Maandelijks archief: maart 2012

#wijvenweek dag 3: stilte…

Ik zou hier mijn mening eens goed moeten vertellen vandaag. In plaats daarvan zit ik -nog een beetje in shock- naar het scherm te staren…Ik las net dat tragische nieuws over dat busongeval. Vreselijk…Hier zijn geen woorden voor. Ik kan me wellicht niet eens inbeelden hoe die ouders zich nu op dit eigenste moment moeten voelen. Dadelijk vertrekken ze richting Zwitserland. Heeft hun kind het overleefd? Of moeten ze het ergste wat een ouder kan meemaken doorstaan en afscheid nemen van een kind dat net een mooie reis -waar hij of zij nooit nog herinneringen aan zal overhouden- achter de rug heeft…

Geen mening hier dus vandaag. Maar stilte. In gedachten bij allen die betrokken zijn op de 1 of andere manier bij dit vreselijke ongeval…

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

#wijvenweek dag 2: mijn minder goede kantjes

Goh

Ik zou het kunnen hebben over het feit dat ik

  • nogal lui ben
  • een slons ben
  • ik nogal eens de neiging heb om bij het opruimen alles in de berging te zwieren, zodat de leefruimte tenminste netjes oogt
  • ik potverdikke niet zo goed kan liegen
  • ik niet snel boos ben, maar als iemand mij boos krijgt, ik niet zo heel vergevingsgezind ben
  • ik mensen die enkel maar  het negatieve zien, nogal ambetante typkes vind.

Maar laat ik eens hebben over mijn observeergedrag.

’t Is misschien beroepsmisvorming -jawel in mijn opleiding had ik een vak ‘observeren en rapporteren’- maar ik ben nogal een gaap. Ik zie veel, en ontleed veel gedrag en bekijk het dan nog eens. Bij iedereen. En meestal heb ik daar dan nog commentaar op ook.

Maar ook

Ik zie een moeder ploeteren met haar kinderen. 2, 3 of 4, dat maakt niet zoveel uit. De kinderen hangen het nogal uit en luisteren niet zo heel goed. Ene loopt de verkeerde kant uit, de andere weigert een stap te verzetten, en de derde smijt zich ook nog eens op de grond. Moeder neemt uit pure miserie 1 kind op en laat daarbij haar sleutels, of beter nog, haar boodschappen allemaal op de grond vallen. Zweten, je kent dat wel.

Awel daar kan ik nu eens van genieten seh.

omdat het voor 1 keertje eens niet over mezelf gaat

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

#wijvenweek dag 1: op zoek naar de beauty queen in mij

Dag 1 van wijvenweek. En daarvoor moet ik meteen op zoek gaan naar de beauty queen in mij. Ik ben eerder madam naturel. Oh help. Goed, ik zal eens een keertje graven.

Make up kun je hier in huis amper vinden. Tenzij je die vervelende make-upsetjes bedoelt waar mijn dochters zich nogal graag mee volkladden. Ik zelf doe amper make up op. Enkel mijn ogen probeer ik wat ‘te pimpen’. Anders zie ik er gewoon doodmoe uit, de hele dag door. Niet dat ik niet moe ben, maar soit, de vrouw in mij probeert er toch een klein beetje goed uit te zien. Oogpotlood en mascara dus. Ik heb blauwe ogen, en daar ben ik wel content mee. Dus die mogen wel geaccentueerd worden. En mijn wallen lijken er ook iets minder door. Ik heb dat ergens in mijn puberteit ontdekt en sindsdien doe ik dat elke ochtend. Niet meer, niet minder. Al zoveel jaren dezelfde handeling in de ochtend.

Verder heb ik een ochtendhumeur om U tegen te zeggen. Echt waar. Geef me 10 minuten alleen in de badkamer en het komt wel goed. Zo stillekesaan. Maar krijg ik die 10 minuten niet, kan je maar beter ver uit mijn buurt blijven, dat eerste uur van de dag. Mijn echtgenoot begint na 12 jaar samenleven eindelijk te snappen dat die 10 minuten uiterst belangrijk zijn. Maar hij heeft lang geweigerd om daar rekening mee te houden, en lokte dan nog meer ochtendhumeur uit. Gezellige ochtenden soms hier.

Mijn dochters snappen dat 10minuten-effect ook nog niet zo goed, maar meestal – meestal dus- gaan ze toch al door naar beneden als ik grom dat ik me eerst ga klaarmaken. Ja ik heb maar 10 minuten nodig om me klaar te maken. Ik heb stijl haar en doe daar geen moeite voor. Die vallen gelukkig sowieso wel goed. Meestal nen elastiek er in en klaar. Wat water in mijn gezicht kappen. Zelfkwelling door op de weegschaal te gaan staan. Kleren aan,  deodorantje, oogjes benadrukken. En hup, we vliegen gezwind en goedgezind (ha!) de ochtenddrukte in.

Denk ik na over mijn outfit? Soms. Soms ook niet. Hangt er van af hoe goed ik me in mijn vel voel die dag. Ik vind me namelijk een ietsiepietsie te dik. Niet veel, maar toch te veel naar mijn goesting. Voor heel wat vrouwen het gekende probleem: de blubberbuik en de dijen die een beetje de verkeerde richting uitgaan.

Maar ik heb een karakter als een zeef. 5 kilootjes wegwerken moet nu toch een haalbare kaart zijn, niet? Ware het niet dat ik veel te veel van die chocoladetoestanden achter mijn kaken steek. Als ik het een weekje volhoud om niet te snoepen, voel ik me best wel goed, want dan voel ik al het verschil…Oh en dat sporten volhouden, kan iemand me uitleggen hoe dat moet?

Maar pas op, vooraleer u denkt dat ik dé slons eersteklas ben. Ik hou er wel eens van om me een beetje op te smukken. Dat is dan vooral een vrouwelijker outfitje aan, ander oorbellekes aan en hup, ik ben alweer content. Ik ben wél een hogehakkenmens en in de zomer durf ik zelfs met pumps te paraderen. Hoe vrouwelijk is dat wel niet? En met blote benen. De lente mag dus echt beginnen nu!

Maar eerst die 5 kilootjes nog wegwerken…Zou dat op 3 weken lukken?

u kunt hier nog veel meer #wijvenpraat lezen

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

tetter?

Als de oudste dochter uitspraken doet als

‘mama ik ben zo blij dat wij altijd overal als laatste vertrekken!’

‘maar nee mama, da’s niet waar dat we meteen doorgaan, jij blijft toch altijd tetteren’

wat zegt dat dan over mij? 🙂

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

echt niet klaar

Lukas is nog niet zindelijk. Verre van. Hij wil niet op het potje (ale ja hij blijft wel zitten, maar kijkt niet echt gelukkig) en van de WC heeft hij gewoon echt schrik.

Vlak voor hij naar school ging hebben we er ons nog eens aan gewaagd. Geen succes natuurlijk, anders zou ik nu niet verkondigen dat hij nog niet zindelijk was. Het stoort hem niet, een natte broek. Tegen het einde van die probeerweek kwam hij wel al melden als zijn broek nat was, but that was it.

Wat ik geleerd heb van mijn periode uit de opvoedingswinkel, en ook vanuit cursussen en ervaringen enzo, weet ik dat als er na één week, maximum 2 weken nog niks vordering in de zaak zit, je er beter even mee kunt stoppen. En dat hebben we toen gedaan. Hadden we toen bvb wel -al-was-het-maar-één succesje gehad, dan had ik doorgebeten. Maar ik heb nog geen enkel plasje zien belanden in dat potje.

Dus meneertje vertrok met pamperbroek naar school.  Dat mag. Gelukkig leren de juffen ook bij. Vroeger moesten ze droog zijn, tegenwoordig beseffen ze al wel dat ieder kind zijn eigen tempo heeft. En onze Lukas heeft gewoon een wat trager tempo – dat merken we in alles.

In de krokusvkantie wou ik het nog eens proberen, maar toen kreeg hij koorts en heb ik het toch maar weer uitgesteld.

Vorige week werd ik aangesproken door de kinderverzorgster van het klasje. Of we het niet nog eens zouden proberen, om een onderbroekje aan te doen. Ik ben nu eenmaal een makkelijk mens, en zei dat we dat wel eens konden doen.

Gelukkig was hij niet toen hij woensdagmorgen een onderbroekje aan kreeg. Maar wij zijn nu nog steeds sterker dan hem, dus veel kon hij er niet aan doen.

En ja hoor, op school bleef hij droog. Tot ik hem kwam halen, toen was het moment van de ontlading daar. Nu ja, voor een eerste dag is dat natuurlijk allemaal normaal.

Dag 2 dan. Ook voormiddag weer droog in de klas. Tot ik hem ’s middags ging halen. Alé hij kon nog net wachten tot we thuis waren. Een bommetje dat ontplofte. En nog geen half uur later nog eentje. Smakelijk!

Namiddag terug naar het klasje, terwijl de wasmachine de kakabroeken al aan het verwerken was, en ook daar hield hij het weer droog. Tot we thuiskwamen. Net hetzelfde. Weer dat bommetje. En iets later weer een. Hij liep met pijnlijk geknelde billetjes rond, want dat brandt. Ah ja, want ’t ventje komt dat niet zeggen als de kaka langs zijn benen tot op zijn schoenen druipt.

Wat is het goede nieuws dan? Hij kan het ophouden. Maar hij houdt het te lang op, en dat lijkt me toch niet zo’n gezonde zaak.

Verder heeft hij ook gewoon schrik van de WC. Hij wil daar echt niet opzitten. In school doet hij dat wel, de WC’tjes zijn daar natuurlijk kleiner, maar tegen de juf durft hij gewoon ook niet te zeggen dat hij dat niet wil. De juf had het zelf ook wel opgemerkt, dat hij niet echt op zijn gemak op ’t gemak zat. Maar ja.

En dan moet het ergste nog komen. Woensdag zijn ze hem vergeten. Op de WC. Net die eerste dag met onderbroek. De meeste kindjes gaan op ’t WC zitten, en komen er af als ze klaar zijn (of als ze naar hun mening lang genoeg op dat ding hebben gezeten). Lukas niet. Die wacht bang af tot ze zeggen dat hij er af mag. En dat was woensdag niet gebeurd. En vertrokken ze terug naar het klasje, terwijl dat kleine dutske nog op ’t WC zat. Wat later (en ik hoop echt dat dat niet tè lang geduurd heeft) ontdekten ze dat Lukas niet in het klasje was en vonden ze hem wenend terug, op dat enge WC’tje. Da’s toch gewoon om een trauma te krijgen? Ale voor Lukasje dan toch.

Dus vandaag heb ik hem gewoon terug een pamperbroekje aan gedaan. OK, we hebben maar 2 dagen geprobeerd, maar volgens mij is hij er gewoon echt nog niet klaar voor. En ligt dat niet aan het loslaten van de derde van mij, deze keer. Al zullen er wel weer heel wat mensen dat denken. Ze doen maar.

Maar om ook maar iets goeds te zeggen: hij begint goed te praten, onze kleinste.

(en ja, hij gaat echt heel erg graag naar school, en dat van woensdag was geen leuke situatie, maar ’t is gebeurd. Kan gebeuren…En de juf was er heel eerlijk in en voelde zich er ook ambetant bij)

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

wijvenweek!

Na heel wat twijfelen (mijn inspiratie is namelijk tegenwoordig ver te zoeken) maar laten we nog eens voor een uitdaging gaan. Ik doe dus mee!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

tandenpost!

Ik doe mee aan vriendelijke woensdag  

Amelie wacht er al zo’n 2 jaar op. Ah ja, tegenwoordig heb je van die vroege vogels kinderen die al tandjes beginnen wisselen in de 2e kleuterklas. En bij haar gebeurde dat maar niet. Ik daarentegen hoopte dat ze inderdaad niet te snel zou beginnen wisselen, eerste leerjaar, vroeger niet!

Nu het lentefeest stilletjesaan dichterbij komt, en ze nog steeds niet aan het wisselen was, begon ik natuurlijk zelfs stiekem te hopen dat ze nog een maandje of 3 kon wachten met die tandjes :). Maar dat zat er dus niet in, ze doet het traditioneel, mond met gaten op de foto’s!

Maandagavond ontdekten we het. Haar allereerste tandje stond te wiebelen. Papa had gezien dat het zo scheef stond, en toen kwamen we tot de ontdekking dat het gewoonweg losstond. Amelie had het zelf nog niet gemerkt. Ze kloeg wel al een tijdje dat dat tandje wat pijn deed.

Je had die oogjes moeten zien glunderen. Eindelijk een tandje los. Vanaf dan bleef ze er natuurlijk ook geen moment meer van af. Er werd zelfs naar de mimi gebeld om het grote nieuws te melden!

Dinsdagmorgen merkte ze ook wel dat het een beetje vervelend was. Ze had er toch wat last van en het deed een beetje pijn. Ik heb er eens tegen getikt, maar dat tandje leek me toch nog te vast te staan om er gewoon uit te trekken.

Maar dat was dan zonder een ervaren juf gerekend die al jaren de tandjes bij de kinderen uittrekt. De kindjes met losse tandjes gaan allemaal naar een juf in het 2e leerjaar, en die weet dat perfect te doen zonder dat het kind het doorheeft. Pas op, ze worden niet verplicht, ’t is volledig uit vrije wil ;-). Amelie had eventjes zitten twijfelen, maar uiteindelijk had ze tegen haar juf gezegd dat ze het toch wilde laten eruit trekken.

En zo kwam een supertrotse Amelie met een gat in haar mond naar me toe gestapt. Het tandje was op een bladje geplakt. Tandepost! Hoera mijn tandje is eruit. Met datum en plaats enal erbij vermeld. Leuk! Dat hangt nu natuurlijk te pronken boven haar nachtkastje.

En na een ellelange discussie is deze nacht toch de tandenfee even komen binnenwippen en lag er een centje onder haar hoofdkussen. Dat ze deze morgen flink in haar spaarpotje heeft gestoken.

En zo blijven die kinderen maar op een vreselijk snel tempo groot worden…

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized