Tagarchief: ikke

aan de kassa gevraagd

*ding dong. Aandacht. Er wacht een meisje op haar mama aan de kassa. Het meisje heeft blonde haren, een roze blouse en een grijze broek.*

Dat hoor je zo wel eens in een winkel. Wat denk je dan? Weer zo’n onverantwoorde mama die er niet in slaagt haar kinders bij te houden?

Awel deze keer was ik de onverantwoorde mama van dienst. Ik was met de meisjes voor nieuwe zwempakjes gaan kijken. Amelie had haar beslissing al gauw gemaakt, het ding paste haar perfect en ze ging dan maar wat rondlopen in de pashokjes. En ik…ik liet dat toe. Bij Pauline duurde het iets langer, ik twijfelde tussen 2 maatjes, en ik zat dus nog even vast in het pashokje met haar. Af en toe eens checken of ik Amelie zag, en dat zat wel snor.

Tot  de laatste keer. Pauline en ik kwamen uit het pashokje, het kind reuzetrots op haar nieuw zwempakje (met rokje), en Amelie was nergens, maar dan ook nergens meer te bespeuren. Even terug bij de zwempakken kijken, nee, daar was ze niet. Nu stonden we natuurlijk in ne grote winkel met veel volk. Begin daar maar eens te zoeken. Mijn hart sloeg al lichtjes over, maar ik had Pauline bij de hand, en kon dus niet als een kiek zonder kop beginnen rondlopen. Ik wilde ook niet te ver weg gaan, stel dat ze de weg nog terug vond.

En dan…SAVED BY THE BELL

En mocht ik een zwaar hysterische meisje gaan afhalen aan de kassa. De eerste 10 minuten week ze geen mm van mijn zijde, de duts. En ik…ik voelde me toch wel een slechte mama…

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

dé uitdaging: update

En hoe lukt het met mijn vasten? Ge weet wel, 40 dagen overleven zonder sjokolat en chips. Awel, ik leef nog en sterker nog, ik hou het vol!

Alvast 1 voordeel aan het werken: daar lukt me dat vele makkelijker als thuis. Thuis heb ik veel meer een ‘knabbelbehoefte’. Nu heb ik hier niks van chocolade liggen op voorraad, dat maakt het alvast iets makkelijker om aan de verleiding te weerstaan.

Maar wat ik straffer vind van mezelf: er ligt dus wel nog ne zak chips. 1ne die van het feestje vorige week niet op is geraakt. Normaal overleeft zo’n zakje het niet langer als 1ne dag, maar nu ligt dat zakje nog steeds ongeopend te wachten. Trots da ik ben op mezelf, jong.

Ik heb zelfs de indruk dat mijn probleemzone (je weet wel, zo rond de buik enzo) er een ietsiepietsie minder erg uit ziet als voor mijn vastenperiode. Dus dat is toch wel erg leuk meegenomen. Daar doen we het tenslotte toch ook een klein beetje voor he,  niet?

Al heb ik ook wel erg dikwijls goesting. Dan loop ik even doelloos rond te lopen. Ik heb zo van die minikoekskes van 1 of ander ding dat zogezegd goed is voor de lijn, gekocht en dan knabbel ik daar maar eentje van op. Of als ik heel gezond wil doen, eet ik zelfs een appel. Ja we leren het nog!

Dus hier lukt het ook nog steeds. Het feit dat we met meerderen zijn, die die uitdaging aangegaan zijn, maakt het ook makkelijker! Je bent niet de enige die zo aan het ‘afzien’ is, en ge wilt toch niet als eerste afvallen ;). Ale in gewicht wel natuurlijk dan! Dus we doen nog even voort!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

dé uitdaging

Annelyse begon ermee, Anna volgde al gauw, en ik twijfelde. Want man man, het zal afzien zijn. En gisteren stond er nog een feestje met veel lekkernijen op het programma. En dan niet snoepen, alé zeg nu zelf, dat is toch gewoon pesterij. Dus doe ik het, zoals echte Limburgers dat nu eenmaal doen, met enkele daagjes vertraging. Vanaf vandaag eet ik tot en met Pasen gene chocolat. Jaja vasten, ik ga er aan mee doen. En om die paar daagjes valsspelerij goed te maken, laat ik ook meteen mijne chips.

Ik heb wel één foeteldagje voorzien, en dat is op 5 maart. Mijn nieuw voordeur kan ik toch niet laten voorbijgaan zonder snoepen, zeker? Maar voor de rest ga ik de uitdaging aan!

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

een nieuwe start!

Sinds 13 oktober was ik officiëel werkloos, heb ik heel even gedacht aan werk te zoeken, toen ik de knoop doorhakte om een aanvraag te doen om onthaalmoeder te worden. Nu is dat blijkbaar een enorm moeilijke procedure (en ja ik ben sarcastisch) en was er tot op de dag van vandaag nog niks van vooruitgang. 2 weken geleden kreeg ik voor het eerst de melding dat ik op gesprek kon gaan, half februari, en dat het daarna nog een tijdje kon duren. De paswoord-kenners onder ons kennen het hele verhaal, maar om een lang verhaal kort te maken, raakte ik lichtjes gefrustreerd, had ik er niet altijd zoveel zin meer in, en besloot ik de site van de VDAB nog maar eens open te zwieren.

En daar zag ik 2 vacatures die me eigenlijk meteen aanspraken. Eentje halftijds en eentje voor 25 uren. En toen dacht ik: ‘waarom probeer ik het niet? Wie niet waagt, niet wint. Je weet tenslotte maar nooit’. Dus enkele weken geleden vertrokken er via email 2 briefkes. Vorige week dinsdag kreeg ik telefoon, dat ik ’s anderendaags (op woensdagnamiddag) op gesprek kon komen. De mimi opgetrommeld want ik wilde mijn kans toch wel wagen.

Dinsdagavond nog wat zitten voor te bereiden, want ja, als ik dan ga solliciteren, wil ik het toch wel tegoei doen. En zo vertrok ik woensdagnamiddag richting ‘mogelijk toekomstig werk’.

Ik was niet alleen daar, we waren met z’n 11en. Het was een procedure met 4 onderdelen, bestaande uit 2 persoonlijke gesprekken, 1 groepsgesprek en dan nog een uitwerking van een casus. Ik ben toch wel een 2,5 uur daar geweest.

Ik zelf had een heel goed gevoel bij alles, maar ja, je bent tenslotte met 11, ’t was mijn allereerste sollicitatie. Hoe groot is de kans? Ik vond de gesprekken zelfs gezellig en had me er echt al wel thuis gevoeld. Maar ik begon niet op wolkjes te lopen, want kom, we zijn toch niet naïef zeker?

En maandagavond ging de GSM. Natuurlijk net op het moment dat ik beslist had mijne auto gauw in de carport te bollen. Da duurt geen 3 minuten. Kwam ik terug binnen, zei Pauline: ‘je telefoon is gegaan, mama’. En daar had ik een ingesproken berichtje met de melding dat ik het heel goed gedaan had en dat ik de job had!!!

Ben ik nu nie gewoon geweldig? :p

Pauline haar eerste reactie was ‘nee jij moet bij mij blijven’, maar toen ik vertelde dat ze nooit alleen thuis moest blijven en dat ik zeker niet zo veel ging werken als papa, was ze toch al een beetje gerustgesteld.

Volgende week maandag ga ik voor kennismaking met mijn teambegeleider en voor verdere concrete afspraken te maken. En de maandag daarop begin ik al! (ja net in de krokusvakantie, gelukkig heeft ’t ventje verlof). Ik ga thuisbegeleiding doen (over de opvoeding) bij multi-problemgezinnen. Ik kijk er alvast naar uit! En oh ja, ‘tis halftijds, geweldig toch?)

Wat zal dat een wending geven in ons leven…Sinds ik mama ben, ben ik altijd thuis geweest. Het heeft regelmatig gekriebeld om terug te gaan werken, maar uiteindelijk zette ik nooit de verdere stap. Nu heb ik het wel gedaan en amper 2 weken later had ik al mijn job! Wie had dat ooit durven denken, zo vlot zeg! Ik had het blijkbaar echt wel goed gedaan, want ik had op vrijwel alle onderdelen de hoogste score. Eerlijk, dat klinkt toch goed he? (ja ik ben een beetje trots enzo)

Maar het zal dus toch wat zoeken zijn. Het is natuurlijk nog een beetje afwachten nu hoe mijn uren precies gaan zijn. En dan is het zo snel mogelijk op zoek gaan naar een onthaalmoeder (want die plannen worden dus nu geschrapt, ik kan niet blijven wachten…). Aaah, onze Lukas wegdoen, dat gaat de eerste tijd toch wel de grootste en moeilijkste stap zijn. De meisjes, die doen het goed in ’t school en die gaan graag, dat weet ik. Maar voor onze Lukas zal het toch ook wel een aanpassing zijn!

Maar ik zie het alvast volledig zitten! Ik ga ervoor.

18 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

net niet…

’t Was glad gisterenmorgen op de baan. Ik was nog even bij mijn mutti gepasseerd, en toen ik op het einde van de straat was, begon ik plots te glijden. Ik had totaal gene grip meer. Ik gleed en draaide en gleed en zag me recht tegen de omheining gaan. Ik zag mijn voorbumperke al helemaal in stukken gaan, toen ik een paar centimeter voor de omheining plots stilstond. Ik heb daar echt nog een paar minuten voor me uit zitten staren. Ne mens kan toch geluk hebben.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

zumba

Iedereen spreekt erover. Iedereen doet het. Zumba. En vanaf vandaag kan ik er ook over meeklappen. ’t Was dringend tijd dat ik eens terug begon te sporten na de zwangerschap van onze Lukas, en met het nieuwe jaar dat begonnen is, heb ik dat gedaan ook nog.

Mijn conditie is onder het vriespunt (ha ik ben solidair met het weer)en mijn spieren zijn in een diepe winterslaap (ik blijf met het wintergevoel zitten). En daar moest dringend iets aan gedaan worden.

Dus ben ik vandaag net niet gestorven tijdens de eerste les. Maar ik vond het ook heel plezant. Eindelijk terug in gang geschoten, en natuurlijk nu met veel goede voornemens om meerdere keren per week iets van beweging te doen.

Hup hup!

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

over een slordige mama en een zielig zoontje

Aerosollen moest hij dus. Ikke naar de apotheker voor al het spul te gaan halen. Mondmaskertje was niet nodig, want dat had ik al. Nu moet je weten dat mijn dochters eerder gevoelige oren dan gevoelige luchtwegen hebben, en aerosollen heb ik dus bij elk meisje maar 1 keer moeten doen. Maar kom ik had een maskertje, lang geleden gebruikt. Nu moet je eigenlijk ook nog weten dat ik  niet altijd even netjes ben, en dingen meestal op een plaats leg waar het helemaal niet thuishoort. Dus kan je je wel inbeelden hoe trots ik wel was dat dat mondmaskertje braaf lag te liggen waar het moest liggen: in het apotheekkastje. Meteen van de eerste keer gevonden! Een heel prestatie voor mij!

En toen was het tijd om te aerosollen, en om te ontdekken dat ik wel dat mondmaskertje ter beschikking had, maar geen ‘buisje’ -ale ja je weet wel dat verbindingsding tussen het aerosolmachine en het maskertje-. Lap, dat was dus niet op de juiste plaats belandt. Een herinneringske ver weg in mijn geheugen deed eigenlijk zelfs vermoeden dat dat buisje gewoon meegegaan was met het aersolmachine zo nen hele lange tijd geleden dus.

Daar ging mijn ordelijke supervoorbereiding waar ik zo trots op was. Ventje mocht nog naar de apotheek van wacht bollen voor zo’n maskertje, want we vonden het toch echt wel noodzakelijk dat hij diezelfde avond nog begon te aerosollen. Ach ja nu ben ik de trotse eigenaar van 2 maskertjes en 1 buisje. Als dat nog maar in mijn apotheekkastje past.

Verder is ons Lukasje echt wel heel zielig. Een jammerend, zeurend, wenend ventje. Tenzij hij slaapt of ik er mee rondwandel. De eerste nacht was hel. Zo wat elk half uur raakte hij een beetje in paniek door zijn kortademigheid. Om 2 uur kreeg ik hem helemaal niet meer getroost en zijn we nog maar eens gaan aerosollen. Dat deed wel deugd en kon hij er weer voor een uurtje ofzo tegen. Vandaag gaat het wel al wat beter, hij ‘groost’ al minder hard, maar hij ‘groost’ nog wel. De koorts is minder, maar ze is er nog wel. En het zeuren, daar doet hij ook nog even mee verder.

Reacties als ‘hoe, hij is toch maar 1ne keer wakker geweest’ van iemand die doodverbaasd was dat ik zo moe was, na helnacht, werd dus overduidelijk niet zo geappreciëerd. Deze nacht is gelukkiger al iets rustiger verlopen. En oh ja, hij is zeker zo’n 2 minuten content geweest zonder dat ik hem vasthad. Goed he. Dat hij maar snel beter is!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized