Tagarchief: kinnekes

blote poep

Er zijn in ’t gezin hier enkele personen die prefereren zonder onderbroek te slapen, andere dan weer mét.  Hoe het met de volwassenen zit, zijn jullie zaken niet, maar die van de kleine kinderen mag ik voorlopig wel nog even met jullie delen.

Tja onze Lukas zal nog wel een tijdje met pamper slapen.

Amelie heeft eens 1ne nacht geprobeerd zonder onderbroek te slapen, en vond dat maar niks, dus toch maar weer een onderbroekje aan om te slapen.

Pauline wil het volledig zonder. Eigenlijk slaapt ze het liefst van al zonder kleren aan, zegt ze, maar uiteindelijk heeft ze dat toch nog niet geprobeerd. Of ze nu een pyama of een slaapkleedje aan heeft, ze wil geen onderbroek aan.

Nu is ons Pauline nogal een ‘wizzewes’ in bed, en ligt nog regelmatig boven de lakens of ondersteboven als ik ’s avonds nog eens ga piepen voor ik ga slapen.

Ik kijk altijd eerst bij Amelie, die ligt meestal gewoon nog ongeveer zoals ze er is ingekropen enkele uurtjes vroeger. Bij Pauline is het spannender. Wat zie ik het eerst? Haar gezicht of…een blote poep?  Maar ik dek het poepeke (en de rest van haar lichaampje) toch altijd terug toe, zodat ze zeker gene kou kan vatten.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Het lot uitgedaagd…

Een heel aantal weken geleden  besloten W. en ik apart te gaan slapen.  Omdat onze Lukas naar een kale kamer moest, ’s nachts nogal veel wakker werd, en ik geen zin had om elke nacht 20 keer de trap op en af te lopen.  En misschien toch ook om den andere af en toe eens wat nachtrust te gunnen. Dus zo ging ene op de logeerkamer, en de andere bleef op het 2e verdiep. ’t Was op een typische en heel eerlijke papa-mama-manier verdeeld (mama’s doen nu eenmaal altijd meer, ja toch?) en zo deed ik 5 nachten per week de nachtshift en ’t ventje 2.

En nu ging het al zo’n 2 weken goed. Niet opstaan, zelfs ’s morgens niet vroeger ofzo. Geweldig. En zo vroegen we ons af of we het risico konden nemen allebei terug samen op onze eigen kamer te slapen. Ik durfde niet goed, stel nu eens dat we het lot hiermee zouden uitdagen. Maar hij bleef maar goed slapen, dus nu liggen we al 6 nachten terug samen op de kamer.

Nog eventjes wil ik erbij vermelden dat onze dochters geweldige slapers zijn, echt waar. Die gaan ’s avonds slapen en die horen we ’s nachts niet. Ze gaan braaf zelf naar ’t WC, als het nodig zou zijn. Heel soms begint er eentje iets te vroeg rond te lopen, maar dat valt allemaal wel goed mee. Brave slaperkes. Gelukkig maar, ik wil er niet aan denken, 3 onrustige slapers.

En sinds we dus het lot uitgedaagd hebben, hebben beide meisjes al eens in bed geplast, is Amelie uit bed gevallen en riep Pauline eens om 2 u ’s nachts dat ze naar beneden wou. En ja hoor, u raadt het al, onze Lukas is terug onrustiger, en wordt weer op een onmenselijk vroeg uur wakker.

Alé komaan, arye you kidding me?

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

over geslachten enzo

Het valt de aandachtige lezer wel op, ik zie Lukas graag. Ik geniet van dat babietje, misschien nog net dat tikkeltje meer omdat het mijn laatste boeleke is (ja ik geef de strijd voor ne vierde stillekes op…). Ik kan er wel mee leven, want geef nu zelf toe, ’t is toch een prachtig gezinnetje he, dat ik hier op de wereld heb gezet.  Maar de meisjes wil ik hier zeker niet uit het oog verliezen, ik zie hen ook heel heel erg graag.

Al voor er kindjes waren, zei manlief dat wij 3 dochters gingen krijgen. Oh ja, ik vond dat wel een ok-idee, want meisjes, daar heb je toch wel mooiere kleertjes voor en je kunt staartjes maken, en zijn ze ook niet gewoon liever? :o. Jongens zijn zo’n wildebrassen en ge moet ze altijd maar hetzelfde aandoen. Alé ik dacht niet zo strak als ik het hier nu neerschrijf, maar mijn blog is er nu eenmaal om te overdrijven.  Hubbie zag het ook helemaal niet zitten om wekelijks naar de voetbal te gaan kijken,  en als er ne jongen bij zou zijn, moest hij die leren banden vervangen en dat zou bij meisjes niet moeten…(zo macho!!)  (en blijkbaar zijn er nog mannen met gelijkaardige ideeën)

En zo werd onze eerste een meisje. En gelukkig dat we waren. En we wilden zo snel mogelijk een tweede, en wat zou het toch mooi zijn dat dat terug een meisje zou zijn, dan zouden ze veel aan elkaar hebben. En ja hoor, een tweede meisje. We waren goe bezig!

Tussen nummertje twee en nummertje drie zat wat meer tijd. Dit dankzij de verbouwingen en bepaalde twijfels. Maar ‘opeens’ was ik zwanger van een derde. ’t Ventje bleef er van uitgaan dat het rijtje gewoon verdergezet ging worden, maar ik was er niet zo zeker meer van.  Er is maar één ding dat je kan doen, en dat is den 20wekenecho afwachten. Amelie wilde dolgraag een broertje, dus voor haar was het ook wel spannend.

En toen zagen we dat piemeltje op de echo. ‘Oh ’t is ne jongen’ riep ik meteen uit. En ik had meteen het gevoel dat dit zo moest zijn. Heel raar eigenlijk, ik had dat niet verwacht. ’t Ventje was wel even in shock, en heeft toch wel wat moeten wennen aan het idee, laat ons eerlijk zijn. Maar nu -want als we in clichés praten, doen we dat ook meteen tegoei- zouden we echt niet meer zonder ons zoontje kunnen. ’t Ventje geeft het ook toe, hij is nu toch ook wel heel blij met zijne zoon.

En ikke. Awel ik geloofde niet in dat cliché dat de band moeder-zoon toch wel anders is dan moeder-dochter. Hoe kon dat anders zijn? Mijn dochters zijn toch ook om op te eten, ik zie die toch ook dolgraag? Maar het is toch wel zo, en ik kan dat gevoel nog steeds niet helemaal duiden. Mama zijn van een zoon is gewoon geweldig (ok hij is nog maar net 1, maar toch…) Alhoewel ik -en het spijt me zeer- wel heel erg blij ben dat ik 2 meisjes heb, want ik zou het vreselijk gevonden hebben moest ik geen dochters gehad hebben. Maar nu is het gewoon perfect zo.

En weet je wat, er zijn wel mooie kleertjes voor jongens, lekker stoer enzo :-).

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

het eerste fietsritje

Mooi weer en een mama die kon ‘schoolpoortmoederen’, dus eindelijk kon ik eens met de fiets de meisjes van ’t school gaan halen.

Voor Lukas werd dat meteen zijn allereerste fietsritje. ’t Ventje goed ingepakt en dan op het fietsstoeltje. Hij vond het G-E-W-E-L-D-I-G! Rondkijken en maar glimlachen.

Amelie fietst ondertussen al heel goed zelf naar huis, en Pauline mocht plaatsnemen in de fietskar (en zij vond dat geweldig dat ze de fietskar helemaal voor zich alleen had). En dat vond hij alleen nog maar plezanter, een zus die naast hem fietste, waardoor hij bijna heel de terugweg heeft zitten gieberen.

’t Was een hele stoet die ik bijhad, met mijn 3 kinders. En op dat moment werd ik nog eens zalig overweldigd door een gevoel van trots. Trots op mijn stoet. Op mijn mooi gezinnetje.

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De kinnekes en de opvang

Ik ben ondertussen al aan mijn 5e werkweek bezig, dus tijd om even terug te blikken.

Lukas gaat nu al 3 weken naar de onthaalmoeder. Met haar ben ik echt met mijn gat in de boter gevallen. Zo’n superfantastische vrouw. Dat het nog eens perfect op de ligging naar het werk is, en ik dus totaal niet moet omrijden, is leuk meegenomen. Lukasje doet het goed ginder. ’s Morgens zeurt hij altijd wel even als ik vertrek, maar daar stopt hij ook meteen mee als ik vertrokken ben. Hij eet er goed, slaapt er goed en speelt er goed. De eerste keer was dat toch wel een beetje raar, mijn zoontje bij een ‘vreemde vrouw’ achterlaten. Maar het klikte meteen met haar, en dat maakt het toch wel wat makkelijker. Wat leeftijdsgenootjes, zo kunnen ze fijn hun eerste jaartjes met elkaar opgroeien. Het leek me eerst niet zo’n goed moment voor Lukas, aangezien hij toch wat ‘verlatingsangst’ heeft, maar daar heeft hij ginder blijkbaar toch geen last van. En ondertussen kent ‘em ons Ria al goed. Super dus!

De meisjes moeten af en toe eens naar de naschoolse opvang. De eerste keer dat ik Pauline daar ging ophalen, begon ze te wenen toen ze me zag. Het was toch wel een lange dag geweest. Maar ze gaan graag, er is daar echt wel heel veel speelgoed, dus ze spelen daar fijn. Wel is het vermoeiend. Vooral Pauline heeft daar toch wel wat last van.

De meisjes gaan dan wel graag naar de opvang, je merkt toch dat ze wat last hebben van de aanpassing. Tja, ze hebben nooit anders geweten dan een mama die thuis was. Bij Amelie merkten we dat wel wat in haar terug wat meer vervelende gedrag. Bij Pauline kwam vooral de vermoeidheid opzetten. Ook haar juffrouw merkte dat ze er toch wel wat hinder van ondervond. Zo weent ze al eens wat sneller in het klasje, en vraagt dan achter mama, iets wat ze daarvoor eigenlijk niet deed. Pauline had dan ook dringend nood aan enkele rustdagjes. Gisteren is ze bij de oma gebleven, en vandaag, op mijn vrije dag, mag ze ook gezellig bij mij blijven. Amelie had deze morgen ook plots last van ‘buikpijn’, zij die anders altijd zo graag naar school gaat, wou vandaag ook bij mama blijven. Ach ja, ze zijn toch nog klein, dus zijn we vandaag gezellig met z’n allen thuis. Eventjes bijtanken bij de mama. Morgen is het geen school, maar moet ik toch gaan werken, dus compenseren we dat zo maar een beetje.

Maar algemeen bekeken, gaat het wel goed. Ze doen dat superflink, mijn kindjes.

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2010

Onze beste wensen voor 2010!!!!

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Schaapwel

Zondagvoormiddag hadden we nog eens een portie kindercultuur op het programma staan. Een peuter/kleuterdansvoorstelling over het slaapritueel. Normaal gingen we als voltallige gezinnetje, maar omdat Lukas toch nog niet 100 % was, ben ik alleen met de meisjes gegaan.

Van zo’n dingen kan ik dus echt supergenieten. De meisjes ook. Ze kijken echt geïnteresseerd. Alle aspecten van het slaapritueel kwamen aan bod, op een speelse manier, al dansend. Je weet wel, boekjes lezen, wassen, omkleden, gezellig toegedekt worden.

Ook werden de verschillende karakters van de meisjes weer eens enorm duidelijk. Amelie is enorm introvert, zeker naar anderen toe, Pauline is net niet extravert. Amelie keek in stilte toe (en vertelt nadien, als we terug thuis zijn, in geuren en kleuren wat ze gezien heeft), Pauline vertelt ter plekke zelf wat dat die daar allemaal aan het doen waren, op een superenthousiast toontje.

Na de voorstelling (en je moet je daar nu geen podium en 200 toeschouwers bij voorstellen, nee, we zitten allemaal in een grote kring rond de ‘performers’) mochten ze nog even spelen. Allemaal dingen die iets met slapengaan te maken hadden: iets met zeepjes, een knuffelbad, een tent,  wiegjes, enzovoort…’t Was tof.  En al de kinnekes (alé de meesten dan toch) waren in pyama, fijn toch!

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized