Tagarchief: wij

’t sneeuwt

‘t  Heeft gesneeuwd, ja. Hier vertel ik natuurlijk niets nieuws mee, want tenzij je de afgelopen dagen in een bunker vertoefde, heb je dit zelf wel kunnen ondervinden.

Ik ben niet zo’n sneeuwmens. Ten eerste geeft het aan dat het buiten belachelijk koud is, ten tweede is het puur glibberig. Ok, vanachter je raam is dat mooi, zo sneeuw, maar ik moet nu eenmaal zo af en toe de deur uit.

Verder zit je dan met al die dikke mutsen en sjalen en handschoenen, en dan moet je ook nog eens je kinderen in van die sneeuwbotten steken. Ze komen trouwens ook binnen met die botten vol sneeuw en zout, en je huis blijft welgeteld 1 seconde proper, zelfs als ze heel braaf dadelijk hun botjes aan de deur uitdoen. Om de 1 of andere reden verspreidt zich dat dan toch nog door het hele huis.

De meisjes waren wel enthousiast over de sneeuw, maar volgens mij is ondertussen de gewenning ook al opgetreden.

En dan diene kleinste held van ons. ‘Sneeuw’ roept hij enthousiast als hij naar buitenkijkt. Maar oh wee als hij ook echt buiten moet komen, dan heeft hij toch wel schrik dat die sneeuw eens hard in zijn kuiten zou kunnen bijten. En zo weigert hij dus ook maar ene stap in de sneeuw te zetten. De eerste dagen kroop hij tot bijna in mijn nek, dat hij zeker maar niet in aanraking met het witte gevaarte zou komen, maar daarna werd hij gelukkig al een beetje kloeker, en was gewoon op de arm zitten ook al veilig genoeg. Maar gisteren was hij gewoon 1 grote dappere held. Bravo! Hij zette zijn eerste officiële stappen in de sneeuw. Alé waar iets nog lag dat nog een beetje voor sneeuw kon doorgaan, tenminste. Bravo voor de dapperste der Belgen!

W’ke en ik hebben de sneeuw ook ondervonden dit weekend. Want ja, natuurlijk net dit weekend hadden wij voor het eerst sinds laaaahaaaaaang nog eens een weekendje onder ons 2 gepland. Want hieperdepiephoera voor onszelf, wij waren 12 jaar samen. En ja dat verdient wat quality-time onder ons tweetjes.

En zo trokken we naar Brussel. Naar een supergezellig B&B’tje. Waar we een klein beetje mochten uitslapen. Maar omdat we toch ook niet de hele tijd op die kamer wilden zitten (al zou dat ook z’n charmes gehad hebben), trokken we toch de kou in. En zaterdag was het echt KOUD! En zoals ik al zei, ik ben daar niet zo zot van. Dus zijn we het vooral binnen gaan zoeken, zaterdag zijn we naar het magritte-museum geweest. ’s Avonds zijn we gaan tafelen.

En daarna wou W’ke me nog laten kennismaken met een gewoonte aan de beurs in Brussel. Daar dronken namelijk vroeger de mensen die gewonnen hadden champagne. Omdat de verliezers niet onder wilden doen, dronken zij ‘half en half’. Half champagne, half wijn. En dat kunde daar nu nog steeds drinken. En ja dat smaakte eigenlijk wel. Voor we het doorhadden, hadden we er 3 achter ons kiezen, en toen kwam het grote avontuur van de dag. Ons B&B’ke terugvinden. Al schuifelend door de sneeuw. En groot was dan ook ons geluk, dat we maar een paar straten verkeerd gelopen hebben, toen we dat vonden.

Zondag was het iets minder koud. Nog koud, maar na zaterdag overleefd te hebben, konden we alles aan. Alé ja toch voor efkes, want uiteindelijk zijn we ook terug naar een ander museum getrokken, het Afrika-museum in Tervuren. En daarna hebben we het nog afgesloten met een supergezellig én lekker etentje.

En nu mag de sneeuw van mij terug verdwijnen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

5-02-2000

Dat datumke, da’s 1o jaar geleden, ziet-u-wel. En voor ons is dat een zeer belangrijk datumke. Want vanaf die dag waren we een ‘koppelke’. Dat betekent dus dat we gisteren ons 10-jarig samenzijn hebben gevierd. 10 jaar, dat is dus 1/3 van mijn leven. Niet slecht he. En we doen het nog steeds goed, dank-u-wel.

Ik zat al een tijdje achter hem aan, zoals ge het wel kunt noemen, en hij eigenlijk ook achter mij, maar geen van de 2 durfde die eerste stap te zetten. We volgden samen een gitaarcursus en ik was wel zo slim geweest om extra oefenmomenten bij zijn thuis in te lassen, maar behalve wat ‘electriciteit in de lucht’ werd daar enkel maar op die gitaar getokkeld.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als fuifkes -waar we in onze jonge tijd dus nog naartoe gingen- en draaiden ze daar -oh zo cliché- zo van die slowkes enzo. ’t Was snel in orde zo, en vanaf toen was het in de sjakos. Al was er niet meteen veel volk dat iets zag in onze relatie, we schelen namelijk 10 jaar, en dat ging dus toch niet blijven duren.

We hebben toch maar schoon het tegendeel bewezen. Ziet maar eens, ondertussen alweer 5,5 jaar geleden getrouwd, en 3 prachtige kinderkens samen. Oh en verbouwingen overleefd enzo ook nog.  En we leven nog steeds niet naast elkaar, en we zijn elkaar nog niet beu gezien, dus we gaan verder naar de 20 jaar!

Lieve sjoepie,
Proficiat dat ge het al zolang uithoudt met mij! Ich zien u gère!

We hebben er gisteren trouwens een heel rustig dagske van gemaakt. Nadat de meisjes naar ’t school waren en Lukas naar de mimi, zijn we eerst nog wat gaan bijslapen, daarna uitgebreid gaan eten, en dan nog heel efkes ’t stad in getrokken. Ik heb een nief GSMmeke gekregen (waar ik voorlopig absoluut niet mee kan werken). En dan ’s avonds nadat de kids terug gezellig in hun bedje lagen, nog een filmke vanuit onze home-cinema-to-be gekeken.

10 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized