Tagarchief: school

echt niet klaar

Lukas is nog niet zindelijk. Verre van. Hij wil niet op het potje (ale ja hij blijft wel zitten, maar kijkt niet echt gelukkig) en van de WC heeft hij gewoon echt schrik.

Vlak voor hij naar school ging hebben we er ons nog eens aan gewaagd. Geen succes natuurlijk, anders zou ik nu niet verkondigen dat hij nog niet zindelijk was. Het stoort hem niet, een natte broek. Tegen het einde van die probeerweek kwam hij wel al melden als zijn broek nat was, but that was it.

Wat ik geleerd heb van mijn periode uit de opvoedingswinkel, en ook vanuit cursussen en ervaringen enzo, weet ik dat als er na één week, maximum 2 weken nog niks vordering in de zaak zit, je er beter even mee kunt stoppen. En dat hebben we toen gedaan. Hadden we toen bvb wel -al-was-het-maar-één succesje gehad, dan had ik doorgebeten. Maar ik heb nog geen enkel plasje zien belanden in dat potje.

Dus meneertje vertrok met pamperbroek naar school.  Dat mag. Gelukkig leren de juffen ook bij. Vroeger moesten ze droog zijn, tegenwoordig beseffen ze al wel dat ieder kind zijn eigen tempo heeft. En onze Lukas heeft gewoon een wat trager tempo – dat merken we in alles.

In de krokusvkantie wou ik het nog eens proberen, maar toen kreeg hij koorts en heb ik het toch maar weer uitgesteld.

Vorige week werd ik aangesproken door de kinderverzorgster van het klasje. Of we het niet nog eens zouden proberen, om een onderbroekje aan te doen. Ik ben nu eenmaal een makkelijk mens, en zei dat we dat wel eens konden doen.

Gelukkig was hij niet toen hij woensdagmorgen een onderbroekje aan kreeg. Maar wij zijn nu nog steeds sterker dan hem, dus veel kon hij er niet aan doen.

En ja hoor, op school bleef hij droog. Tot ik hem kwam halen, toen was het moment van de ontlading daar. Nu ja, voor een eerste dag is dat natuurlijk allemaal normaal.

Dag 2 dan. Ook voormiddag weer droog in de klas. Tot ik hem ’s middags ging halen. Alé hij kon nog net wachten tot we thuis waren. Een bommetje dat ontplofte. En nog geen half uur later nog eentje. Smakelijk!

Namiddag terug naar het klasje, terwijl de wasmachine de kakabroeken al aan het verwerken was, en ook daar hield hij het weer droog. Tot we thuiskwamen. Net hetzelfde. Weer dat bommetje. En iets later weer een. Hij liep met pijnlijk geknelde billetjes rond, want dat brandt. Ah ja, want ’t ventje komt dat niet zeggen als de kaka langs zijn benen tot op zijn schoenen druipt.

Wat is het goede nieuws dan? Hij kan het ophouden. Maar hij houdt het te lang op, en dat lijkt me toch niet zo’n gezonde zaak.

Verder heeft hij ook gewoon schrik van de WC. Hij wil daar echt niet opzitten. In school doet hij dat wel, de WC’tjes zijn daar natuurlijk kleiner, maar tegen de juf durft hij gewoon ook niet te zeggen dat hij dat niet wil. De juf had het zelf ook wel opgemerkt, dat hij niet echt op zijn gemak op ’t gemak zat. Maar ja.

En dan moet het ergste nog komen. Woensdag zijn ze hem vergeten. Op de WC. Net die eerste dag met onderbroek. De meeste kindjes gaan op ’t WC zitten, en komen er af als ze klaar zijn (of als ze naar hun mening lang genoeg op dat ding hebben gezeten). Lukas niet. Die wacht bang af tot ze zeggen dat hij er af mag. En dat was woensdag niet gebeurd. En vertrokken ze terug naar het klasje, terwijl dat kleine dutske nog op ’t WC zat. Wat later (en ik hoop echt dat dat niet tè lang geduurd heeft) ontdekten ze dat Lukas niet in het klasje was en vonden ze hem wenend terug, op dat enge WC’tje. Da’s toch gewoon om een trauma te krijgen? Ale voor Lukasje dan toch.

Dus vandaag heb ik hem gewoon terug een pamperbroekje aan gedaan. OK, we hebben maar 2 dagen geprobeerd, maar volgens mij is hij er gewoon echt nog niet klaar voor. En ligt dat niet aan het loslaten van de derde van mij, deze keer. Al zullen er wel weer heel wat mensen dat denken. Ze doen maar.

Maar om ook maar iets goeds te zeggen: hij begint goed te praten, onze kleinste.

(en ja, hij gaat echt heel erg graag naar school, en dat van woensdag was geen leuke situatie, maar ’t is gebeurd. Kan gebeuren…En de juf was er heel eerlijk in en voelde zich er ook ambetant bij)

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

toeter

Lap zeg, ons Pauline heeft haar toetertesten er ook al opzitten. Al dan niet ter discussie of die toetertesten nu echt betrouwbaar zijn, het betekent wel dat Pauline de laatste rechte lijn naar het 1e leerjaar heeft ingezet. Oh help zeg, in september al 2 lagereschoolkinderen in huis, waar gaat dat heen?

Ons Amelie had vorig jaar al een mooi testje , Pauline blijkt ook een snuggere meid te zijn. Ze had het prima gedaan. Ze had zich laten vangen door enkele instinkertjes, maar daar kijken wij natuurlijk niet naar. Ze doet het goed in het klasje, is een schat van een kleuter, dus we kunnen alleen maar trots op haar zijn.

Het enige wat Pauline wel heeft is dat ze een beetje aan de ‘flauwe’ kant is, de juf verwoordde het als ‘gevoelig’, en dat klinkt natuurlijk beter. Als er iets niet lukt, begint ze te wenen. Dat zien we thuis heel hard, en de juf herkende het wel een beetje. Ook groen spreekt ze nog uit als ‘gjoen’, de logopediste was wel in school geweest, maar de juffen hadden ervoor gekozen de resultaten niet door te geven aan de ouders. Ik denk dat ik daar toch eens achter ga informeren.

Maar enfin, ze doet dat goed he 🙂

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

en toen kregen we een uitnodiging

Een uitnodiging om naar de opening van een museum te gaan. Niet zomaar een museum, nee, een superknap museum met allemaal kunstwerkjes gemaakt door de kindjes van de 3e kleuterklas. Afgegeven door een enthousiaste Pauline.

Ah tuurlijk datte dat we daar naartoe gaan. Lukas was tot nu toe enkel de voormiddagen naar school geweest, maar die vrijdag wou ik wel eens proberen hem in de namiddag terug te laten gaan. Hij was even de kluts kwijt, het was natuurlijk ook een beetje anders als anders, met al die genodigden die al braaf stonden te wachten tot het museum geopend ging worden, maar herpakte zich gelukkig snel.

Pauline haastte zich ook naar het klasje en zo gingen wij dus – al even braaf- wachten tot het museum-van-het-jaar geopend ging worden.

En daar waren ze dan, de 75 trotse kunstenaars (de 3 derde kleuterklassen, vooraleer u moest denken dat ik mijn kind in een klas van 75 kinderen steek, al is 25 natuurlijk ook al een behoorlijke bende)  die klaar stonden om hun ouders en grootouders te verwelkomen. Achter een rood lint.

Met een mooi gedichtje (iets van welkom welkom enzo) was het officiële gedeelte begonnen. En daar ging ik weer, snotter en snotter. Maar ons Pauline deed dat toch weer zo lief en zo schattig en zo geweldig en zo fantastisch, …enfin, ge zoudt voor minder ontroerd zijn. Daarna werd het lint 4 maal doorgeknipt door de directrice. Ah ja 1 voor in elk klasje, en ze mocht er zelf ook eentje houden.

Daarna mochten per 5 kindjes de gezinnen naar binnen gaan. Wij mochten met het eerste groepje mee ( the most important  :p).

Pauline glunderde!!!! Alleen al dat gezichtje is zoveel goud waard. En het waren prachtige kunstwerkjes. Ik had het vorig jaar natuurlijk al eens meegemaakt met kunstenaar Amelie, maar het blijft de moeite. Ze sleurde ons (mini et moi) mee van kunstwerkje naar kunstwerkje. Net toen ze ons naar de receptie wilde leiden (ook heel belangrijk!) kwamen oma en opa binnen, en werd de rondleiding nog eens overgedaan.

En toen mocht ze eindelijk hare chips en haar fruitsapke gaan halen :-). Onze trotse knappe kunstenares!

Lukas stond daar ondertussen ook wat te dralen, dus die heb ik tussen de andere kleuterkens geplukt (met toestemming van zijn juf weliswaar), en waar hij eerst een klein beetje in de war was door de aanwezigheid van al die bekenden, was hij al heel snel afgeleid door de chips. En had hij ook een geweldige namiddag. Nu maar hopen dat hij niet denkt dat het elke namiddag zo in het klasje is….:-)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

en daar kwam hij…

Dat sporten voormiddag deed me goed. Al was ik net niet gestorven, aangezien het maanden geleden was dat ik nog eens aan beweging gedaan had. Dat gaat weer veranderen nu.

En toen was ik niet meer te houden om aan de schoolpoort te gaan staan. Die natuurlijk later als anders open gedaan werd (of was dat in mijn beleving?). Eerst even Pauline gaan uithalen (en -shame on me- even vragen of Lukas weende tijdens de speeltijd, wat gelukkig niet het geval was), en daarna kwam het grote moment. And I loved it! Hij kwam zeer enthousiast op me afgelopen. ‘MAMAAAAAAAAAAAAA’. Heerlijk. Hij zag er best wel content uit.

Hij heeft het heel goed gedaan! Hij heeft nog efkes staan sniffen, maar is dan toch mee in het kringetje gaan zitten. En toen de juf begon te zingen, was hij op zijn gemak. Hij heeft zelfs al een eerste turnles overleefd. En dat op zijn eerste dag!

Zijn boekentasje wou hij absoluut niet meer loslaten. ‘MIJN boekentasje’. Thuis moest hij nog even het (lege) koekendoosje laten zien, en hij deed zelf zijn boekentas open en dicht, mama mocht niet helpen. Die school heeft nu al een behoorlijke invloed op dat ventje.

En ja, ik heb dan nog maar een beetje zitten snotteren. Want wat lijkt Lukas nu plots zo groot en zo wijs en zo flink! Ne kleuter begot.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

en daar ging hij…

Met 2 daagjes uitstel was het vandaag zover. De zoon zijn eerste schooldag. Tiens, gisteren was dat nog een boeleke. Hoe kan dat nu? Aaaaaaaaaah !

Lukas genas van de ene op de andere dag. Gelukkig maar. Toen hij gisteren de hele dag vrolijk was geweest en goed had gegeten, besloten we dan maar dat hij vandaag kon starten. Mama had het best nog een dagje willen uitstellen, maar dan heb je de rationele mensen rond je (of zijn dat nu sadisten? :p) die allemaal zeiden dat Lukas vandaag wel kon starten. 2e punt was dat de papa er vandaag bij kon zijn, en morgen niet, en hij wilde dat natuurlijk niet missen.

Dus deze morgen maakte ik 3 boekentasjes klaar! 3! Lukas weigert voorlopig nog dat ding op zijne rug te doen, maar meneer heeft dan ook wel een eigen willeke.

Aan de schoolpoort begon hij meteen vrolijk te spelen. Klasgenootje Axel kent hij gelukkig al heel goed. Toen we in school binnenkwamen, gaf hij meteen zijne tut af en wuifde hij vrolijk. Hij ging spelen. Er staat zo een speeltuigje in de grote ruimte en daar speelt hij altijd graag op.

We gingen Pauline haar boekentasje en jasje al weghangen (Amelie gaat al alleen naar de lagereschool-speelplaats), maar zij wilde toch graag Lukas mee naar zijn klasje brengen.

Lukas ging enthousiast mee richting klas. Nog enthousiaster deed hij zijn jasje uit. En al even enthousiast begon hij te spelen in zijn klasje. So far so good.

En toen had ik toch wel het lef om te zeggen dat mama wegging. ‘ikke mee’ was al snel het antwoord. Toen ik zei dat hij in het klasje mocht blijven, klampte hij Pauline dan maar vast. ‘Pauline hier blijven’. Maar Pauline ging naar haar eigen klasje. Ze is natuurlijk wel erg dichtbij, maar dat beseft hij niet.

We zijn dan maar voor het korte afscheid gegaan en hij liep ons brullend achterna. Oh help, mijn moederhart. Pauline nog naar de klas gebracht (die volgens mij toch ook een beetje hare kluts kwijt was) en dan nog eens stiekem aan het raam gaan piepen. 

Hij zat, lichtjes droevig, rond te kijken, in de armen van de juf. Dan zei de juf dat ze in het kringetje gingen zitten. Lukas ging al snotterend naar de deur, richting…eum…bevrijding? En toen de juf vroeg om mee het kringetje in te gaan, schudde hij heel hard nee.

Dan ben ik maar vlug gaan lopen. Ik zal deze middag wel horen hoe het geweest is. Maar ’t is weer zo’ne dag dat ik zeer graag een vliegje wou zijn, daar in dat klasje. En dat ik niet kan wachten tot het 12u is.

Ik ben daarna maar gaan uitsnotteren bij ons mama en sebiet ga ik me volledig afreageren op de zumba. En dan, dan is het tijd om mijne zoon -en dochters ook natuurlijk- weer te gaan halen!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

naar school?

Onze Lukas mocht vandaag starten in het kleuterklasje. Ik zou ik natuurlijk niet zijn, als daar geen hoop getwijfel aan vooraf was gegaan.

Ik twijfelde namelijk of ’t menneke er al klaar voor was. En ligt het nu aan het feit dat hij de kleinste is, een jongen of gewoon wat trager? Of ligt het aan mij, maar hij lijkt toch nog oh zo klein. Zag ik dat ventje nu al wel naar school gaan? Ja de ene moment dacht ik van wel, de andere moment weer niet.

En toen hoorde ik dat in januari, na het starten van de nieuwelingskes, er meer als 30 kleuterkens in dat klasje zouden zitten. In februari zou die groep dan opsplitsen. Ok, de beslissing leek gemaakt, mijne zoon laten starten in een groep van meer als 30 kinnekes, no way, ik zou het kind de eerste dag al meteen een trauma bezorgen. Hij zou dus starten in februari.

Maar toen kwam het nieuws: de groep werd toch in januari al opgesplitst. In Lukas zijn klasje zou een volledig nieuw groepje starten, de voorgangers schoven door naar het kikkerklasje (zoals bij Amelie het geval was toen). Aangezien het nogal een grote school is, leek dit dan toch wel het ideale moment om toch maar te starten. Kleine groep, allemaal nieuwelingskes. Hij zou dus in januari starten. Mét pamper weliswaar, want ook daar hou ik hem nog even klein in en dat stel ik maar uit…:o (oh ja hij is er ook nog niet klaar voor natuurlijk)

Ik begon dan maar aan de voorbereiding. Boekentasje, er over vertellen, naar het info-avondje. Bekertje en koekendoosje stonden klaar.

Ik heb er natuurlijk nog wat over zitten leuteren. Misschien liet ik hem pas starten in de 3e kleuterklas, hij zou wel eens spoorlooskunnen zijn op maandagmorgen enzo. Loslaten noemen ze dat, naar ’t schijnt. En dat bij de laatste, moeilijk jong. Ja, W heeft het weer geweten, en ik heb nog eens zitten zagen voor ne 4e, maar helaas, hij wil er nog altijd niet van weten. Puh!

Dus ja, ’t was er om vragen, zeker? Zondagmorgen haalden we Lukas met hoge koorts op. In de loop van de dag kreeg hij diarree en wilde absoluut niet eten. Heel hangerig. ’s Nachts kakte hij zichzelf nog eens volledig onder.  Daar ging zijn eerste schooldag, die schooldag waar ik zoveel over bezig was geweest. ’t Zal met een paar daagjes (of een week?) uitgesteld worden.

Ik ga ’t ventje dus nog maar wat knuffelen enzo 🙂

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

een speciaal schooldagje

Beide dames hebben hard afgeteld naar vandaag. Want het werd voor hen een speciale schooldag.

Pauline mocht alvast haar verjaardag vieren. Dat heb je met kindjes die in de grote vakantie jarig zijn, die mogen dat al een maandje vroeger vieren.
En zo bakten we samen cakejes, versierde mama ze tot diep in de nacht (ik vraag me echt af hoe die mensen dat doen die echte pareltjes van versieringen maken, daar ben je toch uuuuren zoet mee? Ik maak heel basisdingen, en ben daar best al lang mee bezig)

 

Zo trots als een pauw arriveerde ze in school deze morgen en nam meteen plaats in de speciale troon voor de jarige. Ze zag het helemaal zitten en ze heeft er dan ook echt van genoten. ‘ze was in haar element’,  zei de juffrouw en dat kan ik me helemaal voorstellen. We hebben dan ook Rikki een gans weekend op logement, dus ze moedert er op los.

Amelie mocht een voormiddagje gaan proeven in het eerste leerjaar. En daar keek zij dan weer heel hard naar uit. Er zijn 3 klasjes in het eerste leerjaar, en ze mochten in elke klas eventjes naar de juf gaan luisteren. Kennen ze meteen ook de juffen. In 1 klas leerde ze lezen (woordherkenning: an, uk en el) en haalde ze meteen 10 op 10. In een tweede klas had ze ‘gerekend’, en dat deed ze natuurlijk ook voortreffelijk. En in de derde klas leerde ze ‘schrijven’.

In geuren en kleuren vertelde ze wat ze allemaal gedaan hadden, en toonde ze trots haar oefenboekje. Jaja, ze ziet het helemaal zitten.

En ze had haar cakeje op de speelplaats mogen opeten (in de kleuterklas eten ze dat nog in de klas) en alleen dat al maakte dat ze zich ongelofelijk groot voelde :-).

En nu is het echt aftellen, want het schooljaar zit er echt echt echt zo goed als op. Ongelofelijk…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized