Tagarchief: vriendschap

Nen 2e apostel

Ik heb een vriendinneke waar ik heel goed mee kan opschieten. En dat vriendinneke was hoogzwanger. Van een eerste. Ik heb me zo af en toe eens geprofileerd als ervaringsdeskundige – excuseer, het is sterker als mezelf- maar zij kan daar blijkbaar gelukkig mee leven enzo. Straffer nog, ze luistert ernaar en neemt de dingen aan. Woehoe! (beroepsmisvorming jong!)

Ik denk niet dat ik al ooit zo uitgekeken heb naar een geboorte als dedees (behalve van mijn eigen kids dan natuurlijk). Op hete kolen stond ik. ’t Was ook een menneke, dus kon meteen gebombardeerd worden tot beste vriend van onze Lukas.

De laatste dagen voor de bevalling was ik entertainer van dienst. Zij vond het maar niks om thuis te zitten, dus sleurde ik haar maar overal mee naartoe. Zij had haar vertier en ikke was ook content met de compagnie.

Dat vriendinneke heeft wat last van verbouwperikelen, en zo zijn ze nog naar een noodoplossing verhuisd toen ze 40 weken en 3 dagen zwanger was. Jawadde. Natuurlijk ben ik haar gaan helpen in de mate van het mogelijke. Oh ja en kleertjes doorgeven enzo, want ah ja hier is ’t gezinneke af (al zijn mijn hormonen het daar nog steeds niet mee eens ūüė¶ )

Ze hadden mijn auto geleend voor te verhuizen (waar berlingo’s al dan niet goed voor zijn. Ik gebruik hem vooral om de buggy onopgeplooid in de auto te zwieren, zo’n gemak!) en ze waren een fietspompke vergeten. Dus ik belde maandag (op haar 40 weken en 5 dagen) en toen kreeg ik de melding dat ze dacht dat het wel eens begonnen kon zijn. Man man ik sprong bijna de lucht in. Twee uurtjes later ging ik nog gauw het fietspompke binnengooien en ze dacht nog steeds dat het begonnen was. Ik heb mijne GSM gene minuut uit ’t oog verloren, al wist ik dat het best nog even kon duren.

Maar ze blijkt een natuurtalent te zijn, en slechts enkele uren later was hun zoontje geboren. Thomas. En snotteren en bleiten da ik gedaan heb. Zo content (ik negeer wederom mijn hormonen, man ’t is triestig).

’s Anderendaags heb ik het net tot 20 na 9 uitgehouden om te bellen om haar volledig uit te horen enzo. En ne dikke proficiat te wensen natuurlijk.

En gisteren zijn we dan dat boeleke gaan bezoeken. Zo klein, da’s echt nie te doen. ’t Is nochtans een ferm kerelke van +4kg, maar toch, zo klein. En zo’ne reus da onze Lukas al is.

En omdat ze zo’n goei vrienden zijn, kregen ze onze quinny cadeau (met draagmand en waar ge zo de MC kunt opklikken). En grote Lukas mag voortaan door het leven in een gewoon buggyke. Ons ventje zit er goed in.

Maar een schoon venteke ze. Een half fles champagne later (en nog maar eens nen hoop goed advies, jee dat moet ik écht afleren) ben ik content naar huis gegaan. (al raasden mijn hormonen erger dan ooit door mijn lijf, tsss). Vandaag ben ik ook nog eens met de kinnekes geweest, maar die hadden het precies wel gehad met 1ne baby en was hij eigenlijk niet zo heel interessant.

Nu nen hele parlé, om S en I nen hele dikke proficiat te wensen met hun zoontje! En Thomas, ik ben blij dat jij er bent. Ge zult goed moeten opschieten met Lukas, ge hebt geen keus :D.
Geniet van je leven!

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized