Tagarchief: Lukas

echt niet klaar

Lukas is nog niet zindelijk. Verre van. Hij wil niet op het potje (ale ja hij blijft wel zitten, maar kijkt niet echt gelukkig) en van de WC heeft hij gewoon echt schrik.

Vlak voor hij naar school ging hebben we er ons nog eens aan gewaagd. Geen succes natuurlijk, anders zou ik nu niet verkondigen dat hij nog niet zindelijk was. Het stoort hem niet, een natte broek. Tegen het einde van die probeerweek kwam hij wel al melden als zijn broek nat was, but that was it.

Wat ik geleerd heb van mijn periode uit de opvoedingswinkel, en ook vanuit cursussen en ervaringen enzo, weet ik dat als er na één week, maximum 2 weken nog niks vordering in de zaak zit, je er beter even mee kunt stoppen. En dat hebben we toen gedaan. Hadden we toen bvb wel -al-was-het-maar-één succesje gehad, dan had ik doorgebeten. Maar ik heb nog geen enkel plasje zien belanden in dat potje.

Dus meneertje vertrok met pamperbroek naar school.  Dat mag. Gelukkig leren de juffen ook bij. Vroeger moesten ze droog zijn, tegenwoordig beseffen ze al wel dat ieder kind zijn eigen tempo heeft. En onze Lukas heeft gewoon een wat trager tempo – dat merken we in alles.

In de krokusvkantie wou ik het nog eens proberen, maar toen kreeg hij koorts en heb ik het toch maar weer uitgesteld.

Vorige week werd ik aangesproken door de kinderverzorgster van het klasje. Of we het niet nog eens zouden proberen, om een onderbroekje aan te doen. Ik ben nu eenmaal een makkelijk mens, en zei dat we dat wel eens konden doen.

Gelukkig was hij niet toen hij woensdagmorgen een onderbroekje aan kreeg. Maar wij zijn nu nog steeds sterker dan hem, dus veel kon hij er niet aan doen.

En ja hoor, op school bleef hij droog. Tot ik hem kwam halen, toen was het moment van de ontlading daar. Nu ja, voor een eerste dag is dat natuurlijk allemaal normaal.

Dag 2 dan. Ook voormiddag weer droog in de klas. Tot ik hem ’s middags ging halen. Alé hij kon nog net wachten tot we thuis waren. Een bommetje dat ontplofte. En nog geen half uur later nog eentje. Smakelijk!

Namiddag terug naar het klasje, terwijl de wasmachine de kakabroeken al aan het verwerken was, en ook daar hield hij het weer droog. Tot we thuiskwamen. Net hetzelfde. Weer dat bommetje. En iets later weer een. Hij liep met pijnlijk geknelde billetjes rond, want dat brandt. Ah ja, want ’t ventje komt dat niet zeggen als de kaka langs zijn benen tot op zijn schoenen druipt.

Wat is het goede nieuws dan? Hij kan het ophouden. Maar hij houdt het te lang op, en dat lijkt me toch niet zo’n gezonde zaak.

Verder heeft hij ook gewoon schrik van de WC. Hij wil daar echt niet opzitten. In school doet hij dat wel, de WC’tjes zijn daar natuurlijk kleiner, maar tegen de juf durft hij gewoon ook niet te zeggen dat hij dat niet wil. De juf had het zelf ook wel opgemerkt, dat hij niet echt op zijn gemak op ’t gemak zat. Maar ja.

En dan moet het ergste nog komen. Woensdag zijn ze hem vergeten. Op de WC. Net die eerste dag met onderbroek. De meeste kindjes gaan op ’t WC zitten, en komen er af als ze klaar zijn (of als ze naar hun mening lang genoeg op dat ding hebben gezeten). Lukas niet. Die wacht bang af tot ze zeggen dat hij er af mag. En dat was woensdag niet gebeurd. En vertrokken ze terug naar het klasje, terwijl dat kleine dutske nog op ’t WC zat. Wat later (en ik hoop echt dat dat niet tè lang geduurd heeft) ontdekten ze dat Lukas niet in het klasje was en vonden ze hem wenend terug, op dat enge WC’tje. Da’s toch gewoon om een trauma te krijgen? Ale voor Lukasje dan toch.

Dus vandaag heb ik hem gewoon terug een pamperbroekje aan gedaan. OK, we hebben maar 2 dagen geprobeerd, maar volgens mij is hij er gewoon echt nog niet klaar voor. En ligt dat niet aan het loslaten van de derde van mij, deze keer. Al zullen er wel weer heel wat mensen dat denken. Ze doen maar.

Maar om ook maar iets goeds te zeggen: hij begint goed te praten, onze kleinste.

(en ja, hij gaat echt heel erg graag naar school, en dat van woensdag was geen leuke situatie, maar ’t is gebeurd. Kan gebeuren…En de juf was er heel eerlijk in en voelde zich er ook ambetant bij)

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

krokusvakantie

En wat staat er bij jullie op het programma?

Bij ons ziet het er als volgt uit:

zaterdag
Pauline turnen van 9u30 tot 10u30
Pauline verjaardagsfeestje van 14u tot 17u
’s avonds etentje met mijn familie

zondag
Amelie turnen op verplaatsing van 12u tot 16u

maandag
Amelie zwemmen van 10u30 tot 12u
Pauline KIA-activiteit* van 15u15 tot 17u15
Amelie turnen van 16u30 tot 19u30
Hier tussen zou ik een afspraak met enkele blogmadammen moeten gepropt krijgen *weet-nog-steeds-niet-hoe-dat-gaat-lukken*

dinsdag
Amelie zwemmen van 10u30 tot 12u
Amelie en Pauline turnen van 17u tot 19u (Pauline mag eens mee gaan proberen)
Pauline gaat 1 nachtje logeren bij mimi en bompi

woensdag
Amelie zwemmen van 10u30 tot 12u
carnavalbal van 14u tot 17u
Amelie gaat 1 nachtjes logeren bij mimi en bompi

donderdag
Amelie zwemmen van 10u30 tot 12u
Pauline KIA-activiteit van 10u tot 15u
Amelie en Pauline turnen van 17u tot 20u

vrijdag
Amelie zwemmen van 10u30 tot 12u
Amelie gaat op ‘weekend’ met de chiro

zaterdag
carnavalstoet
’s avonds drink bij vrienden voor een verjaardag

zondag
babyborrel

*pfieuw* en zeggen dat ik er een rustig vakantietje van wou maken…

*KIA-activiteit: Kids-in-Actie: leuke activiteiten voor de kinderen georganiseerd door de gemeente

 

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

’t sneeuwt

‘t  Heeft gesneeuwd, ja. Hier vertel ik natuurlijk niets nieuws mee, want tenzij je de afgelopen dagen in een bunker vertoefde, heb je dit zelf wel kunnen ondervinden.

Ik ben niet zo’n sneeuwmens. Ten eerste geeft het aan dat het buiten belachelijk koud is, ten tweede is het puur glibberig. Ok, vanachter je raam is dat mooi, zo sneeuw, maar ik moet nu eenmaal zo af en toe de deur uit.

Verder zit je dan met al die dikke mutsen en sjalen en handschoenen, en dan moet je ook nog eens je kinderen in van die sneeuwbotten steken. Ze komen trouwens ook binnen met die botten vol sneeuw en zout, en je huis blijft welgeteld 1 seconde proper, zelfs als ze heel braaf dadelijk hun botjes aan de deur uitdoen. Om de 1 of andere reden verspreidt zich dat dan toch nog door het hele huis.

De meisjes waren wel enthousiast over de sneeuw, maar volgens mij is ondertussen de gewenning ook al opgetreden.

En dan diene kleinste held van ons. ‘Sneeuw’ roept hij enthousiast als hij naar buitenkijkt. Maar oh wee als hij ook echt buiten moet komen, dan heeft hij toch wel schrik dat die sneeuw eens hard in zijn kuiten zou kunnen bijten. En zo weigert hij dus ook maar ene stap in de sneeuw te zetten. De eerste dagen kroop hij tot bijna in mijn nek, dat hij zeker maar niet in aanraking met het witte gevaarte zou komen, maar daarna werd hij gelukkig al een beetje kloeker, en was gewoon op de arm zitten ook al veilig genoeg. Maar gisteren was hij gewoon 1 grote dappere held. Bravo! Hij zette zijn eerste officiële stappen in de sneeuw. Alé waar iets nog lag dat nog een beetje voor sneeuw kon doorgaan, tenminste. Bravo voor de dapperste der Belgen!

W’ke en ik hebben de sneeuw ook ondervonden dit weekend. Want ja, natuurlijk net dit weekend hadden wij voor het eerst sinds laaaahaaaaaang nog eens een weekendje onder ons 2 gepland. Want hieperdepiephoera voor onszelf, wij waren 12 jaar samen. En ja dat verdient wat quality-time onder ons tweetjes.

En zo trokken we naar Brussel. Naar een supergezellig B&B’tje. Waar we een klein beetje mochten uitslapen. Maar omdat we toch ook niet de hele tijd op die kamer wilden zitten (al zou dat ook z’n charmes gehad hebben), trokken we toch de kou in. En zaterdag was het echt KOUD! En zoals ik al zei, ik ben daar niet zo zot van. Dus zijn we het vooral binnen gaan zoeken, zaterdag zijn we naar het magritte-museum geweest. ’s Avonds zijn we gaan tafelen.

En daarna wou W’ke me nog laten kennismaken met een gewoonte aan de beurs in Brussel. Daar dronken namelijk vroeger de mensen die gewonnen hadden champagne. Omdat de verliezers niet onder wilden doen, dronken zij ‘half en half’. Half champagne, half wijn. En dat kunde daar nu nog steeds drinken. En ja dat smaakte eigenlijk wel. Voor we het doorhadden, hadden we er 3 achter ons kiezen, en toen kwam het grote avontuur van de dag. Ons B&B’ke terugvinden. Al schuifelend door de sneeuw. En groot was dan ook ons geluk, dat we maar een paar straten verkeerd gelopen hebben, toen we dat vonden.

Zondag was het iets minder koud. Nog koud, maar na zaterdag overleefd te hebben, konden we alles aan. Alé ja toch voor efkes, want uiteindelijk zijn we ook terug naar een ander museum getrokken, het Afrika-museum in Tervuren. En daarna hebben we het nog afgesloten met een supergezellig én lekker etentje.

En nu mag de sneeuw van mij terug verdwijnen.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

en daar kwam hij…

Dat sporten voormiddag deed me goed. Al was ik net niet gestorven, aangezien het maanden geleden was dat ik nog eens aan beweging gedaan had. Dat gaat weer veranderen nu.

En toen was ik niet meer te houden om aan de schoolpoort te gaan staan. Die natuurlijk later als anders open gedaan werd (of was dat in mijn beleving?). Eerst even Pauline gaan uithalen (en -shame on me- even vragen of Lukas weende tijdens de speeltijd, wat gelukkig niet het geval was), en daarna kwam het grote moment. And I loved it! Hij kwam zeer enthousiast op me afgelopen. ‘MAMAAAAAAAAAAAAA’. Heerlijk. Hij zag er best wel content uit.

Hij heeft het heel goed gedaan! Hij heeft nog efkes staan sniffen, maar is dan toch mee in het kringetje gaan zitten. En toen de juf begon te zingen, was hij op zijn gemak. Hij heeft zelfs al een eerste turnles overleefd. En dat op zijn eerste dag!

Zijn boekentasje wou hij absoluut niet meer loslaten. ‘MIJN boekentasje’. Thuis moest hij nog even het (lege) koekendoosje laten zien, en hij deed zelf zijn boekentas open en dicht, mama mocht niet helpen. Die school heeft nu al een behoorlijke invloed op dat ventje.

En ja, ik heb dan nog maar een beetje zitten snotteren. Want wat lijkt Lukas nu plots zo groot en zo wijs en zo flink! Ne kleuter begot.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

en daar ging hij…

Met 2 daagjes uitstel was het vandaag zover. De zoon zijn eerste schooldag. Tiens, gisteren was dat nog een boeleke. Hoe kan dat nu? Aaaaaaaaaah !

Lukas genas van de ene op de andere dag. Gelukkig maar. Toen hij gisteren de hele dag vrolijk was geweest en goed had gegeten, besloten we dan maar dat hij vandaag kon starten. Mama had het best nog een dagje willen uitstellen, maar dan heb je de rationele mensen rond je (of zijn dat nu sadisten? :p) die allemaal zeiden dat Lukas vandaag wel kon starten. 2e punt was dat de papa er vandaag bij kon zijn, en morgen niet, en hij wilde dat natuurlijk niet missen.

Dus deze morgen maakte ik 3 boekentasjes klaar! 3! Lukas weigert voorlopig nog dat ding op zijne rug te doen, maar meneer heeft dan ook wel een eigen willeke.

Aan de schoolpoort begon hij meteen vrolijk te spelen. Klasgenootje Axel kent hij gelukkig al heel goed. Toen we in school binnenkwamen, gaf hij meteen zijne tut af en wuifde hij vrolijk. Hij ging spelen. Er staat zo een speeltuigje in de grote ruimte en daar speelt hij altijd graag op.

We gingen Pauline haar boekentasje en jasje al weghangen (Amelie gaat al alleen naar de lagereschool-speelplaats), maar zij wilde toch graag Lukas mee naar zijn klasje brengen.

Lukas ging enthousiast mee richting klas. Nog enthousiaster deed hij zijn jasje uit. En al even enthousiast begon hij te spelen in zijn klasje. So far so good.

En toen had ik toch wel het lef om te zeggen dat mama wegging. ‘ikke mee’ was al snel het antwoord. Toen ik zei dat hij in het klasje mocht blijven, klampte hij Pauline dan maar vast. ‘Pauline hier blijven’. Maar Pauline ging naar haar eigen klasje. Ze is natuurlijk wel erg dichtbij, maar dat beseft hij niet.

We zijn dan maar voor het korte afscheid gegaan en hij liep ons brullend achterna. Oh help, mijn moederhart. Pauline nog naar de klas gebracht (die volgens mij toch ook een beetje hare kluts kwijt was) en dan nog eens stiekem aan het raam gaan piepen. 

Hij zat, lichtjes droevig, rond te kijken, in de armen van de juf. Dan zei de juf dat ze in het kringetje gingen zitten. Lukas ging al snotterend naar de deur, richting…eum…bevrijding? En toen de juf vroeg om mee het kringetje in te gaan, schudde hij heel hard nee.

Dan ben ik maar vlug gaan lopen. Ik zal deze middag wel horen hoe het geweest is. Maar ’t is weer zo’ne dag dat ik zeer graag een vliegje wou zijn, daar in dat klasje. En dat ik niet kan wachten tot het 12u is.

Ik ben daarna maar gaan uitsnotteren bij ons mama en sebiet ga ik me volledig afreageren op de zumba. En dan, dan is het tijd om mijne zoon -en dochters ook natuurlijk- weer te gaan halen!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

naar school?

Onze Lukas mocht vandaag starten in het kleuterklasje. Ik zou ik natuurlijk niet zijn, als daar geen hoop getwijfel aan vooraf was gegaan.

Ik twijfelde namelijk of ’t menneke er al klaar voor was. En ligt het nu aan het feit dat hij de kleinste is, een jongen of gewoon wat trager? Of ligt het aan mij, maar hij lijkt toch nog oh zo klein. Zag ik dat ventje nu al wel naar school gaan? Ja de ene moment dacht ik van wel, de andere moment weer niet.

En toen hoorde ik dat in januari, na het starten van de nieuwelingskes, er meer als 30 kleuterkens in dat klasje zouden zitten. In februari zou die groep dan opsplitsen. Ok, de beslissing leek gemaakt, mijne zoon laten starten in een groep van meer als 30 kinnekes, no way, ik zou het kind de eerste dag al meteen een trauma bezorgen. Hij zou dus starten in februari.

Maar toen kwam het nieuws: de groep werd toch in januari al opgesplitst. In Lukas zijn klasje zou een volledig nieuw groepje starten, de voorgangers schoven door naar het kikkerklasje (zoals bij Amelie het geval was toen). Aangezien het nogal een grote school is, leek dit dan toch wel het ideale moment om toch maar te starten. Kleine groep, allemaal nieuwelingskes. Hij zou dus in januari starten. Mét pamper weliswaar, want ook daar hou ik hem nog even klein in en dat stel ik maar uit…:o (oh ja hij is er ook nog niet klaar voor natuurlijk)

Ik begon dan maar aan de voorbereiding. Boekentasje, er over vertellen, naar het info-avondje. Bekertje en koekendoosje stonden klaar.

Ik heb er natuurlijk nog wat over zitten leuteren. Misschien liet ik hem pas starten in de 3e kleuterklas, hij zou wel eens spoorlooskunnen zijn op maandagmorgen enzo. Loslaten noemen ze dat, naar ’t schijnt. En dat bij de laatste, moeilijk jong. Ja, W heeft het weer geweten, en ik heb nog eens zitten zagen voor ne 4e, maar helaas, hij wil er nog altijd niet van weten. Puh!

Dus ja, ’t was er om vragen, zeker? Zondagmorgen haalden we Lukas met hoge koorts op. In de loop van de dag kreeg hij diarree en wilde absoluut niet eten. Heel hangerig. ’s Nachts kakte hij zichzelf nog eens volledig onder.  Daar ging zijn eerste schooldag, die schooldag waar ik zoveel over bezig was geweest. ’t Zal met een paar daagjes (of een week?) uitgesteld worden.

Ik ga ’t ventje dus nog maar wat knuffelen enzo 🙂

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

haal er 1tje tussenuit…

3 kinderen, een gezellige drukte. Alé ja, zo meestal toch. 3 kinderen kunnen ook ongelofelijk veel ruzie maken. Vooral de 2 zussen hebben er een handje van weg, maar Lukas begint ook meer en meer zijn inbreng te tonen in de onderlinge gevechten. Moord en brand roepen, gillen, achter de andere aanlopen, aan de haren trekken, pitsen, slaan, noem maar op. Ze doen het allemaal. Met zeer veel decibels erbij, ahja! Anders zou ik het misschien niet eens opmerken, stel je voor…

Ja ik ben zo eentje dat bewust gekozen heeft voor 2 kinderen kort op elkaar. Slechts 15 maanden zit ertussen. En toen dan ook nog eens bleek dat het 2 keer hetzelfde geslacht was, vond ik dat geweldig tof. Die konden geweldig samen opgroeien, nen hechte band krijgen, elkaars geheimen delen. Je weet wel – de-roze-wolk-gedachte. De realiteit is vaak anders. Kat en hond zijn die 2. Ze zijn toch ook zo verschillend van karakter. Pas op, ze kunnen mooi samen spelen hoor, daar niet van, maar toch.

En nu zit Lukas ook in zo’n gezellige fase dat alles van hem is, en niet van een ander. En dan hysterisch krijsend achter de andere aanlopen als die net datgene vastheeft dat hij wilt. En de andere loopt dan gezellig weg met dat speelgoed in haar hand, een beetje vals grijnzend ook nog, maar zeker niet van plan om het af te geven. Toffe taferelen hier.

Maar haal er één kind tussenuit, en plots is alles peis en vree. Als bvb 1 van de meisjes bij iemand anders spelen is, en je hebt dan enkel Lukas en 1 van de dochters, heb ik zo’n geweldig brave kinderkens. Ge hoort ze niet, ze spelen zalig samen en ze komen nog voor elkaar op ook nog.

Zo gaat Amelie ’s zondags nu naar de chiro. Deze zondag hadden we met vrienden afgesproken, en Amelie was er dus niet bij. Pauline was de voorbeeldigheid zelve. Gene kick gaf ze! En Lukas was ook nen charmeur ten top. Andersom werkt dat dus ook zo. Gisteren had ik enkel Amelie en Lukas, en plots is het veel stiller in huis.

En in zo’n situatie merk je ook wel dat ons Pauline soms toch wel wat last heeft van het-middelste-kind-syndroom. Niet de oudste, dus niet diegene die alles het eerst kan, mag en leert. Maar ook niet de jongste, dus ook niet diegene die alles als laatste mag leren. Zij zit er tussenin. Altijd alles als tweede. Je voelt die frustratie soms wel bij haar.

Zo zondag ook. Dan is ze plots wel even de oudste. Zorgzaam voor kleine broer. Het goede voorbeeld gevend. Verantwoordelijk mieke. En daar kan ze dan toch wel heel erg hard van genieten…

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized