Tagarchief: uitstapje

dat verjaardagsfeestje

En hoe is dat verjaardagsfeestje in pretland nu geweest, hoor ik je denken.

Awel. Eerst en vooral is het geen gezinsuitstap geworden. Amelie haar vriendinneke ging blijkbaar niet zo heel graag naar die speeltuin, en vroeg dus of Amelie niet bij haar thuis kwam spelen. Geen Amelie mee naar de speeltuin.

En dan vroeg ik me af of Lukas er al veel aan zou hebben? Hij houdt niet zo van drukke plaatsen. Dus papa en Lukas gingen dan ook maar thuisblijven.

Pauline haar beste vriendinneke mocht ook naar dat verjaardagsfeestje. En aangezien we nu plots terug plaats in onze auto hadden, zijn we die gaan uithalen. Was al een leuk begin.

En toen kwamen we in de speeltuin aan, gaven ze hun cadeauke af aan de jarige, en vertrokken ze meteen, zonder zeuren of zagen.

We hebben nog even een beetje onwennig staan ronddraaien, met de gedachte ‘zijn we nu heel belachelijk bezig door hier te blijven?’ maar hebben ons dan toch maar op ons lui gat gezet.

En zo werd het uiteindelijk een zalig luilekker namiddagje. Af en toe kwamen de kinders zo eens efkes iets zeggen, maar Pauline trok hare plan zeg, ik heb die meid zwaar onderschat (foei foei…) Ze heeft zich echt heel goed geamuseerd, maar ze had dan ook wel haar 2 beste vriendjes bij haar in de buurt en dan kan ze blijkbaar de hele wereld aan. Geweldig, om hen zo bezig te zien.

En de mama’s, die hebben daar eigenlijk ook heel hard van genoten. Thuis had ik harder aan ’t werk geweest, vermoed ik. Zitten, wat rondkijken, wat tetteren, enzovoort. We vonden het zelfs zo gezellig dat we nog 1,5uur langer daar gebleven zijn.

Wat deze keer ook wel een reuze-meevaller was, het was rustig! Echt waar! Veel volk op vakantie? Iedereen naar een carnavalstoet kijken? Ik weet het niet, maar dat maakte het wel veel gezelliger. (natuurlijk heb ik dan maar zo’n 100 keer gezegd dat we Lukas dan beter wel meegebracht hadden, maar nu had ik het wel heel erg rustig natuurlijk )

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

zalig dagje vrij

Vandaag hadden de meisjes geen school. En wederom geen zin om de ganse dag thuis te zitten, om 2 ruziënde meisjes constant uit elkaar te halen. Voormiddag dus maar even binnengesprongen bij de mimi. En namiddag dacht ik nog eens een uitstapje te doen met all the kids. Hoogzwanger vriendinnetje opgetrommeld, die het gelukkig volledig zag zitten om mee te gaan.

De meeste binnenspeeltuinen zijn niet open op maandagnamiddag, maar eentje gelukkig wel. 35 % korting nog wel, leuk meegenomen. En zo leek het alsof we de binnenspeeltuin zo ongeveer voor ons alleen afgehuurd hadden. Zo af en toe kwamen we per ongeluk nog eens wat ander volk tegen, maar over het algemeen hadden we heel het speeltuig voor ons alleen. En geamuseerd jong, de meisjes hadden dolle pret en speelden mooi samen. En het kwam ook mooi tot uiting hoe mooi Amelieke opkomt voor  haar jonger zusje. Pauline is motorisch namelijk wat trager, als die snelle grote zus. Ze durft ook minder. Maar als Pauline iets niet durfde, ging Amelie naar haar toe om haar te helpen. Het lukte niet altijd, maar kom, ze probeerde het toch maar. Mooi. Ikke maar genieten van dat mooie samenspel.

Op een gegeven moment waren ze een beetje verdwaald in zo’n groot speeltuig. Ze moesten daar naar beneden langs zo’n groot net, maar dat durfde Pauline niet. Pauline beetje in paniek. Amelie ging dan maar snel op zoek naar een andere uitgang, maar vond die niet, en is dan naast Pauline mee gaan panikeren. Gelukkig is mama nog altijd de redder in nood, al moest ik zelf hard zoeken om bij de meisjes te geraken. Maar ze zijn overal weer veilig uitgeraakt. (Pauline maar 3 keer moeten gaan redden uit iets ;-))

Op de reddingsacties na, heb ik geen werk gehad aan de meisjes. Zo fijn dat ze samengespeeld hebben, man man, ik ben er gelijk nog niet goed van. Namiddagje was echt nog eens zo’n ‘wat-ben-ik-trots-op-mijn-kindjes’-dagje. En ik heb nog eens lekker fijn kunnen bijtetteren ook.

Want ja, ook onze Lukas was het meest voorbeeldige babietje ooit. Hij heeft eventjes geslapen toen we daar aankwamen, maar de rest heeft hij meegekeken naar de spelende zusjes. Een lepel of een plastiek flesje was genoeg om dat ventje content te houden. Toen we ’s avonds aan het eten waren, had hij de lintjes van Pauline haar knuffel ontdekt en heeft daar de hele tijd op zitten zabberen en hebben we hem niet gehoord. Zo makkelijk.

En nog eentje wat me heel trots maakte. Amelie is namelijk vaak enorm mensenschuw. Als ze iemand goed kent, heeft ze een ongelofelijk grote teut, maar oh wee als iemand onbekend haar aanspreekt. Dan kijkt ze altijd megaboos weg, dat mensen vaak niet weten hoe te reageren. Vervelend wel, en niet altijd makkelijk mee om te gaan. Spontaan aan iemand iets gaan vragen is dus ook niet aan haar besteed. Maar tijdens de pannekoekjes hadden we niet genoeg suiker gekregen, en is Amelie helemaal alleen aan de bediening gaan vragen of ze nog wat suiker kon bijkrijgen. Voor andere kindjes misschien een futiliteit, maar voor Amelie een enorm grote stap. Ik heb ze nogal geknuffeld nadien. Ze was best zelf ook wel trots.

Zalig, zo’n dagje vrij.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

naar de cinema

Wij zijn, en ik vermoed nog zowat de enigen in ons Belgenlandje, de trotse bezitter van een dorpcinemake. Zo’n klein gezellig ding met 3 zaalkes. ’t Is vlakbij, nog betaalbaar, en je wordt er niet overrompeld door een al te grote drukte. Onze Roxy, we mogen er content van zijn.

En zo hadden we een zondag waarop we nog niks gepland hebben. Als er iets is waar ik niet van hou, is het op zondag de ganse dag door lummelen. Waarschijnlijk omdat ik door de week al altijd thuis ben. ’t Ventje daarentegen is wel al eens blij met een rustig dagje (in zoverre je dat rustig kan noemen met 3 koters in huis ;-)).

En op zondagmiddag -frietjes-van-de-frituur-dag- zag ik  het programma van de Roxy liggen, en het feit dat ‘kabouter Plop en de kabouterbaby’ speelde. En zo vertrok ik dus met 2 jongedames voor hun allereerste keer cinema. Ze waren wel even onder de indruk, hoor. Pauline vond niet meteen hare draai in die klapzetelkes, en belandde dus voor de eerste helft op mijne schoot. Hun ogen werden groot toen die grote TV begon te spelen. Eerst reclame van de eerstvolgende Disneyfilm (de prinses en de kikker) die ze nu dus ook willen gaan zien, maar daarna begon de film. Pauline herhaalde alles superenthousiast wat ze zag ‘oh kijk aardbeien’ ‘oh die valt in het water’ ‘dat is kabouter Lui he’. Na een tijdje had ze toch door dat het lief zou zijn om dat te fluisteren :p. Ze bleven allebei braaf zitten.

In paniek keken ze me aan toen halfweg de film plots stopte. Ah ja over de pauze had ik het niet gehad. Dan maar gauw een tussenstopje naar de WC, want dat was nu eenmaal de bedoeling van die pauze, en dan klaar voor de tweede helft. Pauline durfde de klapzetel nu wel aan, al bleef ze op het puntje van dat zetelke zitten. En ook die tweede helft keken ze braaf uit. Ze hebben nadien (na hun verdiende ijsje) nog ronduit verteld over dat superspannende verhaal! Jeeeui, wat een meevaller.

De mama heeft er dus ook super van genoten. En ik ben er zelfs in geslaagd om te wenen. Ja, te wenen, bij ne Plop-film. (als baby terug verenigd is met zijn mama en papa, of verklap ik nu teveel? :p) Jee, als mama word je toch een echte softie.

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized