel is dat hij later astma gaat ontwikkelen. We konden nu best preventief te werk gaan. Op een kamertje leggen waar het kaal is, geen knuffeltjes, dekentjes, kleren. Nu moet je weten dat Lukas nog steeds bij ons op de kamer ligt, en dan nog wel in het dressing-gedeelte. Hij ligt dus echt tussen de kleren. Ik heb daar eigenlijk nooit bij stilgestaan.

Zijn kamertje is nog kaaltjes, en dat zal dus zo gaan blijven. Dit weekend zullen we zijn bedje dus naar zijn eigen kamer verhuizen. Snif. Ik had hem graag nog efkes bij mij op de kamer gehad. Maar ja, als het hem kan helpen, doen we dat he.

Wij slapen op de 2e verdieping, de kinderkamers zijn op de 1e verdieping. Lukas is er eentje dat veel wakker wordt ’s nachts, dus elke nacht naar beneden sjaffelen, daar heb ik niet zo veel goesting in. De logeerkamer is ook op het eerste, dus vrees ik dat we -romantiek ten top dus- afwisselend op de logeerkamer gaan liggen, zodat we niet altijd diene trap hoeven te doen ’s nachts.

Of wie weet gaat meneerke plots heel goed slapen, maar dat zal wel wishful thinkin zijn, zeker?

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Lukas @ the hospital

Lukasje was al een tijdje goed ziek. Hoesten en koorts en al. Weer aersollen dus, weer antibiotica. Maar ’t ventje bleef maar ziek. En als kers op de taart, weigerde hij te drinken. Tja en dat is niet goed voor zo’n kleintje he. De dokter zat ondertussen met de handen in ’t haar, en stuurde ons dan maar door naar ’t ziekenhuis. Tja dan weet je het al he, dat wordt een verblijfske ginder. Dat was dus vorige week vrijdag. De meisjes nog van ’t school gaan afhalen, bij de oma afgezet, en dan met kleine vent naar het ziekenhuis.

Bloedtrekken bij een baby is dus niet evident he. 4 keer hebben ze dat manneke geprikt, 4 keer!!!! En ze bleven maar met die naald op en af in zijne arm gaan, zo triestig jong. En zo flink dat onze Lukas was, nie-te-doen, amai echt om trots op te zijn.  Nog wat fotookes getrokken, waarop een beginnende longontsteking te zien was. Oh ja en als extra cadeautje had hij er nog een dubbele oorontsteking bijgekregen.

2 nachtjes hebben we in het ziekenhuis moeten blijven. De nachten waren pure hel, zo onrustig dat hij was. Maar voor de rest heeft Lukas er zo nog niet te veel last van gehad, van in het ziekenhuis te blijven. Wat wil je, mama die constant bij je is, zonder dat ik moest koken, wassen en achter 2 andere bengels aan te hollen. Dus volledige aandacht. Alé ja, zo erg kan dat toch niet zijn he.

Net 9 maanden werd hij zaterdag. Dus op de dag dat hij (ongeveer) even lang uit de buik was als hij er ingezeten had, keerde hij nog eens terug naar zijn geboorteplekje. Oh en valentijn heeft hij ook nog voor een deel enkel met de Liefde Van Zijn Leven (voorlopig althans nog 🙂 ) kunnen doorbrengen. Slim gezien. Maar kom, we waren nog net op tijd terug thuis om me mentaal voor te bereiden op mijn eerste werkdag.

Nu gaat het wel met Lukas, drinken doet hij de ene moment al beter dan de andere, hoesten doet hij de ene moment ook nog wat meer als de andere, maar hij is wel terug contenter. Elke dag een beetje beter.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

over een slordige mama en een zielig zoontje

Aerosollen moest hij dus. Ikke naar de apotheker voor al het spul te gaan halen. Mondmaskertje was niet nodig, want dat had ik al. Nu moet je weten dat mijn dochters eerder gevoelige oren dan gevoelige luchtwegen hebben, en aerosollen heb ik dus bij elk meisje maar 1 keer moeten doen. Maar kom ik had een maskertje, lang geleden gebruikt. Nu moet je eigenlijk ook nog weten dat ik  niet altijd even netjes ben, en dingen meestal op een plaats leg waar het helemaal niet thuishoort. Dus kan je je wel inbeelden hoe trots ik wel was dat dat mondmaskertje braaf lag te liggen waar het moest liggen: in het apotheekkastje. Meteen van de eerste keer gevonden! Een heel prestatie voor mij!

En toen was het tijd om te aerosollen, en om te ontdekken dat ik wel dat mondmaskertje ter beschikking had, maar geen ‘buisje’ -ale ja je weet wel dat verbindingsding tussen het aerosolmachine en het maskertje-. Lap, dat was dus niet op de juiste plaats belandt. Een herinneringske ver weg in mijn geheugen deed eigenlijk zelfs vermoeden dat dat buisje gewoon meegegaan was met het aersolmachine zo nen hele lange tijd geleden dus.

Daar ging mijn ordelijke supervoorbereiding waar ik zo trots op was. Ventje mocht nog naar de apotheek van wacht bollen voor zo’n maskertje, want we vonden het toch echt wel noodzakelijk dat hij diezelfde avond nog begon te aerosollen. Ach ja nu ben ik de trotse eigenaar van 2 maskertjes en 1 buisje. Als dat nog maar in mijn apotheekkastje past.

Verder is ons Lukasje echt wel heel zielig. Een jammerend, zeurend, wenend ventje. Tenzij hij slaapt of ik er mee rondwandel. De eerste nacht was hel. Zo wat elk half uur raakte hij een beetje in paniek door zijn kortademigheid. Om 2 uur kreeg ik hem helemaal niet meer getroost en zijn we nog maar eens gaan aerosollen. Dat deed wel deugd en kon hij er weer voor een uurtje ofzo tegen. Vandaag gaat het wel al wat beter, hij ‘groost’ al minder hard, maar hij ‘groost’ nog wel. De koorts is minder, maar ze is er nog wel. En het zeuren, daar doet hij ook nog even mee verder.

Reacties als ‘hoe, hij is toch maar 1ne keer wakker geweest’ van iemand die doodverbaasd was dat ik zo moe was, na helnacht, werd dus overduidelijk niet zo geappreciëerd. Deze nacht is gelukkiger al iets rustiger verlopen. En oh ja, hij is zeker zo’n 2 minuten content geweest zonder dat ik hem vasthad. Goed he. Dat hij maar snel beter is!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Respiratoir Syncytiaal virus

Ofwel beter gekend als RSV…

Lukas is wat gevoeligskes aan zijn luchtwegen.  Dat had ik al eerder door. Al een paar keer mee naar de dokter geweest, maar meestal kon er niet zo veel aan gedaan worden. Nu was hij weer zo aan het ‘groozen’, dus gaf ik hem iets voor de slijmpjes wat los te maken. Gisterenmorgen had hij een beetje koorts, en ‘groosde’ hij nog steeds. En dat werd op korte tijd plots veel erger. In de namiddag werd hij wakker na een dutje, en viel niet veel daarna al terug in slaap in mijn armen, dus dat was toch al een eerste alarmbelletje. 2 uur later werd hij plots bruusk wakker, en begon meteen hard te wenen. Ik haalde hem op en hij gloeide! Zijn hoofd was knalrood! En het verdict gooide me bijna van mijne stoel (als ik op ene had gezeten). 40,6° had dat ventje. Ocharme!!!

Deze morgen meteen gebeld voor een afspraak bij de dokter (en toch niet gekozen voor de knappe kinderarts ), kon ik pas om 17 u 15 daar terecht. Heel snel werd duidelijk dat hij zich miserabel voelde. Zeuren, slappekes, heel weinig eetlust, enkel op de arm willen en veel slapen. En hoesten, dat het pijn deed. En dat ‘groozen’ werd alleen maar erger, en hij begon ook nog eens te piepen. Koorts.

De dokter hoorde meteen dat het niet goed zat bij ons manneke. Hij heeft het goed te pakken, zo ziek…Ze zei dat hij eigenlijk enorm flink was voor hoe hij zich zou moeten voelen. Ons kranig ventje. Tja de behandeling was snel duidelijk: aerosollen. Hij vond het niet zo leuk, maar was zo slappekes tegen de avond dat hij eigenlijk gewoon in slaap viel, zich verzetten was te vermoeiend.

Dus voor de eerste keer ziek, en meteen tegoei…Ik ga hem alvast heel goed vertroetelen de volgende dagen en nu maar hopen dat het aerosollen snel beterschap mag brengen

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

over de kinderarts…

Ik zag hem voor het eerst zo’n 48 uur na de geboorte van Lukas. Je kent dat wel, superverliefd op dat klein boeleke, superemotioneel, vermoeid en de hormonen én de adrenaline die door je lijf gieren. En toen kwam hij binnen. Het leek wel of hij net weggelopen was uit zo’n ziekenhuisserie, daar loopt toch ook altijd een knappe dokter rond. Knap man. Nie-te-doen. En zeggen dat ik nooit naar de KA ging (de vorige, daar had ik niet zo’n goei ervaringen mee) maar gewoon naar de huisdokter. Tsss.

In elk geval, ik ben diene daar beginnen aanstaren (wat doet die knappe man hier op mijn kamer?), en met een glimlach om bij weg te smelten, kwam hij mijne zoon onderzoeken. Knappe kinderarts vertrok en ik kon alleen maar ‘wauw’ uitbrengen. Werner heeft me dan na 5 dagen maar het ziekenhuis uitgesleurd, want diene knappe kinderarts was te knap naar zijn mening. Haha. (Wees maar gerust sjoepie, ik geef gewoon mijn ogen de kost, moet kunnen, niet?)

misschien overdrijf ik een beetje, maar ’t is maar da ge het juste gevoel krijgt he!

Toen Lukas zo’n 6 weken was ofzo, had dat ventje ’s morgens zo’ne lelijke hoest, dat het wel leek of hij er ging in blijven, dus maakte ik maar een afspraakje met de knappe kinderarts. Knappe kinderarts kon niet echt iets vinden, dus volgens hem was er niks aan de hand. Oh ja ik was ook het voorschrift voor één of ander iets kwijtgespeeld, en dat mocht hij nog eens opnieuw voorschrijven dus. Toen hij vroeg wanneer ik naar Kind en Gezin moest, moest ik met schaamrood vertellen ‘morgen’, maar kijk, als uw zoontje hoest, gaat ge toch naar de KA zeker?

En nu was Lukas al een hele week ‘in zijne zeur’. En zo constant een lichte verhoging, net of net geen 38°. En da bleef maar duren. En nie meer content, terwijl hij anders het meest contente manneke is dat ge u maar kunt inbeelden. En da zeuren werd toch wel erger. Volgens mij zag ik ook wel die eerste 2 tandjes klaarzitten, maar stel dat er nu iets anders scheelde. Ge weet da toch nie zeker he? Misschien had hij wel een oorontsteking ofzo, en had hij pijn en deed ik er niks aan. Werner was het met mij eens (jawel, ik overleg zo’n dingen met mijn wederhelft) da ik het best toch eens liet nakijken. Dus na maanden kon ik nog eens mijn ogen de kost gaan geven.

Ik begon met mijne uitleg ‘hij zeurt en is al een hele week zo hangerig’. Zoonlief laat zijn liefste en breedste glimlach zien, en is daar het hele consult supervrolijk geweest. Oké, die uitleg kwam ook al niet zo goed over, vrees ik. Volgens knappe kinderarts waren er zeker nog geen tandjes. Er was wel wat uitslag op zijn buikje, wat kon wijzen op een virale infectie, en wat slijm op de longskes. ‘Ik kan je naar huis sturen met een ‘hoestsiroopje” (geen echte hoestsiroop, want da mag nu dus nog nie). Lap, sebiet gaat die echt geloven dat ik eerder kom voor de dokter dan voor mijne zoon. Ach ja, ’t is altijd een schoon zicht, dus kwaad ben ik er niet van, en des te beter dat Lukas niks ernstigs heeft.

N.B. Maar over die tandjes was hij wel fout! Want tandje nummer 1 komt piepen, en ge kunt het al voelen.  Snif daar gaat dat tandloos lachje alweer. ’t Zullen dus toch de tandjes geweest zijn. Flauw dat dat venteke is geweest. De meisjes hebben daar nooit zo voor gezeurd. Dat bewijst ook maar 1 ding: mannen zijn flauwer! en dat blijkbaar al van jongs af aan.

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

apo-abo

Zo seh, net mijn abonnementje voor bij de apotheker terug bovengehaald. Ik zal er weer 1 van de beste klanten worden, de volgende maanden, vrees ik. Vandaag ging ik voor snottebellen-bestrijders. Iedereen onder de 30 jaar hier in huis heeft er last van.

‘wat mag het zijn?
‘nesivine graag…voor baby’s. En oh ja, als ge dan toch daar staat, brengt er dan ook meteen eentje mee voor kinderen. En waarom niet, eentje voor volwassenen ook. Geldt het 2 + 1 gratis-principe hier niet?. Een klantenkaartje mag ook.’

Na gisteren de zoveelste snottenbellenvangst (en plots herinner ik het me weer, dat is niet, niet zeg ik u, evident bij baby’s), overwoog ik dan ook om te emigreren. Ik vraag niet veel, enkel een landje waar het heel het jaar door 25° is (hoezo veeleisend?). Te warm is ook niet goed voor mijn gevoelig huideke. Iemand tips?

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized