Tagarchief: werkzoekend

over ‘werkzoekende’ zijn

Ha ge kent dat wel he. Nadat ge na een veel te lange stilte op je blog maar schrijft dat je een writer’s block hebt, is de inspiratie én de goesting om te schrijven terug. Of heeft dat nu met die wispelturigheid te maken? Soit, mijn knopen zijn nog niet doorgehakt, en zolang die niet doorgehakt zijn, ga ik daar niemand mee lastigvallen.

Waar ik mensen wel mee kan lastigvallen is de ellende van de zogezegde ‘werkzoekende’; Alé, zo staat het toch op de site van den VDAB. Hoe actief werkzoekend ik ben, maakt op zich niks uit, want ik heb toch geen recht op dop, dus ze kunnen me er niet afzwieren.

Heel actief ben ik dus nog niet aan het zoeken, want kijk, dan wijs ik weer naar die knoopkes die nog in de weg zitten. En toch voel ik het al wel ‘werkzoekend’ zijn.

Zo kreeg ik een telefoontje -ik stond toen nog geen 24 uur geregistreerd op die site als werkzoekende- dat ze altijd wel poetshulpen konden gebruiken. Kijk, met alle respect voor de poetsvrouw, ik weiger te gaan poetsen. Ik verafschuw het al in mijn eigen huis, laat staan op een ander.

Dan toch maar een diplomaatjen ingegeven op die site, zodat ik zo van die bellekes niet te veel moest krijgen. Voor de rest heb ik daar nog niet veel werk van gemaakt, er staat dus niks van CV op ofzo. Ook weer omwille van die knoopjes, weet je wel…

En dan kreeg ik dinsdag plots telefoon of ik geen vervanging wou doen in een centrum voor bijzondere jeugsbijstand, halftijds, met zo ongeveer de perfecte uren in combi met een gezinsleven. Een langdurige vervanging nog wel. En niet te ver rijden. Tja ik ken dat niet, werkzoekend zijn, ik heb zelfs nog nooit moeten solliciteren (ik ben mogen beginnen op mijn stageplaats indertijd), dus wat er daarna ging gebeuren, had deze naïeveling niet verwacht. ‘Eum moet ik daar dan niet voor solliciteren?’ Je zou denken, voor kinderen -met problemen nota bene- dat  de persoon die die gaat begeleiden, toch wel even ‘gescreend’ moet worden.
‘Het is morgen beginnen’. Nu ja, toen ben ik zeker overgekomen als een complete gek, want mijn eerste reactie was verbaasd ‘MORGEN?’ in die telefoon schreeuwen. Nu ja, morgen met een kindje dat alleen nog maar borstvoeding krijgt en waarvoor helemaal geen voorraadje klaarstaat (aangezien afkolven nog zo’n niet favoriet jobke is van mij), dat ging voor mij niet. Nu wilde ik wel een efforke doen, en volgende week beginnen. Leek mij geen slecht voorstel van mijzelf. Ze ging het eens navragen en ging me nog iets laten weten. Om dan een kwartierke later te horen te krijgen dat ze iemand anders hadden aangenomen, die morgen wel kon beginnen. Stond ik daar eventjes met mijn mond vol tanden. Ah, zo werkt dat dus. Puh.

Goh ja, echt professioneel vond ik dat toch al niet, zeker niet in de sociale sector, waar je toch met mensen werkt he.

Verder kreeg ik nog telefoon voor een interim op een werk waar ik vroeger gewerkt heb -en heel graag werkte- maar voor een interim van een maand, beginnend vanaf de eerste dag van de kerstvakantie. Met heel moeilijke uren. Heel moeilijk voor opvang te regelen, met een man die zo’n 12 uur per dag weg is. Oh ja en had ik al vermeld dat het in de kerstvakantie ging zijn? Dus na heel veel wikken en wegen, en toch wel een beetje met spijt in het hart -want ik werkte daar echt wel graag- heb ik dat toch maar geweigerd.

En in mijn mails kreeg ik nog een aanbod voor persoonlijke assistent. Maar dat was te ver voor mij, en dat is niet echt wat ik zocht…dus ook geweigerd.

En dat zonder ook maar ene sollicitatiebrief verstuurd te hebben he! En al 1 week, jaja 1 ganse week én 2 dagen op die site van den VDAB te staan. Al voel ik me op dit moment vooral een moeilijk mens dat helemaal niet meer flexibel kan zijn in haar uren. (en dat was vroeger wel anders…)

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized